หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สามี

สามี ตอนที่ 6

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
29 พฤศจิกายน 2556 09:15 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สามี ตอนที่ 6
         
       ราพณ์เข้ามาที่หน้าห้องทำงานรุ้งรายในบริษัทLK ชะงักที่ได้ยินเสียงคนเถียงกันมาจากในห้อง
        
       “ฉันให้แกมาทำงาน ก็ต้องทำตามกฎ”
       “ผมก็มาแล้วนี่ไง เจ้จะเอายังไงอีก”
       “ไอ้ราม ที่นี่ทุกคนต้องเข้างาน 9โมงเช้า ไม่ใช่บ่ายโมงแบบนี้  ไม่ว่าจะรองประธานหรือแม่บ้านก็ต้องทำงานเวลานี้เหมือนกัน ไม่มีอภิสิทธิ์”
       “ขนาดเฮียยังไม่เห็นเข้ามาเลย เจ้จะจับผิดอะไรผมนักหนา”
       ราพณ์รีบผลักประตูเข้าไปในห้องเห็นรามกับรุ้งรายกำลังปะทะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ราพณ์แทรกขึ้น
       “เฮียไปพบลูกค้ามา”
       รามกับรุ้งรายชะงักหันมาหาราพณ์
       “เฮียเข้างานตามเวลาเหมือนคนอื่น นอกจากจะไปพบลูกค้าหรือมีธุระจริงๆ เท่านั้น” ราพณ์เสียงแข็ง
       “แกได้ยินแล้วใช่ไหม แกเป็นผู้ช่วยฉันก็ต้องทำตามกฎของบริษัทและตามคำพูดของฉัน”
       “แต่ผมไม่อยากทำงานกับเจ้ เฮีย...เจ้จงใจขวางไม่ให้ผมทำงานจริงๆ ดึงผมมาเป็นผู้ช่วยให้เดินตามก้นทั้งวัน  ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ผมเบื่อ มีความสามารถแต่โดนกั๊กแบบนี้”
       ราพณ์มองหน้าราม
       “แล้วแกอยากทำอะไร”
       “ผมอยากได้ตำแหน่ง ที่มันเป็นงานบริหาร ทำงานจริงๆ”
       รุ้งรายสวน
       “อย่างแกจะทำอะไรได้นอกจากเห่าไปวัน ๆ”
        “เจ้รุ้ง” รามฉุนกึก
       ราพณ์ปราม
       “ทั้งคู่พอได้แล้ว เฮียจะตัดสินใจเรื่องนี้เอง”
       รามกับรุ้งรายมองราพณ์ว่าจะเอายังไง ราพณ์คิด ๆ แล้วตัดสินใจ
       “ถ้ารามอยากทำงานบริหารจริงๆ ก็ให้ไปเป็นผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายบุคคล”
       “แต่ผมอยากทำงานบริหาร พวกการตลาด วางแผนงาน”
       ราพณ์ใจเย็นมาก
       “ประสบการณ์แกยังน้อย”
       “แต่ผมทำได้”
       “เฮียให้แกเลือกได้สองทางคือ ทำกับไม่ทำ”
       รามฮึดฮัดจะออกไป ราพณ์ดักคอ
       “ถึงจะไปพูดกับป๊าก็ไม่มีประโยชน์ เพราะที่นี่คนที่ตัดสินใจคือเฮียเท่านั้น”
       รามหันกลับมามองอย่างไม่พอใจแต่รู้ว่าราพณ์พูดจริง ราพณ์มองว่าจะเอายังไง
        
       รสิกาเอายาดมมาแกว่งเบาๆตรงหน้า สิริโสภาค่อยๆ ลืมตาขึ้นเห็นรสิกา เธอทำเป็นเพิ่งได้สติรีบขยับขึ้นมาแต่ยังทำว่ามีอาการมึนอยู่
       “ค่อยๆ ลุกนะคะคุณสิ”
       “สิเป็นลมอีกแล้วเหรอคะเนี่ย...แย่จริง” สิริโสภาทำเครียด
       “คุณสิเป็นบ่อยเหรอคะ”
       “ค่ะ หลังจากอุบัติเหตุตอนนั้น สิก็มีอาการวูบบ่อยๆ”
       รสิกาหน้าเสีย
       “อ้ายขอโทษนะคะ”
       “อย่าคิดมากเลยค่ะคุณหญิง มันเป็นอุบัติเหตุนี่คะ สิดีใจนะคะที่ได้เจอคุณหญิงที่นี่ สิอุ่นใจที่มีเพื่อน สิห่างการทำงานมานาน ต้องปรับตัวมากเหมือนกัน”
       “ก่อนหน้านี้คุณสิทำงานที่ไหนคะ”
       “ตั้งแต่สิมีสามี เขาก็ให้สิออกจากงานน่ะค่ะ สิหยุดทำงานไปสองสามปี”
       “แล้วทำไม...”
       สิริโสภาหน้าเศร้า
       “หลังจากอุบัติเหตุ...พอเขารู้ว่าสิท้องโดยไม่บอกเขา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป”
       “ทำไมล่ะคะ การมีลูกมันเป็นเรื่องที่น่ายินดี”
       “แต่สามีสิไม่ต้องการลูกน่ะค่ะ ที่จริงสิเป็นแค่เมียเก็บ”
       รสิกาตกใจ สิริโสภาน้ำตาร่วง
       “เขาเป็นคนมีชื่อเสียง สิกลัวว่าสักวันเขาจะทิ้งสิ สิอยากมีลูกเพื่อเป็นตัวแทนเขา แต่เขาคิดว่าสิจะจับเขา พอเขารู้เรื่อง เขาไม่ถามสิสักคำว่าเป็นยังไงเจ็บตรงไหน แต่เขากลับมีคนอื่น”
       “อย่างนี้มันไม่ถูกต้องนะคะ เขาควรจะรับผิดชอบคนที่รักเขา”
       “เขาเจอผู้หญิงใหม่ที่ฐานะดีกว่า เท่าเทียมเขา สิเลยไม่มีค่า เขาเอาเงินฟาดหัวสิไล่สิให้อออกมาจากชีวิตเขา”
       รสิกาสงสาร
       “คนทุกคนมีคุณค่าในตัวเอง กับผู้ชายแย่ๆ แบบนั้น เขาเห็นแก่ตัวมาก”
       “สิผิดเองค่ะ ที่เกิดมาจน ไม่มีเชื้อสาย ทำให้เขาภูมิใจในตัวสิไม่ได้”
       “คนที่สนใจแต่เปลือกนอกคนอื่น ไม่คู่ควรกับคนดีๆ อย่างคุณสิหรอกค่ะ อย่าไปเสียน้ำตาให้คนแบบนั้นเลยนะคะ อ้ายเชื่อว่าต่อไปนี้คุณสิจะต้องได้เจอสิ่งดีๆ พบคนดีที่จะไม่ทำร้ายคุณสิอีก”
       “สิคงไม่กล้ามีใคร เพราะสิรักและเป็นห่วงเขามาก ทั้งหมดเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นเขามาแย่งสามีสิไป ทำลายครอบครัวของสิ”
       “กรรมจะตามสนองคนที่คิดร้ายกับเราค่ะ สักวันเขาทั้งสองคนจะต้องเสียใจที่ทำร้ายคนดีๆ อย่างคุณสิ”
       “ขอบคุณค่ะ สิจะคอยดูวันที่ผู้หญิงคนนั้นต้องชดใช้”
       รสิกาเห็นสายตาสิริโสภาก็ชะงักไปนิดแต่ไม่คิดว่าเป็นตัวเอง
       “เดี๋ยวอ้ายเอาน้ำเย็นให้นะคะ”
       สิริโสภามองตามรสิกาด้วยความแค้นจะเล่นงานรสิกาให้ได้
        
       ผู้จัดการพารามเข้ามาแนะนำกับเพื่อนในฝ่าย
       “คุณรามจะมาเป็นผู้ช่วยของผมตั้งแต่วันนี้ ถ้าคุณรามสงสัยก็สอบถามจากทุกคนได้นะครับ ทุกคนในแผนกถูกฝึกให้ทำงานและแก้ปัญหาได้ในทุกส่วน”
       “คงไม่จำเป็น ทุกคนคงรู้ว่าผมคือ ราม ลิ้มวัฒนาถาวรกุล ทุกคนคงรู้ว่าควรจะวางตัวกับผมยังไง”
       ทุกคนอึ้งๆ กับท่าทีวางอำนาจของราม ราพณ์เข้ามา
       “คุณรามจะอยู่ในแผนกนี้ในฐานะพนักงานคนหนึ่ง ให้ทุกคนวางตัวเป็นเพื่อนร่วมงาน มีอะไรก็แนะนำกันได้ใช่ไหมราม”
       รามนิ่งสะบัดหน้าไม่ตอบ โกรธที่โดนราพณ์หักหน้า
        
                   รสิกานั่งทำงานออกแบบการตกแต่งภายในห้องพักของโรงแรมราพณ์อย่างมีสมาธิ หมวยเปิดประตูเข้ามาแล้วเคาะประตูเบาๆ รสิกาเงยหน้าเห็นหมวยดีใจมาก
       “หมวย มาได้ไง”
       “นั่งรถเมล์มาสิ ใครจะราชรถมาเกยเหมือนแกล่ะยัยคุณหญิง”
       หมวยเข้ากอด รสิกากอดตอบคิดถึงไม่แพ้กัน
       “แม่นมบอกว่าแกไปฮันนีมูน สาวโสดอย่างฉันก็เลยอยากมาสัมภาษณ์ประสบการณ์บะ...บะ”
       รสิกาหยิกแก้มหมวย
       “อย่าติดเรท ในเวลาทำงาน เพื่อนไม่ชอบ”
       “งั้นถ้าเลิกงานจะเม้าท์ได้ใช่มะ งั้นรีบเคลียร์เลยวันนี้เป็นเจ้ามือเอง”
       “ได้กินเงินหมวยสุดเขี้ยวอย่างแก ฉันเสร็จงานเดี๋ยวนี้เลย”
       “เฮ้ย ง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอ”
       
       รสิกาเก็บของอย่างกระตือรือร้น

สามี ตอนที่ 6
         
       รสิกากับหมวยออกมาจากห้องทำงาน รสิกาสบตากับสิริโสภาที่เงยหน้าขึ้นมา
        
       “อ้ายกลับก่อนนะคะคุณสิ”
       “ค่ะ สวัสดีค่ะ”
       รสิกากับหมวยออกมาด้านหน้าออฟฟิศ หมวยถามขึ้น
       “ผู้หญิงคนเมื่อกี้สวยนะ สนิทเหรอ”
       “คุณสิริโสภา คนที่ฉันขับรถชนเขา”
       “ที่แท้งลูกน่ะเหรอ”
       “ใช่ เพราะฉันชนเขาทำให้เขาแท้งลูก สามีเขาก็มีผู้หญิงอื่นแล้วก็ทิ้งเขาไป”
       “เลวที่สุด แล้วฉันจะกล้าแต่งงานได้ยังไงเนี่ย ทำไมโลกนี้มันถึงมีผู้ชายอย่างนายวศินเยอะนัก”
       “คิดมากปวดหัว...”
       หมวยพูดต่อ
       “มีผัวดีกว่า”
       รสิกาดึงแก้มหมวยอย่างหมั่นไส้
       “กินข้าวดีกว่าต่างหากเล่า”
       รสิกาแกล้ง หมวยร้องพยายามจะดึงมือออก วศินเข้ามา
       “อ้าย...”
       รสิกากับหมวยชะงักมอง หมวยเซ็งมาก
       “ตายยากจริงๆ” หมวยเข้ามายืนขวางรสิกา “นายมาทำไม”
       วศินไม่สนหมวยมองรสิกา
       “ที่เราต้องเลิกกันมันเป็นแผนของราพณ์กับรุ้งราย”
       รสิกาชะงักว่าหมายความว่ายังไง
        
       รามเซ็งๆ เข้ามาที่จะเข้ามาหาราพณ์แต่ชะงักที่ได้ยินเสียงคุยของราพณ์กับรุ้งรายในห้อง รามขยับเปิดประตูมองเข้าไปในห้องเห็นรุ้งรายพยายามหว่านล้อมราพณ์
       “เฮียไม่ควรไว้ใจมันนะ”
       “ยังไงรามก็เป็นน้อง เฮียไม่อยากให้รุ้งพูดถึงน้องแบบนั้น ถ้าป๊าได้ยินป๊าจะไม่สบายใจ”
       “รามเป็นน้องน่ะรุ้งรู้ รุ้งก็ไม่ได้เกลียดมัน แต่รุ้งเกลียดแม่มัน”
       ราพณ์ปราม
       “รุ้ง”
       “อย่าบอกให้รุ้งพูดดีๆ กับคนที่ฆ่าแม่เรา เพราะเขาคิดจับป๊าจนมีไอ้รามทำให้ม๊าเสียใจ ม๊าต้องเสียใจเพราะพวกมัน ม๊าต้องคลั่งจนตายเพราะสองแม่ลูกนั่น เฮียจำได้ไหม”
       รามหน้าเครียด
        
       ในอดีต...อุษานอนอยู่บนเตียงอาการของเธออ่อนระโหยโรยแรงเป็นโรคหัวใจแต่ก็ยังยืนยันจะตั้งท้องระริน  ระหว่างคลอด เธอเสียเลือดมากทำให้ร่างกายยิ่งอ่อนแอ ลินดาจูงมือรามเข้ามาในห้อง เข้ามาใกล้เตียง อุษาลืมตาอย่างช้า ๆ ตกใจที่เห็นลินดากับราม
       “ลินดา”
       ลินดาจงใจมาเล่นงาน
       “คุณนายใหญ่ของเจ้าสัวเรียว สภาพเหมือนซากศพมากขึ้นทุกวันใครมาเห็นเข้าคงจะสมเพช”
       อุษาโกรธแต่พยายามทั้งที่ไม่มีแรงนัก
       “ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้...”
       “คุณอุษาพูดดีๆ กับลินดาสิคะ ลินดาไม่ใช่คนรับใช้ของคุณแล้วนะคะ แต่ลินดาเป็นเมียเจ้าสัวเหมือนคุณอุษา เป็นเมียใหญ่แต่ใช้การไม่ได้มันก็ไม่มีประโยชน์” ลินดายั่วประสาทมาก “เจ้าสัวบอกกับลินดาเสมอว่าลินดาน่ะถึงใจ”
       อุษาหายใจแรงขึ้น
       “ออกไป”
       “ทุกครั้งที่เจ้าสัวอยู่กับลินดา เจ้าสัวบอกรักลินดาทุกคืน”
       “ไม่จริง...” อุษาโกรธจนเจ็บที่หัวใจ “โอ้ย”
       ลินดาเห็นเป็นโอกาส
       “เจ้าสัวสัญญากับลินดาว่า ถ้าไม่มีคุณอุษาเมื่อไหร่จะให้ลินดาย้ายมาอยู่ที่นี่”
       อุษาโกรธปรี๊ดจนอาการกำเริบ เจ็บทุรนทุรายจนล้มคว่ำตกเตียงมาแทบเท้าของราม อุษาคว้าเข้าที่ขาของราม  รามตกใจพยายามจะดึงออก
       “ม๊า”
       ลินดาหน้าตาน่ากลัว
       “แกตายเมื่อไหร่ ที่นี่จะเป็นของฉัน ลูกแกทุกคนฉันจะเฉดหัวมัน ใครขวางฉัน ฉันจะฆ่ามันทุกคน”
       อุษาพยายามจะคว้าลินดาแต่ที่คว้าได้คือแขนของราม ดวงตาเหลือกกว้างสุดขีด
       “ฉันไม่ยอม...ไม่ยอม”
       อุษาช็อก ตาค้างมือเกร็งกำแขนของรามแน่น เสียชีวิตทันที รามช็อกที่ต้องเห็นคนตายในระยะใกล้ขนาดนี้ ภาพอุษาที่ตายยังติดตาราม
        
       เวลาผ่านไป...ราพณ์ในวัย 12 ปีกับรุ้งรายในวัย 10 ปี กำลังเล่นต่อเลโก้ รามในวัย 9 ขวบ เข้ามาเมียง ๆ มองๆ ราพณ์เห็นรามมองก็เรียกตามหน้าที่
       “เล่นด้วยกันไหมราม”
       รามยิ้มดีใจเข้ามาแต่พอรามหยิบมาวางต่อ รุ้งรายก็ปัดเลโก้จนแตกกระจาย ราพณ์อึ้ง
       “รุ้ง”
       “รุ้งไม่ให้มันเล่น มันฆ่าม๊าเรา”
       ราพณ์ดุ
       “หยุดนะรุ้ง”
       รังรอง วัย 15 ปี เข้ามา
       “รุ้งพูดถูก” รังรองมองรามด้วยความเกลียดชัง “มันเป็นฆาตกรทั้งมันกับแม่มัน มันฆ่าม๊าเรา”
       “รามไม่ได้ฆ่า เจ้รุ้ง เจ๊รอง” รามเถียง
        “แกไม่ใช่น้องฉัน” รุ้งรายตวาด
        “อย่ามาเรียกฉันว่าเจ้” รังรองจ้องหน้า
       รามตะลึง เสียใจ รังรองพูดน้ำเสียงแน่นหนักมาก
       “ทำไมคนที่ตายไม่ใช่แก”
       ราพณ์พยายามจะห้าม
       “เจ้รอง รุ้ง พอแล้ว”
       “ไปให้พ้นหน้าฉัน ฉันเกลียดแก เกลียดม๊าของแก” รุ้งรายไล่
       รามน้ำตาร่วง
       “เจ้รอง เจ้รุ้ง”
        “ราม” ราพณ์สงสาร
       “อย่าไปยุ่งกับมันนะเฮีย”
       รุ้งรายดึงแขนราพณ์ให้ไป รังรองมองรามอย่างรังเกียจแล้วเดินจากไป ทิ้งรามไว้คนเดียว รามยืนร้องไห้ด้วยความเสียใจ โดดเดี่ยวไม่เป็นที่ยอมรับ
       รุ้งรายกับรังรอง กินขนมอยู่ด้วยกัน แต่รามต้องนั่งกินโดดเดี่ยวเพียงลำพัง รามเหงา เศร้า เก็บกด เขามีอาการปวดหัวทรมานดิ้นอยู่เพียงลำพัง ลินดาเข้ามาเห็นลูกปวดหัวเข้ามากอด รามร้องไห้ ลินดากอดปลอบ
       “รามมีม๊านะลูก ม๊ารักรามที่สุดนะลูก”
       รามกอดลินดาแน่นยึดลินดาไว้เป็นที่พึ่งทางใจสิ่งเดียวในโลก
        
       รามนั่งร้องไห้รู้สึกโดดเดี่ยวอย่างรุนแรงอยู่ในห้องทำงานราม เขาเจ็บปวดที่ไม่เคยได้รับการยอมรับจากพี่น้อง
        

สามี ตอนที่ 6
         
       รสิกากับหมวยอึ้งกับเรื่องที่วศินบอก วศินขอความเห็นใจ
        
       “เราถูกพวกเขาหลอกนะอ้าย นายราพณ์ตั้งใจจะทำลายเรา”
       รสิกามองวศินเหมือนจะอ่อนลง
       “เอาเป็นว่าฉันรับรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว แล้วคุณต้องการอะไร”
       “ผมผิดไปแล้ว เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมครับอ้าย”
       หมวยที่ฟังอยู่ของขึ้นพูดแทรกขึ้นมาเลย
       “หมดทางแล้วสิถึงคิดจะกลับมาซบคุณหญิงอีก มักง่ายไปหน่อยมั้ง”
       “ไม่ใช่เรื่องของเธอนะหมวย คนรักเขาจะคุยกัน”
       “โอ้ย ไอ้แมงกะจั๊ว พูดมาได้ไม่อายปาก”
       “มากไปแล้วนะ” วศินโกรธ
       “น้อยไปด้วยซ้ำ” หมวยสวน
       “หมวย” วศินเสียงเข้ม
       “ไปเหอะ อย่าเสียเวลากับพวกแมงกะจั๊วเลย”
       หมวยจะดึงรสิกาไป วศินไม่ยอมจับแขนรสิกายึดไว้ไม่ให้ไป หมวยไม่ยอมเข้ามาดึงมือของวศินออก
       “ปล่อยมือเพื่อนฉันนะ”
       “อ้าย...ผมรักคุณนะ”
       รสิกาตัดสินใจกระแทกเท้าเข้าที่เท้า วศินสะดุ้งด้วยความเจ็บ รสิกาตบหน้าวศิน เพี๊ยะ
       “อ้าย”
       “ฉันคิดเหมือนที่หมวยพูดทุกอย่าง ต่อไปนี้เลิกยุ่งกับฉันสักที แล้วคุณจำไว้ว่าฉันจะไม่มีวันกลับไปหาคุณอีก ตอนนี้แค่ให้เป็นคนรู้จักก็ถือว่าฉันให้เกียรติคุณมากแล้วพอสักที”
       วศินตะลึง หมวยจ้องหน้าเอาเรื่อง
       “เพื่อนฉันสมองมีรอยหยักหนาแน่น ไม่ได้กลวงไว้ให้ใครมาใส่ขี้เลื่อยได้ง่ายๆ จำไว้”
       “หมวย ไปได้แล้ว”
       รสิกาลากหมวยออกไปให้จบเรื่องสักที วศินโมโหมาก สิริโสภาแอบยืนฟังอยู่มุมหนึ่ง
       
       รสิกานั่งหน้าเครียดอยู่ในร้านกาแฟ หมวยยกแก้วกาแฟสองแก้วมาวางให้รสิกากับตัวเอง
       “ยังอึ้งอยู่เหรอเพื่อน ไม่คิดเลยนะว่าคุณราพณ์จะลงทุนกับแกขนาดนี้”
       หมวยเอานิ้วถูที่แขนรสิกา
       “ทำอะไร” รสิกาตีมือ
       “ก็อยากรู้ว่าเพื่อนเราเนี่ยมีเนื้อเป็นทองหรือไง ผู้ชายถึงได้รุมกันขนาดนี้”
       “ฉันไม่ขำ”
       หมวยมองหน้ารสิกายิ้มๆ
       “แกยิ้มอะไร” รสิกาหงุดหงิด
       “ก็แค่ขำที่เห็นเพื่อนไม่เหมือนเดิม ปกติแกต้องเหวี่ยงกระแทกฝา ถ้าลูกศัตรูเอาเงินฟาดหัวแฟนเก่าแก แกจะต้องเลือดขัตติยาพุ่งปรี๊ดปรอทแตก...เขาดูถูกฉัน เหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉัน แบบเนี๊ยะ”
       รสิกาจะแย้ง หมวยยกมือห้าม
       “แต่วันนี้แกนิ่งมาก ไม่โกรธไม่ทำท่ารังเกียจเหมือนเมื่อก่อนสงสัยไปฮันนีมูนจะได้ผล” หมวยยิ้มล้อเลียน
       “หมวย ฉันไม่ให้แกวิเคราะห์เพื่อน แต่ให้วิเคราะห์ว่าคุณราพณ์ทำแบบนี้ทำไม เขาคิดเอาชนะฉันใช่ไหม”
       หมวยมาดนักวิเคราะห์ขึ้นมาทันที
       “ไม่ล่ะ แค่เอาชนะมันทุ่มเกินไป ถ้าว่ากันตามนิสัยแกนะเอาเงินฟาดหัว พูดจาเหยียบย่ำแกก็ตายแล้วยัยคุณหญิง ไม่ต้องลงทุนแต่งงานประกาศตัวว่าเป็นสามีแกแบบนั้นหรอก มันมากไป แกว่าจริงไหม”
       รสิกาคิดตาม
       “ก็จริง”
       “แต่แกต้องตอบฉันมาก่อนว่าไปฮันนีมูนคราวนี้มันมีอะไรใช่มะ เพราะกลับมาคราวนี้แกไม่เหมือนเดิม”
       “ฉันก็เหมือนเดิมไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย”
       “โกหก ฉันรู้จักแกมาเป็นสิบปี สารภาพมา”
       รสิกาอ้ำอึ้ง
       “ก็ไม่มีอะไรมาก...แค่...เขาเกือบตายเพราะฉัน”
       หมวยตกใจ
       “นั่นไง เล่ามาเลย ดีเทลเน้นๆ”
       รสิกาพร้อมเล่า
       
       เย็นนั้น สิริโสภาเดินเข้าในซอยที่ค่อนข้างเงียบไม่มีคนนัก คำพูดของวศินดังก้องในหัว
       “เป็นแผนของราพณ์แน่ๆ ที่ให้รุ้งรายเอาเงินมาหลอกให้ผมเลิกกับคุณ”
       สิริโสภานึกถึงตอนที่ได้ยิน รสิกาคุยกับกอบกู้
       “ฮันนีมูนสนุกไหมครับ”
       “ก็...”
       “แต่ผมเดาว่าคุณหญิงคงมีความสุขไม่น้อย”
       สิริโสภาชะงักไปนิดมองรสิกา
       “อ้ายแสดงอะไรให้รู้สึกอย่างนั้นเหรอคะ” รสิกาเขิน
       “คนมีความสุขไม่ต้องทำอะไรหรอกครับ แค่มีความสุข คนอื่นก็สัมผัสได้ ไม่ต้องแสดงให้เหนื่อยเลยครับ ผมยินดีด้วยจริงๆ ที่คุณราพณ์ทำให้คุณหญิงมีความสุข”
       รสิกายิ้มไม่ปฏิเสธ...
       สิริโสภาน้ำตาร่วงเจ็บแค้น เธอกรีดร้องแต่เอาผ้าอุดปากตัวเองไว้ น้ำตาร่วงเจ็บแค้น เก็บกด
       
       หมวยตบโต๊ะปัง
       “สุดยอด ฉันว่าคุณราพณ์ต้องมีใจกับแกแน่ๆ ไม่งั้นไม่ทุ่มขนาดนี้หรอก”
       “ทำไมแกมั่นใจจัง”
       “แกอย่าทำตัวเป็นพวกคลุกวงในสิ ออกมายืนวงนอกมองเข้าไป แล้วใช้สมองคิด ๆ” หมวยจิ้มที่ขมับเบาๆ “เขาจ่ายเงินช่วยแก น้องสาวเขาเอาเงินซื้อวศินเพื่อให้แกได้แต่งงานกับพี่ชายเขา แล้วนี่เขาเอาตัวปกป้องแกแบบไม่กลัวตาย ถ้าเขาไม่ได้มีใจเขาก็เป็นพวกมาโซคิสต์แล้ว ชอบความเจ็บปวดไร้เหตุผล ฉันว่าเขาชอบแก คอนเฟิร์ม”
       รสิกาสับสนแต่ยังปากแข็งแบบไม่อยากเชื่อ
       “แกเพ้อเจ้อแล้ว”
       “อ่ะ ไอ้คุณหญิง...แกบอกฉันว่าเขาพูดใช่ไหมว่าเขาไม่ได้ให้แกแค่เงิน”
       “อืม...แกรู้เหรอว่าเขาหมายถึงอะไร”
       หมวยล้อเลียน
       “ถ้าเป็นละครหลังข่าวนะ ไอ้พูดแบบนี้มันต้องต่อท้ายว่า” หมวยทำเสียงผู้ชายกวนใส่ “สิ่งที่ผมให้คุณไม่ใช่แค่เงิน...แต่เป็นหัวใจของผม”
       รสิกาเขินทำหน้าไม่ถูก เสียงเตือนมีข้อความเข้าดังขึ้น รสิกากดโทรศัพท์เปิดเป็นภาพที่ราพณ์จับมือกับสุรีย์ส่อง รสิกาอึ้ง
       “ฉันว่านะ...”
       หมวยยังพูดไม่จบ รสิกาโกรธขัดขึ้นเสียงเข้ม
       “พอได้แล้ว เขาไม่ได้ชอบฉันอย่างที่แกคิด”
       หมวยงงที่เห็นรสิกาโกรธ
       “แกรู้ได้ยังไง”
       “ถ้าเขาชอบฉันเขาต้องไม่ทำแบบนี้”
       รสิกาส่งโทรศัพท์ให้ หมวยงงรับโทรศัพท์มาดู
       “หืม...นี่คุณราพณ์ สามีแกใช่ไหม กับผู้หญิง...เฮ้ย นี่มันยัยสุนี่ โหย...จับมือกันด้วยว่ะ สองคนนี้เขาช็อตกันเหรอแก”
       รสิกาโกรธหึง
       “ฉันไม่รู้ ตอนนี้ฉันรู้แต่ว่าเขาเป็นลูกศัตรู คนที่ทำร้ายท่านพ่อจนตาย”
       รสิกาลุกออกไปเลย หมวยเหวอ
       “อ้าว...เฮ้ย ไอ้คุณหญิง อะไรของมัน”
       
       หมวยรีบตามออกไป

สามี ตอนที่ 6
         
       รุ้งรายขับรถเข้ามามองหารถปฐวี แล้วถอนใจเซ็ง
        
       “ไม่มาเหรอเนี่ย”
       เสียงมือถือรุ้งรายดัง เธอกดรับ
       “ว่าไงเฮีย”
       ในห้องรับแขกคฤหาสน์เจ้าสัวเรียว...ราพณ์ยืนมองออกไปด้านนอก รอรสิกากลับบ้าน โดยคุยโทรศัพท์กับรุ้งรายไปด้วย
       “วันนี้รุ้งเคลียร์เรื่องวศินใช่ไหม เรียบร้อยหรือเปล่า”
       “เรียบร้อยแล้วเฮีย พวกหน้าเงินก็เอาเงินฟาด มียึกยักนิดหน่อย แต่รุ้งจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ”
       “ก็ดีแล้ว”
       “มีเวลาเป็นห่วงน้อง แสดงว่าคุณหญิงยังไม่กลับใช่ไหมเฮีย”
       “ถึงคุณหญิงอยู่ เฮียก็เป็นห่วงน้องได้”
       “ขอความจริง”
       “ยังไม่กลับ”
       รุ้งรายขำ
       “คนหลงเมียตัวจริงนะเฮีย”
       ราพณ์ทำเสียงแข็งแก้เขิน
       “แล้วรุ้งอยู่ไหนกลับบ้านหรือยัง”
       “แนะ...มีคุมประพฤติด้วย ไม่ต้องเขินหรอกน่าเฮีย รุ้งมาต่อยมวยคลายเครียดน่ะ”
       “หมู่นี้ไปบ่อยมันมีอะไรน่าสนใจเหรอ”
       “ไม่มีหรอกเฮีย แค่อยากแข็งแรง”
       “อย่าดึกก็แล้วกัน”
       “ค่ะ”
       รุ้งรายวางสายมองโทรศัพท์บ่น ๆ
       “นั่นสิ ที่นี่มันมีอะไรดี”
       รุ้งรายรู้อยู่แก่ใจว่ามาเพราะอยากเจอปฐวี เธอลงจากรถพอจะเดินเข้าก็เจอกับปฐวีที่เดินเข้ามาเหมือนกัน รุ้งรายชะงัก
       “สวัสดีครับ” ปฐวียิ้มกวน ๆ
       “ค่ะ”
       ปฐวีเดินเข้าไปด้านในไม่ได้สนใจคุยต่อ รุ้งรายหมั่นไส้แต่แอบยิ้มนิด ๆ
       
       ภายในค่ายมวย ปฐวีกำลังต่อยกับเทรนเนอร์ ส่วนรุ้งรายที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเข้ามาวอร์มเบาๆ ยืดเส้นยืดสาย แต่รู้สึกว่าสายตาตัวเองไม่วางจากปฐวี พอเขามองมาก็ทำเป็นหันไปเริ่มต่อยกระสอบทรายไม่สนใจ ปฐวีรู้สึกแปลก ๆ และพลอยมองรุ้งรายไปอย่างไม่รู้ตัว
       
       ค่ำนั้น รามยังอยู่ในห้องทำงานบริษัทLK เขาพยายามอ่านเอกสารงานของฝ่ายบุคคลที่ผ่านมา แต่ความที่สมาธิจะไม่ค่อยมี เพราะคิดเร็วใจร้อนทำให้อ่านไม่รู้เรื่องทิ้งแฟ้มอย่างสุดเซ็ง รามมองออกไปด้านนอกเห็นว่ามืดแล้วมองเวลาแล้วรีบลุกออกไป
       
       ปฐวีต่อยจนเหนื่อยเหงื่อโทรมจึงไปนั่งพัก รุ้งรายเอากระป๋องเครื่องดื่มวางข้าง ๆ ปฐวีมองอย่างแปลกใจ
       “ตอบแทนที่คุณเคยช่วยฉัน”
       รุ้งรายคว้ากระเป๋าเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอรู้สึกเคืองตัวเอง
       “ทำอะไรลงไปเนี่ย”
       รุ้งรายรีบเดินออกไป ปฐวีมองตามว่าเธอจะมาไม้ไหนแต่ก็หยิบกระป๋องเครื่องดื่มมาเปิดดื่ม
       
       สิริโสภาอยู่ในร้านกาแฟวางเครื่องดื่มข้างหน้าจอคอมพิวเตอร์ ภาพในจอเป็นภาพข่าวของราพณ์กับรสิกาภาพข่าวเก่า ๆ เธอดูซ้ำไปซ้ำมาเจ็บปวดแล้วปิดเครื่องลุกจะเดินออกจากร้าน รามเปิดประตูเดินสวนเข้ามาจังหวะที่สวนกันรามได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากสิริโสภา รามรู้สึกว่าสิริโสภาคือคนที่ตัวเองตามหา เขาวิ่งตามไป
       
       สิริโสภาออกมาหน้าร้านกาแฟ รามวิ่งตามมาคว้ามือไว้อย่างลืมตัว สิริโสภาสะบัดด้วยความตกใจ
       “คุณจะทำอะไร”
       “เอ่อ...ผมขอโทษ”
       รามหยิบผ้าเช็ดหน้าของสิริโสภาออกมา
       “คุณเป็นเจ้าของผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ใช่ไหมครับ”
       สิริโสภามองผ้าเช็ดหน้าอย่างจำได้
       “ค่ะ”
       สิริโสภารับมา รามดีใจที่ไม่ผิดคน
       “ขอบคุณนะครับ สำหรับผ้าเช็ดหน้า”
       “ไม่เป็นไรค่ะ”
       สิริโสภายิ้มตามมารยาทแล้วจะไป
       “เดี๋ยวครับ คุณชื่ออะไรครับ”
       สิริโสภาชะงักหันมองเห็นรามมองรู้ว่าเขาสนใจตัวเอง สิริโสภายิ้ม
       “ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะคะ”
       สิริโสภาพูดจบก็ไปเลยไม่รอให้รามพูดต่อ รามรู้สึกหลงรักสิริโสภาในทันที
       
       รุ้งรายเดินออกมาด้านหน้าค่ายมวย กดเปิดรถกำลังจะเปิดประตูขึ้นรถ วศินเข้ามาจับขอบประตูไว้ รุ้งรายหันกลับมา เจอวศินฉีดสเปรย์ยาสลบเข้าหน้าเต็มๆ รุ้งรายสะบัดหลบทำให้โดนไปบางส่วน วศินต่อยท้อง รุ้งรายจุกไม่มีแรง
       “ผมบอกแล้วว่าคุณจะต้องชดใช้”
       
       รุ้งรายเบลอ ๆ ขัดขืนไม่ไหว วศินอุ้มรุ้งรายขึ้นรถของเธอแล้วขับออกไป
        

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สามี ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
สามี ตอนที่ 13
สามี ตอนที่ 12
สามี ตอนที่ 11
สามี ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 61 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 60 คน
99 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
1 %
ความคิดเห็นที่ 12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตกลงคนอัพจะอัพต่อไหมค่ะ คือรออ่านมาหลายวันแล้ว
พอดีอยากรู้จริงๆค่ะ
อยากดู
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จะ10โมงเเล้ว เจ้าข้าเอย เจ้าไปอยู่ที่ใด ใยไม่มาตามนัดเล่า ข้านี้เฝ้ารอเป็นนักหนา
รอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตอนนึง 3 วัน กว่าจะจบบบ - -"
....
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากได้ยอดก้อบอก อ่านเเล้วเด๋วรีเฟรชให้2รอบ
รอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังสนุกเบย นึกว่าจะอัพจบหน้าเสียอีก รอตั้งนาน
รอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ยิ่งรู้ว่าเรียกร้อง ก็ยิ่งอัพน้อย อัพช้า เพราะพวกเราจะได้เข้ามาดูวันละหลายๆ รอบเป็นการขึ้นเรทติ้ง ได้มากกว่าที่ควรหลายเท่า อยากได้หน้ามากกว่าอยากได้ใจของผู้ติดตาม ผู้อ่านยิ่งหงุดหงิด ยิ่งร้อนรน เขายิ่งชอบ
.....
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมใจร้ายจังเลยค่ะ อัพให้น้อยมากเหมือนเดิมได้ไหมค่ะเช้า1เย็น ถ้าจะห่างจากละครมากไปก็คงไม่เป็นไรหรอกค่ะ คนอัพจะได้พักไวๆไงค่ะ อัพจบเร็วก็ได้พักเร็ว แล้วค่อยมาอัพเรื่องใหม่ตอนสามีใกล้จะจบ
คนอ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอแบบวันละสองหน้าเหมือนเดิมได้ไหมครับ
(เรื่องอื่นอัฟทีหลังแซงหน้าหมดแล้ว)
คนอ่านรอลุ้นจะแย่แล้วครับ คนรออ่านเยอะมากครับ
พล็อตเรื่องของพระเอกนางเอกน่ารัก
ชอบเกรทกับน้องพรีมแสดงได้น่ารักมาก
ขอบคุณเป็นกำลังใจให้คนอัฟน่ะครับ
(รออ่านทุก 09.30 และ 17.00 น.)
azuros@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไมอัพเหรือค่ะ เลยห้าโมงมานานแล้วนะ
Lin
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครเรื่องนี้รายละเอียดไม่ค่อยเยอะมากนะคะ จากที่อ่านมาในเรื่องย่อละครที่ขายตามเซเว่น คือ มีทั้งหมดแค่ 24 ตอน ปกติละครส่วนใหญ่จะมี 26 ไม่ก็ 28 ตอน ถ้าจะให้คนอัพอัพวันละ 2 หน้า มันก็จะจบเร็วกว่าปกติและจะนำละครไปเยอะเกินน่ะค่ะ ก็เข้าใจนะคะว่าอยากอ่านแต่ก็ต้องเข้าใจคนอัพด้วยนะคะ :)
คนชอบละครเรื่องสามี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัฟน้อยเว่อร์อ่ะ ใจร้ายๆ ขอเยอะๆ แบบเรื่องอื่นได้ป่ะค่ะ ^^
fcอ้าย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +40 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอแบบปกติได้ไหมค่ะ .... เช้า 1 หน้า เย็น 1 หน้า จากที่ดูๆคนอ่านก็น่าจะเยอะนะคะ .... ยิ่งมีคนอ่านมากยิ่งลงน้อย แบบนี้ไม่สุภาพเลยนะคะ เพิ่มปริมาณตามคนอ่านซิค่ะ ขอบคุณนะคะ ^^
Nanzy
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014