หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 17 มกราคม 2557 17:11 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7
       เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7 (ต่อ)
       
       ชานนท์รีบวิ่งไปที่ห้องแววนิล ปรียาวิ่งตาม ชานนท์ผลักประตูเข้าไป
       ภายในห้อง แป้นยืนกลัวอยู่มุมห้องที่พื้นมีเศษแก้วแตก แววนิลเห็นชานนท์ก็ใส่ทันที
       “นมไปไหนคะ ทำไมให้นังแป้นมาวุ่นวายกับน้อง ขนาดแค่น้ำดื่มมันยังเอาน้ำเย็นให้น้องกิน นี่ถ้ามันหยิบยาผิดน้องมิตายหรือคะ”
       “คุณนมลาไปต่างจังหวัด เห็นว่าจะไปงานศพเพื่อนเก่า”
       “เพื่อน คุณนมมีเพื่อนด้วยหรือ น้องไม่เคยเห็นติดต่อกับใคร”
       “พี่ก็ไม่ค่อยรู้หรอก น่าจะเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยคุณพ่อเรายังอยู่ระหว่างนี้พี่จำเป็นต้องให้แป้นมาดูแลนิลแทน”
       ปรียารีบเข้าไปจับมือแววนิล
       “เราเลิกงานก็จะมาคอยอยู่เป็นเพื่อนนะ แป้นทำอะไรมาให้คุณนิลกินบ้างละ เอามาสิ ฉันจะช่วยเอง”
       แป้นรีบไปหยิบกระติก
       “น้ำข้าวกล้องงอกค่ะ คุณนมเธอสั่งให้ทำทุกวัน”
       ชานนท์มองไปที่กระติก คิดอะไรบางอย่างออก
       
       เขมิกานั่งอยู่บนเตียงเห็นมือถือชานนท์วางอยู่ที่โต๊ะวางของข้างหัวเตียงจึงเอื้อมมือจะไปหยิบเพื่อโทรหาโยธิน แต่ประตูเปิด ชานนท์เดินเข้ามา เขมิการีบชักมือกลับ วางฟอร์มหาว
       “ง่วงนอนชะมัด”
       ชานนท์หิ้วกระติกใบเดียวกับของแป้นมา
       “แต่ก่อนจะนอนเธอควรกินน้ำข้าวกล้องงอกสักแก้วก่อน”
       “เอาใจฉันเพื่อหวังผล อย่าคิดว่าฉันรู้ไม่ทัน”
       “แป้นอุตส่าห์ทำมาให้ น่าจะรับน้ำใจเขาหน่อย เขาจะได้ไม่คิดว่าเธอรังเกียจ” เขมิกาหน้าแตก
       “แป้นทำจริงหรือ”
       “หรือคิดว่าฉันจะทำให้ ไม่กินก็ไม่เป็นไรจะได้เอาไปเททิ้ง”
       เขมิกากลัวแป้นคิดว่ารังเกียจ เลยคว้าแก้วจากมือชานนท์
       “ของดีๆ จากคนมีน้ำใจเรื่องไรจะไม่กิน”
       เขมิกาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ชานนท์มองมีเลศนัย
       
       เช้าวันรุ่งขึ้นเขมิกาลืมตาตื่น จับหัวอย่างมึนๆ
       “โอ๊ย ทำไมหัวมันหนักๆ อย่างนี้วะ” แสงส่องเข้าตาจนต้องยกมือป้องตา หันไปทางกระจกที่แสงส่องเข้ามา
       “นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย”
       เขมิกาหรี่ตามองผ่านกระจกบานใหญ่ออกไปข้างนอก เห็นวิวทะเล เขมิกากระเด้งนั่งอย่างตกใจ ตาเบิกกว้างมองเห็นวิวชัดเจน ร้องลั่น
       “ทะเล! เฮ้ยไม่ใช่แน่” เขมิกาขยี้ตา มองอีกที “ทำไมทะเลแถวนี้วิวเหมือนบ้านเรา” เขมิกาตกใจชี้ทะเล “นี่มันบ้าน...” เขมิกาปิดปากยั้งไว้กลัวคนได้ยิน “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ หรือเราทะลุมิติมา”
       เขมิกาสะบัดผ้าห่มลงจากเตียงจึงเห็นว่าตัวเองอยู่ในชุดเสื้อกับกางเกง
       “ไรวะ ตอนนอนเราใส่ชุดคนไข้นี่ คิดสิคิด มันเกิดอะไรขึ้นกับเรา คิด คิด คิด คิดให้ออก ใครเล่นตลกกับเราวะเนี่ย” ภาพตอนชานนท์ส่งน้ำข้าวกล้องงอกให้กินผ่านเข้ามาในความคิด “น้ำข้าวกล้องงอก! ต้องใช่แน่”
       
       ประตูห้องน้ำบ้านพักเปิดออก ชานนท์เดินนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวเช็ดผมออกมา ชานนท์มองไปที่เตียงเขมิกาไม่อยู่แล้วก็ตกใจหันไปทางประตูเจอเขมิกายืนตรงหน้าเอามีดปอกผลไม้จี้คางชานนท์
       “คุณใส่ยานอนหลับให้ฉันกิน แล้วเอาตัวฉันมาที่นี่ มันเป็นวิธีการของคนขี้ขลาด ไม่กล้าเล่นกันซึ่งๆ หน้า”
       “ถ้าขอกันดีๆ ให้มาด้วยกัน เธอจะยอมมาหรือเปล่า ฉันอยากให้เธอรักษาแผลให้หาย ไม่ใช่วิ่งไปนั่นไปนี่เพื่อตามสืบหาไอ้โม่ง ฉันรู้ว่าเธอเก่ง แต่ร่างกายมันจะไม่ไหวเอา”
       เขมิกาไม่เชื่อ คิดว่าชานนท์อยากช่วยมณฑา
       “ฟังดูดีนะถ้าพูดจากใจจริง แต่ฉันไม่รับความหวังดีของคุณฉันจะกลับกรุงเทพฯ”
       “จะกลับได้ไง รถฉันเสียอยู่ ช่างจากอู่ก็ยังไม่มาดูให้”
       “ฉันจะกลับรถทัวร์เอง เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน”
       ชานนท์จับมือเขมิกาดึงมีดมาใกล้คอตัวเอง
       “ฉันรู้ ว่าฉันเคยร้ายกับเธอไว้มาก น้องฉันเองก็ทำกับเธอไว้ไม่น้อย แค่คำขอโทษมันคงไม่พอ ถ้าเธออยากแก้แค้น ฉันยินดีไถ่โทษ อยากแทงก็แทงมาเลย ฉันตายก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องอยู่รับรู้เรื่องบ้าๆ พวกนี้”
       “คุณตายไปสบาย ส่วนฉันก็ไปกินข้าวแดงในคุกงั้นสิ”
       “เธอจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันยอมทุกอย่าง แลกกับการยอมอยู่ที่นี่จนกว่าแผลจะหายดี”
       เขมิกาถอยจากชานนท์ ไม่คิดว่าชานนท์จะมามุกนี้
       “ทุกอย่างจริงหรือคุณสามี”
       “เอาไงก็ว่ามาเลย”
       
       เขมิกานึกอยากแกล้งชานนท์
        

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7
       เขมิกานั่งเก้าอี้อยู่ที่ชายหาดหลังโรงแรม มือชี้ไปที่พลั่วกับภาชนะใส่ปูลม
       
       “เครื่องทุ่นแรง ฉันยืมมาจากคนทำสวนของโรงแรม” ชานนท์นิ่งคิด เขมิกาคิดว่าชานนท์คงไม่ทำ “คุณไม่ต้องทำก็ได้นะ ถ้าคิดว่ามันจะเสียศักดิ์ศรีท่านประธานใหญ่”
       ชานนท์ดึงพลั่วกับภาชนะมา
       “ฉันไม่ได้เล่นดินเล่นทรายมานานแล้ว ได้ย้อนกลับไปเป็นเด็กก็ดีเหมือนกัน”
       ชานนท์เดินไปบนพื้นทรายสีขาวที่คลื่นสาดไม่ถึง เขมิกายิ่งโกรธที่ชานนท์ไม่ตอบโต้
       “ผู้ชายอย่างคุณนะหรือจะยอมทำทุกอย่างตามที่ผู้หญิงสั่งทำเป็นเล่นบทพระเอก อยากเห็นเหมือนกันว่าจะไปได้สักกี่น้ำ”
       เขมิกามองตาม ชานนท์ยืนมองพื้นทราย เริ่มต้นไม่ถูก
       “ยืนเพ่งกระแสจิตกะเรียกให้ปูลมมันเดินขึ้นมาเองหรือไงฮะ วิธีนี้คงจับได้เป็นกระบุงแหงๆ” เขมิกาหัวเราะ ชานนท์ถกขากางเกงขึ้น “ยังไม่ทันไรเลย แค่นี้ก็กลัวขี้เกลือเกาะซะแล้ว”
       ชานนท์ไม่รู้ไม่ชี้ อธิบายดีๆ
       “ถลกขึ้นมาแบบนี้มันนั่งถนัดกว่า”
       ชานนท์นั่งยองๆ หยิบพลั่ว           
       “ต้องการถุงมือยางมั้ย เดี๋ยวเชื้อโรคมันติดเล็บ จะหาว่าเป็นเพราะฉันไม่ได้นะ”
       ชานนท์ยิ้มให้ไม่โกรธอีก
       “ไม่เป็นไร มือเปล่านี่แหละดี” เขมิกาหน้าหงิก ชานนท์ขุดแล้วเงยหน้าถามเขมิกา “ถ้าฉันจับปูลมได้เธอจะทำตามที่ฉันขอแน่นะ”
       เขมิกาคิดว่าชานนท์ไม่มีทางจับได้แน่นอน
       “ถึงฉันไม่ใช่นักเลงแต่ก็มีสัจจะพอตัว รับรองว่าชัวร์ไม่มั่วนิ่ม แต่ฉันมั่นใจ ว่าฉันได้กลับกรุงเทพฯ ชิลๆ” ชานนท์เริ่มขุดทราย ขุดครั้งแรกยังไม่เจอ  ขุดหลุมใหม่อีก เขมิกาแกล้งพูดจิกตลอดให้ชานนท์เสียสมาธิ “ขุดอย่างนั้นไม่รู้จะหาปู หรือจะส่งปูขึ้นสรรค์กันแน่ มันคงกล้าโผล่มาให้จับหรอก”
       ชานนท์ขุดเจอปูลม ดีใจร้องลั่น
       “เจอแล้ว เจอแล้ว”
       ชานนท์จะจับ แต่ปูลมไว้มากวิ่งปู๊ดลงรูไป
       “บอกแล้วว่ามันไม่ง่าย ยอมแพ้ตั้งแต่ตอนนี้ก็ยังไม่ขายหน้านะคุณสามี ฮ่ะๆๆ” เขมิกาหัวเราะแล้วเบ้หน้าเจ็บแผล ชานนท์โดนดูถูก ไม่ยอมแพ้ ขุดลงไปอีก เจอปูลมอีก พยายามจะจับปูลม ปูลมวิ่งลงรู 
       ชานนท์ไล่จับปูลม จับแล้วจับอีก ปูลมวิ่งลงรูหมด  ชานนท์หน้าคะมำจิ้มทรายบ้าง หัวทิ่มบ้าง เขมิกาเผลอตัวหัวเราะชอบใจ เจ็บแผลไป ชานนท์เห็นปูลมตัวสุดท้าย
       “หยุด อยู่เฉยๆ อย่าหนี”
       เขมิกาลืมตัวเปลี่ยนเป็นเชียร์
       “อ๊าย  เฮ้ยๆ ใครใช้ให้จับอย่างนั้น ใช้ดรรชนีสังหารซี่ เอานิ้วน่ะนิ้วชี้กดไว้ กดไว้ เอ้ออย่างนั้นๆ เกือบได้แล้ว จับได้แล้ว”
       ชานนท์ชูปูขึ้นลุกยืนกระโดดดีใจเหมือนกลับเป็นเด็กอีกครั้ง เขมิกากระโดดดีใจไปด้วย ชานนท์หอบพูดไม่
       หยุด
       “ฉันจับได้แล้ว เธอต้องทำตามสัญญา ห้ามบิดพลิ้ว”
       “เอ๊ะ ฉันไปสัญญากับคุณตอนไหน ทำไมถึงจำไม่ได้สงสัยเส้นสมองจะเสื่อมอีกเส้น”
       “พูดอย่างนี้คิดเบี้ยวหรือ”
       ชานนท์ยื่นปูลมไปหาเขมิกา เขมิกาเอี้ยวตัวหนี
       “เฮ้ยๆ อย่าเล่นแบบนี้ มันหนีบเจ็บนะคุณ”
       ชานนท์แกล้งเอาปูไล่หนีบ เขมิกาเจ็บแผล ชานนท์ตกใจ
       “ขอโทษ ก็เธอแกล้งฉัน เห็นมั้ยกรรมสนอง”
       ชานนท์ประคับประคอง เขมิกาเขิน
        
       ที่บ้านเลิศวิริยะ โย่งจัดโต๊ะอาหารเสร็จ ปรียาเดินเข้ามา ปรียามองโต๊ะอาหาร
       “ทำไมจัดที่เดียวล่ะจ๊ะ”
       “คุณปรียาไม่รู้หรือครับว่าคุณผู้ชายพาคุณผู้หญิงไปฮันนีมูน ผมล่ะไม่อยากจะเชื่อ มันต้องมีการมอมยาหรือไม่ก็ทำคุณไสยใส่คุณผู้ชาย” โย่งรีบฟ้อง ปรียาเจ็บ
       “เขาไปเที่ยวกันที่ไหนหรือโย่ง”
       “ทะเลครับ แต่ไม่ได้บอกไว้ว่าทะเลที่ไหน ถ้าผมเป็นแฟนคุณผู้ชาย จะตามไปดีดลงทะเลไปเลย ข้อหาทำตัวน่าหมั่นไส้” โย่งยุง ปรียาร้อนใจ
       “เก็บโต๊ะไปได้เลยนะ ฉันไม่กินแล้ว จะรีบไปทำงาน” ปรียาบอกแล้วเดินออกไป
       “ทำเป็นใจเย็นไปเหอะ พอเขาสวีทกันกลับมา แล้วจะกลายเป็นหมาหัวเน่า” โย่งพูดพร้อมกับเขี่ยผักที่อยู่ในจาน “โดนเขี่ยๆ ไปอยู่ข้างจานแบบนี้ สุดท้ายก็ทิ้งลงถังขยะ แล้วจะหาว่าไอ้โย่งไม่เตือน”
       ปรียายืนหลบฟังอยู่  ชักใจคอไม่ดี
                  
       กล่องมือถือเครื่องใหม่วางอยู่บนโต๊ะในห้องพักโยธิน โยธินเดินไปเดินมา มองมือถือในมือตัวเอง
       “ไม่เห็นติดต่อมาสักที”
       
       โยธินชักกังวลใจ

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7
       ปรียาเดินซึมเข้าลิฟต์  โยธินหิ้วของฝากเดินเข้าประตูโรงแรมมาเห็นหลังปรียาไวๆ  ลิฟต์ปิด
       
       ระหว่างอยู่ในลิฟต์ ปรียานึกถึงคำพูดของโย่ง
       “ทำเป็นใจเย็นไปเหอะ พอเขาสวีทกันกลับมา แล้วจะกลายเป็นหมาหัวเน่า โดนเขี่ยไปอยู่ข้างจาน สุดท้ายก็ทิ้งลงถังขยะ แล้วจะหาว่าไอ้โย่งไม่เตือน”
       ปรียาอัดอั้นตันใจ ร้องไห้ออกมา
       ประตูลิฟต์เปิด โยธินยืนหอบเหนื่อยอยู่หน้าลิฟต์
       “สวัสดีครับ ผมนึกว่าจะวิ่งขึ้นบันไดมาดักคุณไม่ทันซะแล้ว ผมแวะเอาของมาฝากครับ ไม่ทันได้ให้สักที” ปรียาอายรีบเปิดกระเป๋าหากระดาษทิชชู่มาเช็ดน้ำตา แต่ยิ่งรีบยิ่งลน ทำกระเป๋าตกหมด โยธินรีบเข้าไปเก็บให้ เห็นน้ำตาปรียาอาบหน้า  “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ต้องการให้ผมช่วยมั้ย”
       ปรียาทนไม่ไหวกอดโยธินร้องไห้หาที่พึ่งพิง โยธิยมือค้างยืนตัวแข็ง 
        
       ชานนท์มาซื้อของในตลาดสดเล็กๆ ระหว่างนั้นชานนท์คุยมือถือกับประชา      
       “ประชา ผมมีธุระอยากไหว้วานคุณหน่อย”
        
       หมออนุญาตให้แววนิลออกจากโรงพยาบาลได้วันนี้ ชานนท์จึงให้ประชาไปรับแววนิลแทน
       “พี่นนท์ไปไหน ทำไมไม่มารับฉันเอง”
       แววนิลถามประชาที่ยืนอยู่ปลายเตียง
       “คุณชานนท์เดินทางไปพบลูกค้าต่างจังหวัดครับ มันกะทันหันปุบปับก็ไปเลย ผมก็เพิ่งได้รับคำสั่งให้มารับคุณนิลเหมือนกัน”
       “งั้นหนูเก็บของเลยนะคะ” แป้นบอก ประชาพยายามพูดยุแหย่แววนิลต่อ
       “น่าแปลกนะครับ ตอนผมถามคุณชานนท์ว่าอยู่ที่ไหน เขาปิดๆ บังๆ ไม่ยอมบอก  ผมว่าอาจไม่ได้ไปคนเดียวก็ได้นะครับ”
       “ขวัญตา ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน”
       “ผมแวะไปเยี่ยมที่ห้องแล้ว แต่ไม่อยู่เหมือนกัน”
       “มันต้องไปกับพี่นนท์แน่ๆ” แววนิลร้อนใจ สั่งแป้น “ไปตามนมมาให้ฉัน”
       “ตามที่ไหนละคะ แป้นไม่รู้ที่อยู่ มือถือคุณนิล คุณนมก็ไม่ได้เอาติดตัวไป”
       ประชามองไปทางแป้น แล้วเดินไปใกล้ๆ แววนิล  พูดเบาๆ ได้ยินแค่สองคน
       “ผมจะช่วยสืบให้เองว่าคุณชานนท์อยู่ที่ไหน”
       แววนิลเจ็บใจ
        
       ที่ระยอง เขมิกาใส่เดรสยาวผ้าพลิ้วๆ สวยงามเหมาะกับเดินชายทะเลเดินออกจากห้องน้ำ เขมิกาไม่เห็นชานนท์ มองไปที่โต๊ะมีกระดาษเล็กๆ วางอยู่ เขมิกาหยิบขึ้นอ่าน
       “เห็นเธอกำลังหลับสบายก็เลยไม่อยากปลุก ฉันจะออกไปซื้อของกินมาให้ หวังว่าเธอจะรักษาสัญญา”
       “ลมปากคนเชื่อได้ที่ไหนกันเล่า”
       เขมิการีบตรงดิ่งไปที่โทรศัพท์ของบ้านพักเพื่อติดต่อโยธิน เขมิกายกหูขึ้น ไม่มีสัญญาณใดๆ เลย เขมิกามองหลังโทรศัพท์ไม่มีสายเสียบ
       “เฮ้ยอะไรเนี่ย บ้าหรือเปล่ามีโทรศัพท์แต่ไม่มีสายสัญญาณ  เข้าใจเล่นดีนี่”
       เขมิกาคิดจะหนี เห็นกระเป๋าเงินของชานนท์วางอยู่จึงหยิบเงินออกมาบางส่วนแล้วค่อยๆ เปิดประตู มองออกไปด้านนอก มองซ้ายมองขวาเห็นว่าปลอดคนจึงรีบเดินออกไป
       เขมิกากำลังจะคิดหนีไป แต่ชะงักได้ยินเสียงโลหะกระทบกัน กลิ่นอาหารโชยมา เขมิกาสงสัย  เดินไปช้าๆ ทางด้านหลังของบ้านพัก เห็นชานนท์กำลังผัดส่วนผสมของผัดขี้เมาบนเตาปิกนิก ท่าทางเก้งก้าง ที่โต๊ะปูพลาสติก มีจานใส่สปาเก็ตตี้  ถ้วยใส่กุ้ง ปลาหมึก พริกขี้หนูบุบ มีเขียง  มีด จานชามพร้อม  เขมิกายืนมองเห็นชานนท์หยิบกระดาษโพยวิธีทำอาหารมาอ่าน
       “อ้าว ลืมพริกขี้หนูบุบ”     
       ชานนท์หยิบถ้วยพริกขี้หนูบุบ เทใส่กระทะหมดถ้วยแล้วผัด ควันและกลิ่นเผ็ดฉุนเข้าจมูก เข้าคอ ชานนท์ไอไม่หยุด ถอยห่างจากเตา แต่ไม่ยอมแพ้ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาผูกปิดจมูกกับปากไว้ แล้วผัดต่อ เขมิกายืนนิ่งไม่ขยับเพราะรู้ว่าชานนท์ทำให้เธอกิน ชานนท์เทกุ้ง ปลาหมึกใส่กระทะ น้ำมันกระเด็นใส่ ชานนท์ร้อง กระโดดหนี  แต่ก็พยายามยื่นมือไปผัดๆ แบบทนเจ็บ เขมิกาจะเข้าไปช่วยแต่ยั้งไว้  ตัดสินใจหันหลังเดินไป ชานนท์ยกกระทะราดส่วนผสมขี้เมาบนสปาเก็ตตี้  แต่งหน้าด้วยผัก ชานนท์ปาดเหงื่อ ยิ้มภูมิใจ
       ชานนท์ถือจานสปาเก็ตตี้เดินเข้ามาในบ้านพักมองหาเขมิกาแต่ห้องว่างเปล่า
       “ขวัญๆ”
       ชานนท์รีบวางจานที่โต๊ะ เปิดห้องน้ำมองหาเขมิกาแต่ไม่มี จึงเดินไปหน้าประตูห้องอีกครั้งมองหารองเท้า มีแต่รองเท้าชานนท์ไม่มีรองเท้าเขมิกาแล้ว
        
       ชานนท์นั่งมองอาหารที่อุตส่าห์ทำ รู้สึกผิดหวังในตัวเขมิกา ชานนท์โกรธลุกยืนคว้าจานจะเทใส่ถังขยะจังหวะนั้นเขมิกาผลักประตูเข้ามาโวยวาย
       “อย่าทิ้งนะคุณ ทำให้ฉันกินไม่ใช่หรือ”
       เขมิการีบเข้ามาแย่งจาน วางบนโต๊ะ ชานนท์มองหน้าเขมิกาโล่งใจที่เขมิกาไม่ได้หนีไปกรุงเทพฯ
       
       “รู้ได้ไงว่าฉันทำให้เธอกิน ฉันทำกินเองต่างหาก”

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7
       ชานนท์นั่งลงดึงจานมาตรงหน้า เขมิกานั่งลงดึงจานกลับไปหาตัวเอง
       “เมื่อคืนฉันสั่งสปาเก็ตตี้ขี้เมาทะเลแล้วทางโรงแรมไม่มี คุณก็เลยอยากเอาใจภรรยาที่น่ารักอย่างฉัน ด้วยการเป็นพ่อครัวเอง คุณพูดตรงๆ แบบนี้ไม่ได้หรือไม่เห็นต้องเขินเลย”
       “ที่ออกไปข้างนอกเนี่ย ไปแอบดูฉันมาละสิ”
       “โอ๊ยไม่ใช่สักหน่อย ฉันให้พนักงานไปตัดว่านหางจระเข้ของโรงแรมมา”
       “เอามาทำไม”
       เขมิกาดึงมือชานนท์มา เอาว่านหางจระเข้ตรงที่เป็นรอยตัดมีเมือกใสๆ ป้ายแผลให้ชานนท์ ชานนท์ยิ้มๆ รู้ว่าเขมิกาไปแอบดูจริงๆ
       “ขอบใจ ฉันทำเอง เธอกินเถอะเดี๋ยวจะหายร้อน”
       เขมิกายิ้มตอบ ม้วนๆ สปาเก็ตตี้ขึ้นมา
       “จะกินละนะ” เขมิกาตักเข้าปากแล้วร้องจ๊าก “โอ๊ยๆๆ เผ็ดๆ นี่คุณใส่พริกไปทั้งสวนหรือไงหึ” ชานนท์ตกใจ
       “ฉันก็ทำตามสูตรที่แม่ค้าในตลาดจดให้ทุกอย่างเลยนะ ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้”
       ชานนท์รีบเทน้ำใส่แก้วให้เขมิกา เขมิกายกดื่มรวดเดียวหมดแก้ว
       “คุณตั้งใจจะแก้แค้นฉันเรื่องเมื่อวานแน่ๆ ไอ้เราก็นึกว่าใจดีหลงชื่นชม”
       “ฉันไม่นิสัยเด็กๆ อย่างนั้นหรอกน่า”
       “อ๋อ งั้นฉันก็เด็กสิน่า ที่หาเรื่องคุณ งั้นก็ลองชิมเองเลย จะได้รู้” ชานนท์ลองชิม สำลักเพราะเผ็ดจัด รีบกินน้ำ “เป็นไงละ ซึ้งหรือยัง ผู้ชายอะไรคิดเล็กคิดน้อย คอยเอาคืนตลอด”
       ชานนท์เสียใจ เสียหน้า
       “ฉันมันไม่รู้จักประมาณตัวเอง แต่ฉันตั้งใจทำให้เธอกินจริงๆ ไม่คิดว่าการทำอาหารมันจะยากอย่างนี้ ขอโทษนะ แทนที่จะทำให้เธอพอใจ กลับยิ่งทำให้รู้สึกแย่กว่าเก่า”
       ชานนท์ยกจานจะไป เขมิกาฟังแล้วอึ้งรู้สึกผิดที่พูดแรงไปจึงรีบดึงจานไว้ ชานนท์มองมือเขมิกา
       “ความจริงฉันก็โวยวายมากไปหน่อย ผัดขี้เมามันก็ต้องแซ่บๆ แบบนี้แหละ มันถึงจะถึงรสถึงใจ อย่าทิ้งเลยนะ ฉันอยากกิน”
       “จะบ้าหรือ มันเผ็ดจะตาย กินเข้าไปได้ยังไง”
       เขมิกาดึงขานกลับมาวางบนโต๊ะ
       “ฉันชอบกินเผ็ดๆ มาเถอะน่ากินได้” เขมิกาตักกิน เผ็ดแสนเผ็ดแต่พยายามยิ้ม ยกนิ้วให้ชานนท์ “มันจัดจ้านมากกก” เขมิกาบอกแล้วรีบกินน้ำ ชานนท์ขำ หยิบส้อม ช่วยกิน “เฮ้ย คุณกินไม่ได้หรอก”
       “ฝีมือฉันเองทำไมจะกินไม่ได้ นี่น่ะครั้งแรกที่เข้าครัวนะ ต้องฉลองฝีมือตัวเองสักหน่อย” ชานนท์กินเข้าไป เผ็ดแทบตาย แต่ตีหน้ายิ้มว่าอร่อย ยกนิ้ว “อื้อ อร่อยสุดยอด”
       “งั้นอีกคำ”
       เขมิกาแกล้งจิ้มกุ้งให้ชานนท์ ชานนท์หน้าแหย แต่ยอมกิน แล้วแกล้งกลับจิ้มหมึกให้เขมิกาบ้าง เขมิกาฝืนยิ้มยอมอ้าปากกิน เขมิกาเผ็ดเป่าปาก ชานนท์รีบส่งน้ำให้ดื่ม ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วหัวเราะ
       
       ปรียากับโยธินเดินทางมายังโรงแรมแถวพัทยา
       “ขอบคุณครับ” โยธินพูดกับพนักงานโรงแรมแล้วเดินมาหาปรียา ที่ยืนรออยู่ห่างๆ “แฟนคุณไม่ได้เข้าพักที่นี่ ยังมีโรงแรมแถวชายทะเลที่ไหนที่เขาเป็นเมมเบอร์อีกมั้ยครับ เอาที่ใช้เวลาเดินทางสั้นๆ เพราะถ้าไปแค่ 2-3วัน คงไม่ไกลจากภาคตะวันออก”
       “เรากลับเถอะค่ะ”
       ปรียารีบเดินออกไป โยธินขัดใจบ่นออกมาเบาๆ
       “คุณไม่อยากเจอแฟนคุณ แต่ผมอยากเจอแฟนผม ทำไมนะเข็ม ถึงยอมไปกับเสือผู้หญิงอย่างไอ้หมอนั่น”
       
       ปรียายืนรออยู่ที่รถ โยธินเดินมาถึง
       “คิดอีกทีนะครับ คุณจะกลับไปเพื่อนั่งร้องไห้อีกหรือ”
       “ก็ดีกว่าไปเพื่อดูว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ฉันไม่น่าคิดอะไรโง่ๆ ให้คุณช่วยตามหาเขาเลย”
       “ไม่เอาน่า เจอแค่นี้คุณก็ถอยแล้วหรือ”
       “ผู้ชายก็คิดแบบผู้ชาย คุณไม่เข้าใจฉันหรอก”
       โยธินกลัวปรียาไม่ไว้ใจ รีบดัดจริตเป็นหญิง
       “พูดอย่างนี้ได้ยังไง ลืมแล้วหรือฉันเป็นคนหนึ่งที่ต้องสู้เพื่อความรักเหมือนกัน หัวใจของกระเทยเวลาเจ็บก็เจ็บเจียนตายเหมือนหัวใจคุณนั่นแหละ มันไม่ได้ต่างกันเลย ขอย้ำไว้เลยนะฮ้า อย่าบอกว่าผมไม่เข้าใจคุณ ถ้าไม่อยากเสียใจ คุณต้องตามไปเรียกร้องเอาคนของคุณกลับมา”
       ปรียาคิดตาม
       “ยังมีโรงแรมอีกที่ค่ะ อยู่ระยอง”
       โยธินตกใจเพราะเป็นบ้านตัวเองกับเขมิกา
       “ระยอง”
       
       ชานนท์กับเขมิกาเดินมาหน้าห้องอาหารของโรงแรม
       “ดีนะที่เราไม่ทนกินสปาเก็ตตี้ให้หมด มีหวังไส้ทะลุแน่” ชานนท์บอกขณะที่เขมิกามองมุมนั้นมุมนี้กลัวเจอคนรู้จัก “มองหาอะไรหรือ” ชานนท์ถามอย่างแปลกใจ เขมิกาสะดุ้ง
       “เปล่านี่ ก็มองไปทั่วๆ ฉันว่าเราสั่งอาหารไปที่บ้านพักก็ได้”
       “อุตส่าห์มาเที่ยวจะอุดอู้อยู่แต่ในห้องทำไมกัน”
       ผู้จัดการกำลังยืนสั่งงานพนักงาน หันมาเห็นชานนท์ก็จำได้ รีบเดินไปทัก
       “คุณชานนท์ เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ยคะ”
       เขมิกาตกใจเมื่อเห็นผู้จัดการ
       “ตายแล้ว”
       เขมิการีบไปยืนหลังชานนท์ หลบๆ หน้าผู้จัดการ
       “ครับ ที่นี่ยังเยี่ยมเหมือนเดิม”
       “ดีใจที่ชอบค่ะ” ผู้จัดการพยายามมองเขมิกาว่าใช่ขวัญตาหรือเปล่า
       “ภรรยาผมเองจำได้มั้ยครับ เราคืนดีกันแล้ว ก็เลยพาเขามาสวีทรอบสอง”
       “สวัสดีค่ะคุณขวัญตา ยินดีด้วยนะคะ”
       ชานนท์หันไปหาเขมิกา แต่เขมิกายังหลบหน้า
       “ขวัญ จำผู้จัดการไม่ได้หรือ...คือขวัญเขาประสบอุบัติเหตุสมองถูกกระทบกระเทือน ก็เลยทำให้ความจำบาง
       ส่วนเลือนๆ ไปบ้าง” ชานนท์บอกกับผู้จัดการ
       “ขอให้หายเร็วๆ นะคะ เออ เกือบลืมไป เดือนที่แล้วมีคนหน้าตาเหมือนคุณขวัญมาถามหาคุณขวัญด้วยค่ะ”
       ชานนท์แปลกใจ เขมิกาได้ยินตกใจ รีบหันกลับมา
       “ฉันเองแหละมั้งที่เป็นคนถาม คงเพราะฉันความจำเสื่อมก็เลยจำตัวเองไม่ได้ ไปที่นั่นที่นี่มั่วไปหมด ฉันอยากไปเดินเล่น ไปกันเถอะฮะ” เขมิกาดึงชานนท์ ชานนท์ถูกดึง รีบบอกผู้จัดการ
       “ขอตัวก่อนนะครับ” ผู้จัดการงงๆ
       
       “อ้าว คนเดียวกันหรอกหรือ”

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 36 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 35 คน
98 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
2 %
ความคิดเห็นที่ 1 +12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พระเอกของเราเริ่มฉลาดแล้ววว ^_^
c
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
น่าสนุก
พัทยา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังฟิน อารมณ์ค้างเลย ไม่เป็นไร รอพรุ่งนี้ๆ เย้ๆ สู้ๆค่ะคนอัพ เป็นกำลังใจให้
รักขวัญ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แหม่.. สปาเกตตี้ขี้เมาทะเล ท่าจะกลมกล่อมนะนี่.. ^_^
c
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังมันส์อ๋อมขวัญฟินๆ
ดดอกอ้อ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตอนที่7มาต่อเร็วน่ะค่ะ กำลังสนุกเลย^^
ขมพู forwoman2323@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พระเอกของเราเริ่มฉลาดแล้ววว ^_^
c
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014