หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ในสวนขวัญ

ในสวนขวัญ ตอนที่ 6

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 12 มกราคม 2557 15:12 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ในสวนขวัญ ตอนที่ 6
        ในสวนขวัญ ตอนที่ 6 (ต่อ)
       
       ค่ำแล้ว ไม้พาย่าขวัญกลับมาที่บ้าน
       
       “มื้อเย็นมากินข้าวกับย่านะ ย่าจะทำหลน”
       “ได้ครับ ให้ตามแตนมาช่วยไหมย่า”
       “ก็ดี”
       ไม้จะกลับ ย่าพูดขึ้นก่อน
       “แล้วคุณเป็ดปุ๊กกับพ่อเขาสบายดีนะ”
       ไม้ชะงัก
       “ไงนะครับ”
       “คุณเป็ดปุ๊กนี่หรือเปล่า ที่ไม้ไปช่วยเขาถือกระเป๋าในตลาด”
       “ย่ารู้ได้ไง” ไม้อึ้งๆ
       “รู้ตอนไปซื้อผัก เขาลือกันทั้งตลาด”
       ไม้เขินๆ ย่าขวัญยิ้ม
       “แต่ย่าไม่ว่าอะไรหรอกนะ ไม้โตเป็นหนุ่ม จะมีแฟนมันก็เป็นเรื่องธรรมดา”
       “แฟนอะไรล่ะย่า พูดแบบนี้เขาเสียหาย”
       “อะไรกัน ได้หลานย่าเป็นแฟนมันเสียหายยังไง”
       “ไม่ใช่ยังงั้น เรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน หมายถึง เขาเป็นเจ้าของบ้าน ไม้เป็นคนสวน คนอื่นพูดกันไปแล้วเขาจะเสียหาย”
       “ดอกฟ้ากับหมาวัดว่างั้นเหอะ”
       “ก็...ทำนองนั้นแหละย่า”
       “เรื่องของบุพเพสันนิวาส มันไม่เลือกชาติตระกูลหรอก”
       “ไม่เอาน่าย่า เลิกพูดเรื่องนี้เหอะ”
       “ได้ๆ ยังไงมีอะไรอยากให้ย่าช่วยก็บอกละกัน” ย่าขวัญหัวเราะ
       “จริงๆก็มีอยู่เรื่องนึง...” ไม้คิด
       ย่าขวัญมองหน้าไม้สงสัยว่าเรื่องอะไร
       
       หลายวันต่อมา...ไข่มุกกำลังแอบขโมยเก็บผักที่ปลูกอยู่หน้าบ้านเป็ดปุ๊ก อย่างขะมักเขม้น ลุกลี้ลุกลน เพราะกลัวเป็ดปุ๊กจะออกมาเห็น ตั๊กแตนที่เดินย่องเข้ามาข้างหลัง เข้ามาพูดข้างหูให้ไข่มุกตกใจ
       “ทำอะไรน่ะป้า แอบขโมยของเพื่อนบ้านแบบนี้ เดี๋ยวถูกตำรวจจับนะ”
       ไข่มุกรีบหันมาแก้ตัว
       “ใครว่าฉันขโมย ไอ้ใบพวกนี้มันรกยื่นมาบ้านฉันต่างหาก ฉันก็เลยต้องถอนทิ้ง”
       “แต่บ้านป้า อยู่โน่นเลยไม่ใช่เหรอ มันจะยื่นอะไรตรงนี้ ขโมยเค้าก็รับๆมาเถอะ”
       “แล้วมันเรื่องอะไรของแกด้วยห๊ะ ถึงได้มายุ่งอยู่เนี่ย”
       ไข่มุกทำท่าจะเอาเรื่องตั๊กแตน ย่าขวัญต้องรีบมากันตั๊กแตนออกไป
       “อย่าไปยุ่งกับเขาเลยลูก...ไหนบ้านคุณเป็ดปุ๊กอยู่ไหน”
       “หลังนี้แหละย่า” ตั๊กแตนชี้
       “งั้นก็ไปบอกให้รถขับเข้ามาไปสิ บอกให้ขับดีๆอย่า อย่าให้ของข้างหลังกระเทือน”
       ตั๊กแตนรีบวิ่งออกไป ไข่มุกที่ได้ยินก็หูผึ่ง รีบหันมาถามย่าขวัญด้วยความอยากรู้
       “บ้านนั้นได้อะไรอีกละเนี่ย เห็นขนมาให้กันจั๊ง...”
       “อภินันทนาการจากร้านสวนขวัญ” ย่าขวัญยิ้ม
       “จะให้อะไรกันนักกันหนา ดูบ้านฉันสิ ยังมีหลุมอยู่กลางบ้านเลย ต้นไม้ไม่มีใครมาลงให้สักต้น”
       “อันนี้ก็ไม่รู้สิ คงต้องไปคุยกันเองแหละคุณ”
       “ฝากป้าไปคุยน่ะแหละ ทำงานอยู่ร้านนั้นไม่ใช่เหรอ ไปบอกไอ้คนสวนนั่นให้เอาต้นไม้มาลงได้แล้ว”
       ตั๊กแตนที่เดินนำหน้ารถที่ขนต้นไม้เข้ามา เดินเข้าไปหาไข่มุกไม่พอใจ
       “ป้า...เรียกใครป้าเนี่ย นี่ย่าขวัญไม่ใช่คนงานในร้านนะ”
       “งั้นเธอก็คงใช่แหละ หน้าตากระเหรี่ยงแบบนี้ บอกยี่ห้อคนงานชัดๆ”
       “ยายป้า” ตั๊กแตนโมโหโวยวาย
       ประตูบ้านเป็ดปุ๊กเปิดออก เป็ดปุ๊กและ เชียรเดินออกมา
       “ขอโทษนะคะ มีอะไรกันเหรอคะ เสียงดังไปถึงในบ้าน”
       “พวกนี้มาจากร้านสวนขวัญ ขนอะไรมาให้คุณเป็ดปุ๊กอีกก็ไม่รู้” ไข่มุกฟ้องทันที
       ย่าขวัญมองเป็ดปุ๊กตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วแอบยิ้มพอใจ ตั๊กแตนรีบไปรับหน้า
       “พวกเราเอาต้นไม้มาส่งน่ะค่ะ”
       “ต้นไม้อะไรเหรอครับ” เชียรงงๆ
       
       ไม้ที่อยู่บนระเบียงบ้านต้นไม้ ได้ยินเสียงคุยมาไกลๆจากบ้านเป็ดปุ๊ก ไม้รู้สึกคุ้นเสียง รีบส่องดูไปที่ถนนเห็นย่าขวัญกับตั๊กแตน กำลังคุยกับเป็ดปุ๊ก และ เชียร
       “เฮ้ย ไปทำอะไรกันเนี่ย...จะทำอะไรทำไมไม่ปรึกษากันสักคำ”
       
       ไม้เกาหัวเซ็ง ก่อนจะรีบลงจากบ้านต้นไม้ แล้ววิ่งตรงไปที่กำแพงทันที

ในสวนขวัญ ตอนที่ 6
        เชียร เป็ดปุ๊ก และ ไข่มุก ตะลึงจนพูดไม่ออก สิ่งที่ทั้งสามตะลึงคือ ต้นกรรณิการ์ต้นใหญ่ ที่ถูกล้อมไว้วางอยู่บนกระบะรถของไม้
       
       “คล้ายกับต้นที่บ้านเก่าเลย” เชียรพึมพำ
       ย่าขวัญมองไปที่ต้นไม้
       “ไม้เขาบอกว่าบ้านนี้อยากได้ต้นกรรณิการ์อายุสัก 4-5 ปี พอดีที่สวนคนรู้จักเขามีอยู่ต้นนึง เขาก็เลยล้อมมาให้”
       เป็ดปุ๊กและเชียร มองย่าขวัญด้วยความสงสัยว่าคนๆนี้คือใคร ตั๊กแตนรีบออกมาแนะนำ
       “อุ๊ย มากันตั้งนาน ลืมแนะนำตัว” ตั๊กแตนผายมือไปที่ย่าขวัญ “นี่ย่าขวัญ ย่าของพี่ไม้ ส่วนหนู ตั๊กแตน น้องไม่แท้ของพี่ไม้ค่ะ”
       เป็ดปุ๊กและเชียร ไหว้ ย่าขวัญรับไหว้ยิ้มแย้ม
       “จ๊ะ สวัสดีจ้ะ”
       “แล้วไม้ไม่มาด้วยเหรอครับ” เชียรมองหา
       ทันใดนั้นเสียงไม้ดังขึ้น
       “ก็อยากจะมาหรอกครับ แต่มาไม่ทัน”
       ทุกคนหันไปมองตามเสียง เห็นไม้นั่งอยู่บนกำแพงบ้านของเป็ดปุ๊ก
       “พวกวัยรุ่นเขาใจร้อนกันเหลือเกิน...ขออนุญาตนะครับ”
       เชียรพยักหน้า ไม้กระโดดลงมาที่บ้านเป็ดปุ๊ก ก่อนจะออกมาร่วมกลุ่ม ไม้มองหน้าย่าขวัญ และ ตั๊กแตนเอาเรื่องนิดๆ
       “จะมาที่นี่ไม่เห็นบอกผมสักคำเลยนะครับ”
       “ก็ถ้ามัวแต่บอก ย่าก็คงไม่ได้มารู้จักคุณเชียร กับ หนูเป็ดปุ๊กเองน่ะสิ”
       เป็ดปุ๊ก และ เชียรงงๆ
       “ไม้เขาชอบเล่าเรื่องคุณสองคนให้ฟัง บ่อยมาก”
       “สงสัยจะมีแต่เรื่องไม่ดี” เชียรยิ้มแหย่ๆ
       “ต้องเป็นเรื่องดีสิคะ ไม่งั้นจะอยากมารู้จักกันเหรอคะ แต่เดี๋ยวค่อยเล่าว่า นายไม้เขาเล่าอะไรบ้าง ตอนนี้เอาต้นไม้ไปลงก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวมันจะเฉาซะก่อน”
       เชียรดีใจรีบเดินเข้าไปเปิดประตูใหญ่ให้รถขนต้นไม้เข้าบ้านไปทันที รถขนต้นไม้ค่อยๆแล่นเข้าไป...ไม้รีบเดินเข้าไปหาย่าขวัญ กระซิบ
       “ย่าจะทำอะไรเนี่ย”
       “จะทำอะไรก็ช่าง เราน่ะอยู่เฉยๆก็แล้วกัน”
       รถขนต้นไม้เข้าไปในบ้าน ไม้รีบมาปิดประตูใหญ่ ไข่มุกยืนมองอยู่หน้าประตู
       “แล้วต้นไม้บ้านฉันละ ไม่มีเอามาให้เหรอ”
       ไม้มองไข่มุกไม่สนใจ รีบปิดประตูใส่หน้าปังทันที ไข่มุกโมโหสุดๆ
       
       สนามหญ้าบ้านเป็ดปุ๊กถูกขุดเป็นหลุมประมาณหนึ่งลูกบาศก์เมตร ไม้ยืนอยู่ข้างๆหลุม สั่งงาน
       “เอามาเลย ช้าๆ ไม่ต้องรีบ”
       ไม้กับคนงานช่วยกันยกต้นกรรณิการ์มาที่หลุมซึ่งเตรียมไว้อย่างช้าๆ ทะนุถนอม ยักษ์เบิ้มวิ่งเล่นไปมา
       อยู่ด้วย ห่างออกมา ย่าขวัญ เชียร และเป็ดปุ๊กยืนดูอยู่ เป็ดปุ๊กมองการทำงานของไม้ อดรู้สึกดีไม่ได้ ยิ่งเมื่อมองไปที่เชียร แล้วเห็นพ่อมองต้นไม้อย่างมีความสุข ก็ยิ่งรู้สึกดี
       “เอาล่ะ หย่อนลงมาตรงๆแบบนั้นแหละ ดี...ดี...ดี” ไม้จับต้นไม้ลูบเบาๆ “ถึงบ้านใหม่แล้วนะลูก เอาล่ะได้แล้ว เรียบร้อย เดี๋ยวกลบเลยนะ”
       ไม้จัดการเสร็จก็รีบขึ้นไปยืนรวมกลุ่มกับทุกคน หันไปถามเชียร
       “เป็นยังไงบ้างครับคุณเชียร ฝีมือเลือกต้นไม้ของย่าผม”
       “สวยมาก สวยจริงๆ ขอบคุณทุกคนมากนะครับ มันมีความหมายกับผมจริงๆ”
       เชียรดีใจมากถึงกับลงไปช่วยเอาดินกลบ ไม้กับลูกน้องก็ใช้จอบกับพลั่วช่วยกันโกยดินลงกลบตาม จากนั้นก็เอาไม้มาตอกรอบๆต้นกรรณิการ์เป็นโครงกันล้ม แล้วมัดต้นกรรณิการ์กับโครงนั้น เป็ดปุ๊กมองภาพที่เชียรกลับมาสดชื่น มีชีวิตชีวาอีกครั้งอย่างมีความสุข ไข่มุกโผล่หน้าอยู่ริมรั้ว มองมาที่บ้านเป็ดปุ๊ก ออกอาการอิจฉา ริษยาสุดๆ
       
       เป็ดปุ๊กเดินเข้ามาในครัว เห็นตั๊กแตนกำลังเตรียมน้ำสำหรับเอาไปเสิร์ฟคนงานทุกคน เป็ดปุ๊กรีบเข้าไปช่วย
       “เดี๋ยวเอากระติกน้ำใส่น้ำแข็งไปดีกว่า พวกคนงานจะได้ดื่มน้ำเย็นๆ”
       เป็ดปุ๊กหยิบกระติก และ น้ำแข็งจากตู้เย็น ก่อนจะแอบเหลือบมองตั๊กแตนเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจถาม
       “ต้นกรรณิการ์ที่เอามาให้นี่ เป็นความคิดของใครเหรอ นายไม้หรือเปล่า”
       ไม้ที่เดินเข้ามาทันได้ยินพอดี ชะงักรีบหลบแอบฟัง
       “ไม่ใช่หรอกค่ะ ย่าขวัญเป็นคนจัดการเอง พี่ไม้ไม่รู้เรื่องหรอก”
       ไม้ที่ได้ยินคำตอบ แอบเซ็ง ขัดใจกับที่ตั๊กแตนตอบ ไม่ช่วยทำคะแนนกันเลย เป็ดปุ๊กเหมือนจะผิดหวัง
       “งั้นเหรอ นึกว่าไม้เขาเป็นคนจัดการ”
       ตั๊กแตนเหลือบมองเป็ดปุ๊กนิดหน่อย พอจะรู้ว่าผิดหวัง
       “แต่จะว่าไป พี่ไม้ก็มีส่วนเหมือนกันนะคะ”
       ไม้ที่แอบฟังอยู่ยิ้ม ชอบใจคำตอบ เป็ดปุ๊กหันมา ตื่นเต้นเหมือนกัน
       “เหรอ ยังไง”
       “ก็พี่ไม้เป็นคนไปบอกย่าว่า ต้นกรรณิการ์เป็นเหมือนตัวแทนของแม่พี่เป็ด ย่าเลยรีบไปหา แล้วก็รีบเอามาให้พี่เป็ด กับ คุณพ่อนี่ไงคะ”
       “งั้นพี่ก็ควรจะขอบคุณเขา”
       
       ไม้ที่ได้ฟังแบบนั้นยิ้มดีใจ ถูกอกถูกใจกับสิ่งที่ได้ยินมาก รู้สึกตื่นเต้นที่เป็ดปุ๊กจะมาขอบคุณ

ในสวนขวัญ ตอนที่ 6
        คนงานช่วยกันตบแต่งต้นไม้อยู่ ยักษ์เบิ้มวิ่งเล่นกับคนนั้น คนนี้ เชียรนั่งอยู่ข้างๆย่าขวัญ มองดูต้นไม้อย่างมีความสุข
       
       “ต้องขอบคุณคุณย่ามากเลยครับ ที่อุตส่าห์เอาต้นกรรณิการ์มาให้”
       “ไม้เขาเล่าเรื่องต้นที่บ้านเก่าคุณ ที่ถูกลูกสะใภ้ล้อมขายให้ฟัง ฉันพอจะเข้าใจความรู้สึกของคนที่ปลูกมัน โดยเฉพาะปลูกไว้เพื่อเป็นที่ระลึกถึงคนที่รัก ก็เลยเห็นใจคุณ”
       “ต้องขอบคุณไม้อีกคน”
       ไม้ที่เดินออกมาจากในบ้านพอดี รีบตะโกนบอกเชียร
       “ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ เพราะผมไปแอบรู้มาว่าเดี๋ยวจะมีคนออกมาขอบคุณผม”
       เป็ดปุ๊กและตั๊กแตน ถือแก้วน้ำ และ กระติกน้ำแข็งออกมาพอดี เป็ดปุ๊กได้ยินไม้พูดก็ชะงัก
       “นายมาฟังคนอื่นเค้าพูดได้ไงเนี่ย ไม่มีมารยาท”
       “เอ้า ก็เลยกลายเป็นถูกด่าไปเลย ไอ้ไม้นี่ซวยจริงๆ ทำดีกับใครไม่เคยขึ้น” ไม้ขำ
       เชียรรีบหันไปมองเป็ดปุ๊ก พยักหน้าให้พูด เป็ดปุ๊กขัดใจ แต่ก็ยอมพูด
       “ขอบคุณก็ได้” เป็ดปุ๊กแกล้งพูดเร็ว “ขอบคุณนะ”
       ไม้หน้าเหวอ
       “พูดเร็วขนาดนี้ ผมเก็บประมวลผลเข้าสมองไม่ทันหรอกคุ๊ณ”
       เป็ดปุ๊กหมั่นไส้ ยื่นแก้วน้ำให้
       “เอาน้ำไปกินเลย จะได้ไม่ต้องพูดมาก”
       ไม้รีบจิบน้ำของเป็ดปุ๊ก
       “ชื่นใจจัง”
       “ของหนูก็ชื่นใจนะพี่ ลองไหม” ตั๊กแตนรีบตะโกนแซว
       ไม้หันมามองตั๊กแตน ทำตาดุๆ ทุกคนเลยหัวเราะกัน ไม้ออกจะเขินๆ เป็ดปุ๊กก็เหมือนกัน ยิ่งเมื่อมองมาเห็นย่าขวัญมองยิ้มๆอยู่ ไม้ยิ่งทำเป็นหันไปทางอื่น ย่าขวัญอมยิ้มหันมาคุยกับเชียร
       “ลูกสาวน่ารักจัง สุภาพเรียบร้อย”
       “เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นน่ะครับ กับผมเฮี้ยวจะตาย” เชียรหัวเราะเบาๆ
       “ไม่หรอก ฉันดูคนออก แกเป็นเด็กน่ารัก”
       ย่าขวัญมองเป็ดปุ๊กที่กำลังคุยหัวเราะอยู่กับฝ้าย แล้วเหลือบมองไปทางไม้ เห็นไม้กำลังมองเป็ดปุ๊ก
       อยู่เหมือนกัน ด้วยสายตารู้สึกดี มีความสุข เชียรยืนขึ้น
       “ต้องขอบคุณทุกๆคนมากเลยนะ ยังไงวันนี้มื้อเที่ยงฉันขอเลี้ยงนะ อยากกินอะไรกันล่ะ พวกข้าวมันไก่ ข้าวหมูแดงดีไหม เดี๋ยวจะให้เป็ดปุ๊กออกไปซื้อ”
       “อุ๊ยๆ ไม่ต้องหรอกคุณ ไม่ต้องออกไปซื้อ”
       เชียรหน้าเสีย
       “ผมอยากเลี้ยงขอบคุณน่ะครับ”
       “ที่บอกว่าไม่ต้องไปซื้อน่ะ เพราะย่าเตรียมกับข้าวมาด้วยแล้ว”
       “คุณย่าว่าจะมาปาร์ตี้กันที่บ้านพี่เป็ดปุ๊กน่ะค่ะ” ตั๊กแตนสอดขึ้น
       “เสื่อสาดก็เอามาเรียบร้อย กินกันตรงสนามหญ้านี่แหละ”
       “เหรอครับ งั้นยินดีมากเลยครับ” เชียรยิ้มดีใจ
       “งั้นก็ลำเลียงลงมาเลย”
       ทุกคนดีใจ ก่อนจะเฮกันไปที่รถ
       
       ไข่มุกเดินหงุดหงิดขึ้นมาบนสำนักงานขาย โวยวายเสียงดังเอาเรื่อง
       “ผู้จัดการอยู่ไหม ฉันต้องการพบหน่อย”
       พิกุลเดินออกมาทำหน้าเซ็ง
       “คราวนี้ใครไปสร้างปัญหาอะไรให้คุณไข่มุกอีกเหรอคะ”
       “ฉันไม่คุยกับเธอ จะคุยกับผู้จัดการ” ไข่มุกเชิดใส่
       โอมออกมาจากห้องทำงานเห็นไข่มุกโวยวายอยู่พอดี
       “มีอะไรเหรอครับ คุณไข่มุก มีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ”
       “ฉันอยากจะมาถาม หมู่บ้านนี้ ทำไมถึงได้มีอภิสิทธิ์ชน มีสองมาตรฐานแบบน่าเกลียดสุดๆ”
       “ยังไงเหรอครับ ใครเป็นอภิสิทธิ์ชนเหรอ” โอมอึ้งๆ
       “ก็นัง...คุณเป็ดปุ๊กไงล่ะ เนี่ย มีต้นไม้เอาไปลงให้อีกต้นแล้ว ทีบ้านฉันขุดต้นเก่าออกไป จนป่านนี้ยังไม่มีมาลงแทนแบบนี้มันสองมาตรฐานชัดๆ”
       “คงเป็นเรื่องของกรรมมั้ง” พิกุลพูดเบาๆ
       ไข่มุกหันขวับเอาเรื่องพิกุล
       “นี่เธอ...”
       “เออ อันนี้ผมไม่ทราบเรื่องจริงๆ นะครับ ใครเอาต้นไม้ไปลงบ้านคุณเป็ดเหรอครับ”
       “ก็ไอ้คนสวนของคุณนั่นแหละ ไอ้ไม้น่ะ”
       “ไปลงเมื่อไหร่ครับ”
       “เช้านี้แหละ”
       
       “เหรอครับ เอ่อ ยังไงผมขอไปดูก่อนนะครับ” โอมนึกไม่ชอบ

ในสวนขวัญ ตอนที่ 6
        “เขาลงกันไปเรียบร้อยแล้ว ไม่รู้ล่ะ คุณต้องหาต้นใหม่มาลงให้ฉันด้วย ทิ้งไว้เป็นเดือนแล้ว เวลาเดินในสนาม เกือบจะตกหลุมหัวทิ่มหลายครั้งแล้ว”
       
       พูดเสร็จ ไข่มุกก็สะบัดหน้ากลับ แล้วเดินออกไปจากสำนักงาน พิกุลบ่นๆ
       “อยากเห็นจังเลย ตอนหัวทิ่มเนี่ย”
       “ฉันจะไปดูหน่อย แล้วถ้าเจอไอ้ไม้ก็บอกให้มันหาต้นไม้ไปลงให้เขาด้วย”
       “คุณโอมก็รู้ว่าเขามีปัญหากับไม้ ต้องจ้างร้านต้นไม้ข้างนอกมาลงให้แล้วล่ะค่ะ”
       “ก็จ้างซี”
       “ต้นที่เขาอยากให้ลง มันต้นละเกือบสองหมื่น จะอนุมัติไหมล่ะคะ”
       “งั้นเอาไว้ก่อน ไว้ฉันคุยกับเขาอีกที”
       โอมออกจาสำนักงานไป พิกุลส่ายหน้าเซ็ง
       “โธ่เอ๊ย...นึกว่าจะยอม ฮึ”
       
       รถกอล์ฟโอมแล่นเข้ามาช้าๆ แล้วจอดห่างจากบ้านเป็ดปุ๊กเล็กน้อย โอมเปิดประตูลงมาจากรถ แล้วค่อยๆเดินแอบไปตามกำแพง จนถึงบ้านของเป็ดปุ๊กจึงโผล่หน้ามองเข้าไปในบ้านที่สนามหญ้าบ้านเห็นทุกคนนั่งล้อมวงกันอยู่บนเสื่อ กำลังกินอาหารกันอยู่ ย่าขวัญนั่งติดอยู่กับไม้ ถัดไปเป็นเป็ดปุ๊ก และเชียร ยักษ์เบิ้มเล่นกับคนนั้นคนนี้ไป ย่าขวัญหันไปถามเชียร
       “เป็นไงคะ กินได้ไหม”
       “อะไรกันครับ อร่อยมากเลยต่างหาก”
       “หนูเป็ดล่ะ ไม่เห็นกินน้ำพริกนั่นเลย”
       “คุณเป็ดเขาไม่ชอบน้ำพริกน่ะย่า” ไม้รีบตอบแทน
       “ถามหนูเป็ดมาตอบแทนเฉยเลย ล้นจริงๆเลยหลานคนนี้”
       ทุกคนมองไม้ที่โดนย่าขวัญดุขำ โดยเฉพาะเป็ดปุ๊ก มองไม้เยาะเย้ย ก่อนจะพูดเบาๆ
       “สมน้ำหน้า”
       ไม้ยิ้มไม่แคร์ เป็ดปุ๊กหมั่นไส้ ย่าขวัญแอบมองเป็ดปุ๊กและไม้อยู่ตลอด ตั๊กแตนก็คอยตักอาหารเอาใจเชียร บรรยากาศดูมีความสุขและดูเป็นครอบครัวมากๆ โอมซึ่งแอบมองทุกคนอยู่ ไม่พอใจมากๆ
       
       ในร้านอาหารแห่งหนึ่งยามค่ำคืน...โอมกับแก้วนั่งกินอาหารกันอยู่ โอมกินไปเงียบๆ ท่าทางขรึมๆ แก้วเองก็รู้สึกอึดอัดไปด้วย เลยพยายามสร้างบรรยากาศ
       “วันก่อนแก้วเห็นโฆษณาละครเวทีในโทรทัศน์ด้วยล่ะ มาจากประเทศเลยนะ ละครดังมาก โอมอยากดูไหมล่ะ แก้วจะได้จองตั๋ว”
       “ละครจากเมืองนอกแล้วจะฟังรู้เรื่องเหรอ” โอมพูดแทบไม่ได้ดูหน้าแก้วด้วยซ้ำ
       “เห็นเขาว่าเขาทำซับไตเติ้ลให้ด้วย จะได้เข้าใจเรื่อง”
       “มัวแต่อ่านซับก็ไม่ต้องดูบนเวที มันจะสนุกยังไง อย่าเลย เปลืองเงินเปล่า บัตรแพงด้วย”
       “ก็...แล้วแต่ แค่ถามดู แล้วเอ่อ...ลองวีคเอนด์สิ้นเดือน จะไปไหนดีล่ะ หัวหินไหม”
       “คนเยอะยังกับสำเพ็ง ไปทำไม แย่งกันกินแย่งกันอยู่”
       “งั้นไปที่อื่นก็ได้”
       “ทำไมต้องไปไหนด้วย ผมไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ”
       “วันนี้โอมเป็นอะไร พูดอะไรก็หงุดหงิดไปหมด”
       “อยากรู้ไหมผมเป็นอะไร”
       แก้วพยักหน้า
       “เพราะเพื่อนคุณนั่นแหละ ทำให้ผมเป็นแบบนี้”
       “ใครเหรอ”
       “ก็คุณเป็ดไง ทำตัวใกล้ชิดสนิทสนมกับไอ้คนสวนนั่นจนน่าเกลียด”
       “ก็เขาเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ”
       “นั่นน่ะยิ่งทุเรศ ลดตัวไปยุ่งเกี่ยวเป็นฟงแฟนกับมันได้ยังไง” โอมหงุดหงิด
       
       แก้วนึกถึงเป็ดปุ๊กอย่างเกลียดชัง
       “อาจไม่ต้องลดตัวก็ได้ แก้วว่าเขาเป็นคนประเภทเดียวกันอยู่แล้ว”
       “ไม่หรอกแก้ว คุณเป็ดน่ะผู้ดีกว่าไอ้นั่นเยอะ แต่เขาเป็นคนหัวอ่อน โดนมันกล่อม โดนมันหลอกล่อก็ไปหลงเชื่อมัน ไม่เคยคิดเลยหรือไงว่าวันข้างหน้าจะต้องเสียใจแค่ไหน”
       “เขาจะได้จะเสีย ทำไมโอมต้องไปสนใจอะไรมากมายด้วยคะ นี่น่ะเหรอเรื่องที่ทำให้โอมเครียด”
       “แก้ว คุณเป็ดเป็นเพื่อนแก้วนะ พูดแบบนี้ได้ยังไง”
       “ทำไมจะพูดไม่ได้ เขาก็มีชีวิตของเขา แก้วก็มีของแก้ว ทำไมต้องเอาเรื่องของเขามาทำลายเวลาที่มีความสุขของเราด้วยคะ”
       โอมนิ่งไป แก้วมองหน้า
       “หรือว่า...มันสำคัญสำหรับโอมมาก”
       “พูดถึงเขาดีๆหน่อย”
       “ทำไมต้องพูดดีด้วยคะ แก้วอยากจะเรียกมันยังไงก็ได้ จะเรียกอีเป็ดก็ได้ อีเป็ด อีเป็ด”
       “พอแล้วแก้ว” โอมโมโหพูดค่อนข้างดัง
       แก้วนิ่งไปครู่หนึ่ง
       “โอมชอบมันใช่ไหม หึงมันใช่ไหม ที่มันไปยุ่งกับคนสวน...พูดมาซี บอกความจริงมา”
       “เพ้อเจ้อ”
       “ไม่เพ้อเจ้อหรอก อยู่ดีๆก็มานั่งคิดนั่งเครียดเรื่องของมัน เป็นเพราะสนใจมันนั่นแหละ อยากได้อีเป็ดมาเป็นกิ๊กมากเลยใช่ไหม แก้วไม่ยอมนะ ยังไม่ทันแต่งเลย จะมายกตำแหน่งเมียหลวงให้แก้วแล้วเหรอ ก็ได้ ถ้าคิดถึงมันมากนัก ก็เชิญนั่งคิดไปคนเดียวเลย แก้วไม่ขอร่วมโต๊ะด้วยหรอก”
       แก้วก็หยิบกระเป๋าถือ แล้วลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะไปเลย
       
       แก้วเดินออกมาจากในร้าน แล้วมาหยุดยืนอยู่ที่ลานหน้าร้านทำเป็นงอน ยืนหันหลังให้ร้านอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชำเลืองมองกลับไปที่ร้านก็ยังเงียบ
       “นี่จะไม่ออกมาง้อกันเหรอ”
       แก้วหงุดหงิด หันกลับไป ยังทำเป็นงอนอยู่ ครู่หนึ่งมีเสียงผู้ชายกระแอม แก้วหันกลับไปดู ชายหญิงคู่หนึ่งควงแขนกันออกมาจากร้าน แล้วเดินออกไป แก้วทนไม่ไหว กลับไปแอบดูที่หน้าต่างร้านเห็นโอมนั่งกินข้าวตามลำพังคนเดียวไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังเรียกบริกรมาสั่งอาหารเพิ่มอีก
       “คนเลว ใจร้าย ใจดำ ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง” แก้วอยากจะกรี้ด แล้วนึกอะไรขึ้นมา “เป็นเพราะแกคนเดียว นังเป็ด อยากจะแย่งผู้ชายของฉันนักเหรอ ฉันไม่มีวันยอมแกหรอก คอยดูซิ ฉันจะทำทุกอย่าง ให้แกจมดินลงไปเลย จมดินลงไปเลย”
       แก้วกระทืบเท้าตรงหน้าแล้วบทขยี้ เหมือนกับจะเหยียบเป็ดปุ๊กให้จมลงไปตรงหน้า
       
       เชียรนั่งเก้าอี้อยู่ที่ใต้ต้นกรรณิการ์ เหม่อมองไปที่ต้นไม้ รู้สึกมีความสุข ยักษ์เบิ้มนั่งอยู่ข้างๆเก้าอี้ เชียรลูบหัวยักษ์เบิ้มไปด้วย เป็ดปุ๊กออกมาจากในบ้าน แล้วเดินมาหา
       “ค่ำมากแล้วนะพ่อ น้ำค้างลงแล้ว เข้าบ้านเถอะ”
       “อีกสักแป๊บนะลูก”
       เป็ดปุ๊กมองพ่อ เข้าใจความรู้สึก แล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆพ่อ เชียรหันมามอง เป็ดปุ๊กยิ้มให้ แล้วคล้องแขนพ่อไว้ เชียรหันไปมองต้นกรรณิการ์
       “รู้ไหม วันนี้ เป็นวันที่พ่อมีความสุขมากเลย”
       “ใช่ค่ะ...เหมือนครอบครัวเรา ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง”
       เชียรนิ่งไปนิดหน่อย รอยยิ้มเลือนไป พยักหน้ารับ
       “อืม เพียงแต่ ไม่มีลูกชายอยู่ด้วย”
       เป็ดปุ๊กหันมามองพ่อ รู้ว่าคิดถึงไก่กุ๊ก เป็ดปุ๊กกอดแขนพ่อแน่นแล้วซบหัวลงที่ต้นแขน ยักษ์เบิ้มเห่าใส่เป็ดปุ๊กยิ้ม
       “นี่ไงพ่อ ลูกชายพ่อ เขาประท้วงแล้วว่าเขาอยู่นี่”
       
       เชียรหัวเราะออกมาได้ แล้วใช้มือขยุ้มหัวยักษ์เบิ้มแล้วมองไปที่ต้นกรรณิการ์อย่างมีความสุข
        
       อ่านต่อตอนที่ 7

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ในสวนขวัญ ตอนที่ 12 จบบริบูรณ์
ในสวนขวัญ ตอนที่ 11
ในสวนขวัญ ตอนที่ 10
ในสวนขวัญ ตอนที่ 9
ในสวนขวัญ ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 8 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 8 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงให้เต็มอิ่มเลยดีแล้วเพราะพรุ่งนี้ไม่ว่างอ่านจะไปชัทดาน์กับลุงกำนัน ขอบคุ ณคนลงด้วย อ่านเรื่องนี้แล้วมีความสุขกับไม้กับเป็ดปุ๊ก
ป้าพร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014