หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สุดสายป่าน

สุดสายป่าน ตอนที่ 11

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
9 สิงหาคม 2556 09:42 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สุดสายป่าน ตอนที่ 11
        สุดสายป่าน ตอนที่ 11 (ต่อ)
       
       กานดามณีหนีเข้ามาในห้องนอน แสร้งซบหน้าร้องไห้กับหมอนราวกับเจ็บปวดรวดร้าว น้อยอกน้อยใจเหลือแสน ฐิติเดินตามเข้ามาลงนั่งข้างเตียง
       
       “ทำไมชีวิตฉันจะต้องเจอแต่เรื่องร้ายๆ มาตลอด แม่ก็ตาย พ่อเลี้ยงก็คิดไม่ซื่อ พ่อแท้ๆ ก็ไม่เคยรัก ไม่เคยเห็นว่าฉันเป็นลูกในชีวิตฉันไม่เหลือใครอีกแล้ว”
       ฐิติกอดกานดามณีไว้อย่างปลอบประโลม
       “อย่าคิดมากเลยนะ ถึงยังไงคุณก็ยังมีผม ส่วนเรื่องคุณอาวิเศษ ผมแน่ใจว่าท่านก็รักคุณไม่น้อยไปกว่าที่รักกานดาวสี เพียงแต่ท่านไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับคุณเท่านั้นเอง”
       กานดามณีช้อนตาขึ้นสบตาฐิติอย่างเศร้าสร้อย
       “ช่างมันเถอะค่ะ ฉันอยู่ได้โดยไม่มีพ่อมาตั้งนานแล้ว แค่มีติคนเดียวที่เข้าใจฉันก็พอ” กานดามณีชะงัก “แต่ติก็รู้แล้วว่าฉันโตมายังไง ผ่านเรื่องเลวร้ายอะไรมาบ้าง...ติจะยังรักฉันอยู่มั้ยคะ”
       ฐิตินิ่งตอบไม่ถูก กานดามณีแกล้งทำเป็นสะเทือนใจ
       “ถ้าติไม่แน่ใจในตัวฉัน ติไม่ต้องแต่งงานกับฉันก็ได้นะคะ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าฉันไม่เคยมีผู้ชายคนอื่นเลย ชีวิตของฉันมีแต่ติเพียงคนเดียว”
       ฐิติจับมือกานดามณีบีบเบาๆ ปลอบโยน
       “อย่ากังวลเลยนะครับ ผมสัญญา ยังไงผมก็จะแต่งงานกับคุณ”
       กานดามณีโผเข้าซบฐิติอย่างดีใจ ดวงตาเป็นประกายอย่างผู้ชนะ
       “ขอบคุณมากนะคะติที่คุณยังรักและเชื่อมั่นในตัวฉันอยู่”
       ฐิติกอดกานดามณีไว้ แต่สีหน้าไม่ได้มีความสุข เช่นผู้ชายที่จะแต่งงานกับคนรักเลย
       
       เย็นนั้นที่บ้านกิริเนศวร วิเศษมีท่าทางทุกข์ใจมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น
       “พ่อไม่เคยคิดเลยว่าลูกณีจะไม่เข้าใจพ่อขนาดนี้ เป็นความผิดของพ่อเองที่ไม่เคยเลี้ยงดูแก ถ้าพ่อรู้ว่าแกยังมีชีวิตอยู่ พ่อคงไม่ปล่อยให้แกต้องโตมาแบบมีปมในใจ แล้วกลายเป็นคนที่ทำร้ายคนอื่นไปได้”
       “คุณพ่ออย่าโทษตัวเองสิคะ น้องณีคงน้อยใจถึงได้พูดกับคุณพ่ออย่างนี้
       “พ่อแค่ไม่อยากให้ยัยณีทำสิ่งที่ไม่ถูกต้อง สิ่งที่พ่อทำพ่อไม่เคยคิดจะทำร้ายแกเลยแม้แต่นิดเดียว”
       “ลูกรู้ค่ะ ลูกเองก็ไม่เคยคิดโทษโกรธน้องเลย ลูกรู้ว่าน้องผ่านอะไรมาเยอะ แกคงอยากจะมีความสุขเหมือนคนอื่นบ้าง”
       วิเศษรำพึง “พ่อก็ได้แต่หวังว่า สักวันลูกณีจะคิดได้และเข้าใจในสิ่งที่พ่อทำลงไป”
       “ลูกเชื่อว่าในที่สุดน้องณีจะต้องเข้าใจค่ะ เพียงแค่ตอนนี้น้องณีอาจจะยังไม่พร้อม เราคงต้องปล่อยให้แกได้ในสิ่งที่แกต้องการบ้าง และลูกก็ตั้งใจอยู่แล้วว่าจะทำทุกอย่างเพื่อชดเชยให้น้อง แม้จะต้องแลกด้วยความสุขของลูกก็ตาม”
       
       ส่วนฐิติกับพุดตานคุยกันอยู่สองคน ผู้เป็นแม่ถามลูกชายด้วยท่าทีผิดหวัง
       “ติจะไม่เปลี่ยนใจเรื่องที่จะแต่งงานกับแม่กานดามณีจริงๆ เหรอลูก”
       ฐิติอึ้งไปนิด ตอบไม่ตรงคำถาม
       “ผมสงสารเธอครับ กานดามณีเจอแต่เรื่องร้ายๆมาตลอด ผมไม่อยากทำให้เธอต้องเสียใจอีก”
       พุดตานพูดไม่ออกว่าตัวเองนั้นไม่เชื่อ แต่ก็ไม่อยากจะพูดจาให้ร้ายกานดามณี เดี๋ยวฐิติจะยิ่งสงสารหล่อนมากขึ้นไปอีก ได้แต่พูดเตือนสติลูกชาย
       “ความสงสารกับความรักเป็นคนละเรื่องกันนะลูก ยังไงลูกก็ไม่ควรตัดสินใจแต่งงานกับใครเพราะความสงสาร”
       ฐิติว้าวุ่นใจ “แต่ผมเคยบอกกานดามณีไปแล้วว่า ผมจะแต่งงานกับเธอ ผมจะผิดคำพูดได้ยังไง”
       “งั้นก็หมายความว่า ติจะยอมอยู่กับคนที่ติไม่ได้รักไปตลอดทั้งชีวิตอย่างนั้นใช่มั้ยจ๊ะ” พุดตานถาม ฐิติตอบแม่ไม่ได้
       
       เช้าวันนี้ในห้องคนไข้ที่โรงพยาบาล อิ่มใจยังมีสายน้ำเกลือระโยงระยาง นั่งเอนๆ ท่าทียังอ่อนแรงอยู่บนเตียง ลูบท้องตัวเองน้ำตาไหลพราก
       “ลูกจ๋า แม่ขอโทษนะลูกที่แม่ปกป้องลูกไม่ได้ เป็นเพราะเค้าคนเดียว ลูกถึงมาจากแม่ไปเร็วแบบนี้”
       พยาบาลเดินถือแฟ้มเข้ามา อิ่มใจรีบปาดน้ำตา พยาบาลเข้ามาดูที่ขวดน้ำเกลือก่อนจะหันมาที่อิ่มใจ
       “เดี๋ยวน้ำเกลือหมด คุณหมอก็อนุญาตให้กลับบ้านได้แล้วนะคะ”
       “ขอบคุณค่ะ”
       พยาบาลยิ้มให้ กำลังจะเดินออกไป
       “เดี๋ยวค่ะ คุณพยาบาลพอจะทราบมั้ยคะว่าใครเป็นคนช่วยพาดิฉันมาที่โรงพยาบาล”
       “รู้สึกว่าเค้าจะแจ้งชื่อไว้นะคะ เดี๋ยวดิฉันดูให้”
       พยาบาลเปิดแฟ้มดูชื่อ แล้วเงยหน้าบอก
       “เธอชื่อ กานดาวสี กิริเนศวร ค่ะ”
       อิ่มใจอึ้ง
       
       ฟากพุดตาน นมสาย เดินนำสาวใช้เข้ามาในห้องกานดามณี นมสายท่าทางไม่ค่อยจะสบอารมณ์ นัก เลยพาลไปหมด
       “พวกหล่อนมานี่เลย...ช่วยกันขนเสื้อผ้าคุณฐิติกับคุณกานดามณีไปจัดเข้าตู้ในห้องใหญ่ปีกโน้น”
       สาวใช้เปิดตู้ ทยอยขนเสื้อผ้าออกไป
       นมสายบ่นบ้าไม่เลิก “ไม่รู้คุณตินึกยังไง ถึงได้ตัดสินใจแต่งงานกับคุณกานดามณี” คุณนมถือโอกาสประชดฐิติผ่านพุดตาน “นี่สงสัยว่าจะลืมคุณกานดาวสีได้สนิทใจแล้วกระมังคะ”
       พุดตานเครียดก็เครียด แต่ก็อดขำนมสายไม่ได้
       “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะคุณนม ก็เพราะยังรัก...ยังตัดใจไม่ได้น่ะสิคะ ถึงได้ทนอยู่กับผู้หญิงอื่นในห้องนี้ไม่ได้”
       นมสายไม่พยายามจะเข้าใจสักน้อย
       “โอ๊ย ทำไมต้องคิดอะไรให้มันยอกย้อนซับซ้อนขนาดนั้นด้วยล่ะคะ รักใครก็บอกกันไปตรงๆ ไม่รู้จะเอาพระยศ พระเกียรติ อะไรกันนักหนา”
       นมสายหยิบนู่นกระแทกนี่ระบายอารมณ์ไปเรื่อยๆ
       “แล้วนี่ก็เหมือนกัน ไหนบอกว่าจะรอให้เสร็จงานศพคุณวิสูตรซะก่อนแล้วค่อยจดทะเบียน งานเพิ่งจะผ่านไปได้แค่ไม่กี่วัน ทำไมต้องมารีบร้อนจัดห้องกันตั้งแต่ตอนนี้ด้วยก็ไม่รู้”
       พุดตานเครียดอยู่เหมือนกัน แต่ก็พูดปลอบตัวเองและนมสายไปด้วย
       “เค้ายังไม่แต่งกันตอนนี้หรอกค่ะคุณนม ตาติแค่ต้องการให้ย้ายของเตรียมไว้ก่อน...” พุดตานอดประชดขึ้นมาไม่ได้ “คงจะอยากให้แม่กานดามณีมั่นใจล่ะมั้งว่า ยังไงก็ได้แต่งงานแน่ๆ”
       “คุณตินะคุณติ จิ้งจกทักเค้ายังต้องหยุด นี่อะไร้ ใครพูดยังไงก็ไม่ฟัง...ระวังเถ๊อะ มัวแต่หนีใจตัวเอง เดี๋ยวคุณกานดาวสีโดนคนอื่นฉกไปแล้วจะรู้สึก”
       
       นมสายยังบ่นไม่เสร็จ ยิ่งคิดยิ่งเครียด

สุดสายป่าน ตอนที่ 11
        อีกฟากหนึ่ง กานดาวสีดิ้นรนหางานที่ใช้หนี้ฐิติ วันนี้เธอมาพบบรรณาธิการสำนักพิมพ์ ที่ออฟฟิศ และ บอกอหนุ่มส่งหนังสือฝรั่ง 3 เล่มให้
       
       “3 เล่มนี่คุณคิดว่าจะใช้เวลาแปลนานซักเท่าไหร่”
       “เล่มละหนึ่งเดือนนานไปมั้ยคะ”
       “ได้ครับ ถ้าเสร็จแล้วก็ทยอยส่งมาให้ผมได้เลย...ผมชอบสำนวนการแปลของคุณนะ อ่านแล้วรื่นหูดี ถ้าคุณมีเวลาผมก็อยากจะให้แปลไปเรื่อยๆ”
       “ดิฉันตั้งใจอยู่แล้วว่าจะรับงานแปลไปเรื่อยๆ ค่ะ”
       บอกอยิ้มพอใจ ยื่นซองใส่เงินให้กานดาวสี
       “นี่เป็นค่าแปลของเล่มที่แล้วครับ”
       กานดาวสีรับมามองอย่างพอใจ
       
       ครู่ต่อมากานดาวสีหอบหนังสือเต็มแขน กำลังจะเดินออกไปด้านหน้าสำนักพิมพ์ ม.ล.วิทย์เดินสวนเข้ามา ชนกับกานดาวสี หนังสือในอ้อมแขนหล่นลงไปกองอยู่ที่พื้น ทั้งคู่ชะงักมองหน้ากัน
       “เอ๊ะ....คุณกานดา...” วิทย์ลังเล ไม่รู้ว่าเป็น แฝดพี่ หรือแฝดน้อง
       กานดาวสีกำลังจะตอบ วิทย์ก็พูดขึ้นทันที
       “ไม่ต้องๆ ให้ผมทายดีกว่า เอ...”
       กานดาวสีไม่สนใจ ก้มลงเก็บหนังสือที่พื้น วิทย์รีบเข้าไปช่วยเก็บ พลิกๆ ดูหนังสือในมือก่อนจะส่งให้กานดาวสี แต่ไม่ยอมปล่อยมือจากหนังสือ
       “หนังสือภาษาอังกฤษ ...คุณไม่ใช่กานดามณีแน่ๆ
       วิทย์มองกานดาวสี ยิ้มโปรยเสน่ห์
       “หนังสือเยอะขนาดนี้ จะอ่านหมดเหรอครับ ถ้าผมจะขอแบ่งไปอ่านบ้างได้มั้ยครับ จะได้มีเรื่องมาคุยกันสนุกๆ”
       กานดาวสีดึงหนังสือมาจากมือวิทย์อย่างแรง
       “ดิฉันไม่ได้อ่านเพื่อความสนุกค่ะ มันเป็นงานที่ดิฉันต้องเอาไปแปล”
       วิทย์ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ
       “อะไรกันครับ ไม่น่าเชื่อว่าหม่อมหลวงฐิติ สูรยกานต์จะปล่อยให้ภรรยามาลำบากลำบนมารับแปลเอกสาร ล้อเล่นรึเปล่าครับ”
       กานดาวสีบอกเสียงเรียบ “ดิฉันหย่ากับคุณฐิติแล้วค่ะ”
       วิทย์ตาวาวขึ้นมา ทำเสียงตกใจ “อ้าว เลิกกันแล้ว” ผู้กำกับจอมหื่นยิ้มในสีหน้า “คุณฐิตินี่ใจแข็งมากเลยนะครับทำใจเลิกกับคุณได้ยังไง ผมไม่เข้าใจจริงๆ”
       กานดาวสีไม่สนใจเดินออกไป
       
       กานดาวสียืนรอรถรับจ้างอยู่ริมถนน วิทย์ตามมาตอแย
       “ผมว่าคุณนี่...สวยมากนะ คุณไม่คิดอยากจะเป็นดาราบ้างเหรอครับ งานก็สบาย เงินก็ดีกว่าแปลเอกสารตั้งเยอะ”
       “ขอบคุณนะคะ แต่ดิฉันไม่สนใจค่ะ... ดิฉันพอใจในงานของดิฉันแล้ว”
       รถรับจ้างมาพอดี
       “ดิฉันขอตัวนะคะ”
       กานดาวสีเปิดประตูกำลังจะขึ้นรถ วิทย์จับประตูรถไว้
       “เดี๋ยวครับ...” วิทย์ยื่นนามบัตรให้กานดาวสี “นี่นามบัตรของผม ถ้าคุณเปลี่ยนใจ อยากเป็นดาราเมื่อไหร่ ก็มาหาผมได้ทุกเวลา”
       กานดาวสีรับนามบัตรมาพอเป็นมารยาท แล้วขึ้นรถไป วิทย์มองตามอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง มุ่งมั่นว่าจะต้องเอาชนะหล่อนให้ได้
       
       ด้านนมสายเปิดลิ้นชักอันโน้นอันนี้ ทยอยเอาของใช้ส่วนตัวของฐิติออกมาจากตู้เสื้อผ้า
       “พวกหล่อนยกไปแค่นี้ก่อน แล้วก็ไปจัดซะให้เข้าที่เข้าทาง เดี๋ยวฉันจะตามไปดู”
       สาวใช้ถือถาด ใส่ของกระจุกกระจิกเดินออกไป
       นมสายไปเก็บข้าวของในตู้ต่อ แล้วชะงักเมื่อมาเจอกล่องสร้อยคอ ที่กานดามณีแอบขโมยสร้อยไปให้วสันต์
       “แล้วเครื่องเพชรของคุณกานดาวสีล่ะคะ จะทำยังไง” นมสายหันมาทางพุดตาน
       “ก็คงต้องเอาไปให้พ่อติน่ะแหละ ให้เค้าไปคืนกันเอาเอง”
       นมสายหยิบขึ้นมา
       “เอ๊ะทำไมมันเบาๆ”
       นมสายเปิดกล่องดู แล้วมีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ
       “คุณพระ...ทำไมมีแต่กล่องล่ะคะ แล้วสร้อยเพชรล่ะหายไปไหน”
       
       ทุกคนอยู่ในห้องนั่งเล่นท่านหญิงลักษมีประทับเป็นประธาน ฐิติบอกด้วยท่าทางไม่ได้ตกใจอะไร
       “สร้อยคงไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ ก็ท่านย่าประทานให้กานดาวสีเป็นของขวัญวันแต่งงานแล้ว เค้าก็อาจจะเอาไปด้วยก็ได้นะครับ”
       นมสายขัดขึ้นทันทีด้วยเสียงหนักแน่น
       “เป็นไปไม่ได้แน่นอนค่ะ คุณกานดาวสีไม่ได้เอาสร้อยออกไปจากห้องเลย เพราะวันที่เธอย้ายไปที่เรือนรับรอง อิฉันเป็นคนบอกให้เธอเอาไปด้วย แต่เธอก็ไม่ยอม บอกว่าให้เก็บไว้ในห้องคุณฐิติอย่างเดิม เอาไว้คืนคุณฐิติ”
       พุดตานฉงน “ถ้าแม่กานดาวสีไม่ได้เอาไป แล้วใครจะเอาไป...”
       นมสายโพล่งขึ้นมา
       
       “จะใครซะอีกล่ะคะ ก็มีแต่คุณกานดามณีคนเดียวที่ใช้ห้องนั้นอยู่ตอนนี้”
       
       อ่านต่อหน้า 3

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สุดสายป่าน ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
สุดสายป่าน ตอนที่ 16
สุดสายป่าน ตอนที่ 15
สุดสายป่าน ตอนที่ 14
สุดสายป่าน ตอนที่ 13
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 166 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 146 คน
88 %
ไม่เห็นด้วย 20 คน
12 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015