หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
17 มกราคม 2557 17:11 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7 (ต่อ)
       
       หลังโรงแรม ปิ้งกำลังยืนสั่งงานอยู่ที่ท้ายรถกะบะ
       “ยกดีๆ ค่อยๆ บอกว่าค่อยๆ”
       ลูกน้องยกลังโฟมใส่ปลาลงวาง
       “เถ้าแก่บอกให้มาช่วยกันยกไม่ใช่หรือลูกพี่” ปิ้งจะเขกหัว วัยรุ่นหลบทัน
       “ไอ้นี่ อย่าพูดมาก ยกเข้าไปในครัว” เสียงไลน์ดัง ปิ้งรีบหยิบดู ดีใจ ตะโกนบอก “เอาเข้าไปให้หมดเลยนะ เดี๋ยวฉันกลับมา”
       ปิ้งกระดี๊กระด๊ารีบไป
       ปิ้งเดินมาหยุดใต้ต้นมะพร้าวชายหาด ยืนเล่นไลน์กับสาวๆ ปิ้งพิมพ์ไป ปากพูดไปด้วย
       “โทษนะจ๊ะตัวเอง เค้าต้องหลบมาคุย เพราะเดี๋ยวลูกน้องมันไปฟ้องเถ้าแก่ คิดถึงตัวเองจุงเบย”
       เขมิกาจูงชานนท์เดินออกมาที่ชายหาด
       “ไหนว่าหิวมากไง”
       “สงสัยยาออกฤทธิ์เลยทำให้คอขมๆ กินไม่ค่อยลงมั้งฮะ” เขมิกาเดินไปข้างหน้า มองทะเล สูดอากาศ “ชื่นใจ ไม่มีทะเลที่ไหนสวยเท่าที่นี่อีกแล้ว”
       ชานนท์ยังคาใจเรื่องที่ผู้จัดการบอก
       “หลังโดนไอ้โม่งตีหัวจนความจำเสื่อม เธอมาที่นี่ถูกได้ไง”
       เขมิการีบคิดคำแก้ตัว
       “ฉันคงโดนมันจับมาแถวนี้มั้ง มิน่าถึงได้รู้สึกคุ้นๆ กับทะเลแถวนี้นัก อย่าบอกนะว่าคุณสงสัยฉันอีกแล้ว” เขมิกาแกล้งทำเป็นโมโหให้ชานนท์หยุดสงสัย “ไอ้ที่บอกว่าเชื่อฉันแล้ว ก็พูดไม่จริงสิ”
       เขมิกาแกล้งโกรธเดินหนีไป
       “ขวัญ ฉันแค่ถามเฉยๆ โอเค ฉันปากไม่ดีเอง”
       ชานนท์รีบตามและข่มใจไว้เพราะต้องทำดีชดเชยความผิดของน้อง
       
       “ที่เที่ยวมีถมถืดตั้ง 77 จังหวัด ทำไมต้องมาเลือกที่นี่ด้วย หันไปทางไหนก็เจอแต่คนรู้จักเกิดเจอปู่ขึ้นมามีหวัง...” เขมิกาเดินบ่นพึมพำ แล้วต้องชะงักเมื่อเห็นปิ้งระยะไกลก้มหน้าก้มตาเล่นไลน์ “ไอ้ปิ้ง”
       ปิ้งหัวเราะคิกคักเบือนหน้ามาทางเขมิกา ปิ้งจะก้มหน้าพิมพ์ต่อแต่เพิ่งรู้สึกว่าคนเมื่อกี้เหมือนเขมิกา
       “อะจึ่ย หน้าคุ้นๆ”
       ปิ้งรีบมองกลับไปทางเดิม แต่เขมิการีบหมุนตัวกลับเห็นชานนท์ตามมาถึงพอดี ปิ้งเห็นแต่หลังเขมิกา เขมิกาโผเข้าไปกอดเอว ซุกหน้ากับอกชานนท์ ชานนท์งง
       “เธอโกรธฉันไม่ใช่หรือ ทำไมอารมณ์กลับไปกลับมาเร็วนัก”
       เขมิกายังซุกหน้ากลัวปิ้งเห็น
       “คุณช่วยอยู่นิ่งๆ ก่อน ฉันรู้สึกเหมือนจะจำบางอย่างได้” ชานนท์ดีใจ ยอมยืนนิ่งๆ เขมิกาค่อยๆ หันไปดูปิ้ง ปิ้งกำลังเดินตรงมา เขมิกาตกใจพูดไปมั่ว “ฉันจำได้แล้ว เราเคยเดินเล่นกันสุดหาดทรายตรงโน้น คุณช่วยพาฉันไปหน่อย”
       ชานนท์มองตามนิ้วเขมิกา
       “มันไกลนะ แผลยังไม่หายดีจะเดินไหวหรือ”
       “คุณก็ให้ฉันขี่หลังไปสิ ไม่อยากให้ฉันความจำกลับมาหรือไง เร็วๆ หันหลังมา”
       เขมิกาจับชานนท์หันหลัง ชานนท์ย่อตัวลงนั่งยองๆ เขมิกาขึ้นหลังกอดคอชานนท์ ชานนท์แบกเขมิกาไป เขมิกาหันไปมองปิ้งอีกทีแล้วรีบหันกลับซุกหน้ากับหลังชานนท์ ปิ้งหยุดเดิน ชักไม่แน่ใจ
       “จะใช่หรือเปล่าวะ ไม่น่านา พี่เข็มเคยแต่งตัวแบบนี้ซะที่ไหน” มือถือปิ้งดัง
       “พี่ปิ้ง จะกลับหรือยัง”
       “เอ้อๆ ไปเดี๋ยวนี้”
       ปิ้งรีบเดินกลับ เขมิกาหันมามองเห็นปิ้งเดินไปแล้ว จึงโล่งใจ
       “คุณสามีปล่อยฉันลงเถอะ ฉันเดินเองก็ได้”
       “ฉันไม่เหนื่อยหรอกน่า ดีนะที่ฉันแข็งแรงถึงได้รับน้ำหนักอย่างกับช้างน้ำของเธอไว้”
       เขมิกาหมั่นไส้ทำท่าเหมือนจะเขกหัวชานนท์ ชานนท์ไม่เห็นแต่อมยิ้ม
       
       ชานนท์กับเขมิกายืนมองคลื่น แล้วชานนท์ก็หันมาถาม
       “เห็นทะเลแถวนี้แล้วพอจะนึกออกบ้างหรือยัง”
       “ตอนแรกก็เหมือนจะนึกออก แต่ไม่รู้ทำไมภาพมันก็หายไปมันน่าเขกหัวตัวเองนัก”
       เขมิกาจะเขกหัวตัวเองแต่ชานนท์จับมือไว้
       “ใจเย็นๆ ถ้าเธอจำได้ว่าเราเคยมาที่นี่ แสดงว่าสมองเธอน่าจะค่อยๆ กลับมาเป็นปกติในไม่ช้า”
       “ฉันกับคุณเคยมาตรงนี้จริงหรือ” ชานนท์พยักหน้า
       “ลองนึกดีๆ อีกทีสิ ว่าเรามาทำอะไรกัน”
       เขมิกาตาโตนึกว่ามามีอะไรกัน
       “อย่าบอกนะว่าเรามาพลอดรักกัน” เขมิกามองพื้น “บนหาดทรายสากๆ เนี่ยนะ แถมมีน้ำทะเลเค็มปี๋ด้วย” ชานนท์หัวเราะ
       “จะบ้าหรือฉันไม่วิตถารอย่างนั้นหรอกน่า มากับฉันนี่”
       ชานนท์ประคองเขมิกาเดินไป
       ชานนท์ประคองเขมิกานั่งบนขอนไม้ เขมิกาสงสัยว่าชานนท์จะทำอะไร ชานนท์ถอดเสื้อแจ็กเก็ตกับเสื้อตัวในออก
       “เฮ้ย คุณสาๆๆ มี ถะถอดเสื้อทำไม”
       “นั่งอยู่ตรงนี้เฉยๆ แล้วตั้งใจดูดีๆ”
       ชานนท์เดินลงทะเลว่ายน้ำหายไป เขมิกาพยายามเพ่งตามอง ชักไม่สบายใจที่ชานนท์หัวมิดน้ำไป
       
       “คุณสามี ขึ้นมาสักทีสิ จมน้ำไปหรือเปล่าเนี่ย คุณชานนท์ ถ้าไม่ขึ้นมา ฉันจะลุกไปหาคุณแล้วนะ”
        

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7
        ชานนท์โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง เขมิกาโล่งใจ ชานนท์เดินกลับมาหาเขมิกาตัวเปียกปอนแล้วคุกเข่าตรงหน้าเขมิกายื่นเปลือกหอยให้ เขมิกามอง บนเปลือกหอยมีแหวนเงินเกลี้ยงๆ ฝังเพชร เขมิกาใจระทึกนึกว่าชานนท์ขอแต่งงาน
       
       “ฉันเคยขอเธอแต่งงาน แต่เธอยังไม่ให้คำตอบฉันเลย นี่ฉันอุตส่าห์ดำลงไปหาแหวนสวยๆ มาให้เธอ ยังไม่ใจ
       อ่อนอีกหรือ” เขมิกาเคลิ้มตาม พูดไม่ออก จ้องตากันนิ่งนาน ชานนท์ทำลายความเงียบ “เธอพอจะจำได้หรือยัง ว่าฉันเคยขอเธอแต่งงานด้วยวิธีนี้”
       แป่ว! เมื่อรู้ว่าคือการแสดง
       “ฉันพอจำได้ลางๆ แล้ว แต่อย่างอื่นจำไม่ได้เลย แหวนที่คุณสวมให้ หายไปไหนก็ไม่รู้”
       “ไม่เป็นไร จำได้แค่นี้ก็ยังดี” ชานนท์หยิบแหวน แล้วดึงมือซ้ายเขมิกามา “ถึงจะไม่ใช่วงเดียวกัน แต่ฉันก็สั่งทำให้คล้ายกัน  ถือว่าเป็นการขอโทษที่ฉันเข้าใจเธอผิดมาตลอด”
       “แล้วผู้ชายที่ฉันกอดในคลิปล่ะ ไม่ติดใจแล้วหรือ”
       “ฉันไม่อยากนึกถึงอีก ปล่อยให้มันหายไปพร้อมกับความจำของเธอ ไม่อย่างนั้นเราก็คงไม่มีวันเริ่มต้นกันใหม่ได้”
       ชานนท์จะสวมแหวนให้เขมิกา เขมิกาสงสารชานนท์ไม่อยากหลอกชานนท์เพราะตัวเองไม่ใช่ขวัญตา
       “แต่ฉันไม่ใช่ขวัญตา ฉันกำลังหลอกคุณอยู่” เขมิกาบอกในใจแล้วรีบชักมือออก ชานนท์ไม่เข้าใจ “คือ ฉันกลัวทำหายอีก ฝากคุณเก็บไว้ก่อนแล้วกันนะ เรากลับห้องพักเถอะ”
       เขมิการีบลุกยืน ฟ้าร้องเปรี้ยง เมฆทะมึนเคลื่อนตัวมา เขมิกามองฟ้าตกใจ ฝนเทลงมาทันที 
        
       ชานนท์พาเขมิกาวิ่งมาหลบฝนตรงชะโงกหิน ชานนท์รีบถอดเสื้อคลุมไหล่ให้เขมิกา
       “ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันมันหัวแข็ง คุณนั่นแหละระวังเป็นหวัด” เขมิกาบอก
       “ลืมแล้วหรือว่าแผลเธอโดนน้ำไม่ได้”
       เขมิกาเห็นชานนท์โดนฝนสาด
       “ขยับเข้ามาอีกก็ได้” ชานนท์มองเงอะงะ “ฉันไม่ได้อยากนั่งเบียดกับคุณหรอกน่า แต่ถ้าคุณเป็นหวัดขึ้นมาเดี๋ยวก็จะมาติดฉันอีก”
       “พูดตรงๆ ว่าห่วงฉันไม่ได้หรือ มันยากนักหรือไง”
       “ฉันไม่ได้ห่วงคุณสักหน่อย อย่ามาโมเม”
       ชานนท์อมยิ้ม เบียดเข้าไปนั่งชิดกับเขมิกา จนเขมิกาแทบจะซบอกชานนท์
        
       โยธินขับรถ ปรียามองนาฬิกาข้อมือดูกระวนกระวาย โยธินสังเกตเห็นอาการ
       “ถ้าคุณเจอเขาสองคนที่โรงแรม คุณจะทำยังไงครับ”
       ปรียาสายตาเหม่อลอยออกไปนอกรถ
       “ถ้าฉันมีปืน ฉันจะยิงผู้หญิงคนนั้น ฉันอยากให้ขวัญตาหายไปจากโลกนี้”
       “ถ้าผมหาปืนให้ได้ คุณจะกล้ายิงมั้ย”
       ปรียาก้มหน้า ส่ายหน้า
       “ฉันไม่กล้า ฉันมันคนขี้ขลาดตาขาว”  โยธินบีบมือปรียา
       “ไม่ใช่เพราะคุณขี้ขลาดหรอก แต่เพราะคุณเป็นคนดี คุณถึงทำร้ายใครไม่ได้”
       “คนดีต้องเป็นฝ่ายเสียสละใช่มั้ยคะ”
       โยธินตกใจกลัวชานนท์แย่งเขมิกาไปจึงพูดเสียงดัง
       “เสียสละไม่ได้นะครับ คุณต้องสู้ แย่งแฟนคุณคืนมาให้ได้ อย่าปล่อยให้เขารักกัน ผมจะคอยช่วยคุณเอง”
       ปรียาวางมือบนหลังมือโยธิน พยักหน้าฮึดสู้  ฝนเทลงมาอย่างหนัก
       “ตายจริง เราจะไปต่อได้หรือคะ”
       “ตกหนักอย่างนี้เราอย่าเสี่ยงลุยไปดีกว่า ข้างหน้ามีโฮมสเตย์ของชาวเล เข้าไปหลบฝนที่นั่นก่อน”
       “ทำไมคุณรู้ ทำเหมือนกับคุ้นเคยพื้นที่”
       “อ๋อ ผมก็อ่านจากป้ายข้างทางที่ผ่านมาเมื่อกี้ มันมีป้ายบอก”  โยธินรีบบอกแล้วเลี้ยวรถเข้าไปโฮมสเตย์ของชาวบ้าน
       ฝนยังตกไม่หยุด โยธินกับปรียายืนหลบฝนอยู่หน้าชายคาบ้านป้าเจ้าของโฮมสเตย์       
       “เหลืออยู่ห้องเดียวที่เห็นนี่แหละไอ้หนู จะเอาหรือเปล่าล่ะ”
       ป้าชี้ไปเป็นบ้านเล็กๆ ห้องเดียวปลูกสร้างด้วยไม้ง่ายๆ แบบชาวบ้าน โยธินจะพูดว่าไม่เอาแต่ปรียารีบชิงพูดก่อน    
       “เอาค่ะ เราอยู่ห้องเดียวกันได้”
       โยธินเลิ่กลั่กมองหน้าปรียา
                  
       โยธินหยิบหมอนจะออกไปนอกห้อง
       “ผมไปนอนที่ระเบียงดีกว่า คุณจะได้สะดวก”
       โยธินบอกอย่างเกรงใจ ปรียารีบดึงหมอนมา
       “ข้างนอกฝนสาดจะนอนได้ยังไงคะ นอนด้วยกันนี่แหละ”
       “บนที่นอนนะหรือครับ ไม่ดีมั้ง คุณไม่กลัวผม เออ...”
       “ก็เราเป็นเพื่อนหญิงกัน ทำไมฉันต้องกลัวด้วยล่ะ” โยธินเหวอ
       “จริงด้วย”
       “ฉันไปอาบน้ำก่อนนะคะ” ปรียาเดินไปหยุดหน้าห้องน้ำหันหลังให้โยธิน พยายามรูดซิปหลัง แต่รูดไม่ลง “คุณโย ช่วยรูดซิบให้ฉันที ไม่รู้มันติดอะไรค่ะ” โยธินตกใจ
       “หา รูดซิบ”
       “เร็วสิคะ ฉันอยากรีบอาบน้ำเหนียวตัวไปหมดแล้ว”
       “เออ ครับๆ”
       โยธินเดินไปหลังปรียา จับซิปมือไม้สั่น       
       “ได้มั้ยคะ”
       โยธินเลื่อนซิปลงมาเห็นผิวขาว
       “หูย ขาว เอ๊ย ได้ๆ ครับ”
       โยธินรีบหันหน้าไปทางอื่นไม่กล้ามองหลังปรียา รูดซิปลงมาจนหมด ปรียาหันมา
       “ขอบคุณค่ะ”
       ปรียาเดินเข้าห้องน้ำ โยธินรู้สึกผิด
       “ไอ้โยเอ๊ย แกมันบาปหนาจริงๆ”
       
       โยธินเดินมาที่หน้าต่าง ด้านนอกฝนยังตกหนัก ฝนฟ้าคะนอง

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7
        เขมิกาหลับซบอกชานนท์อยู่ที่ชะโงกหิน ชานนท์มองเขมิกาแล้วจูบที่หน้าผาก กอดเขมิกาให้ความอบอุ่น
       เช้าวันใหม่ ท้องฟ้าสดใส ชานนท์ประคองเขมิกาออกมาจากชะโงกหิน
       “นี่ฝนมันตกทั้งคืนเลยหรือ ฉันหลับไม่รู้เรื่องเลย”
       “พายุคงเข้าน่ะ เดินไหวมั้ย”
       “สบาย อุ๊ย!” เขมิกาเข่าอ่อน ชานนท์ดึงไว้ทัน
       “ขี่หลังฉันไปดีกว่า”
       “อย่าทำเหมือนฉันเป็นคนอ่อนแอที่ต้องพึ่งพาคุณตลอดสิ”
       “เธอเป็นผู้หญิงยังไงก็แข็งแรงสู้ผู้ชายไม่ได้หรอกน่า”
       “ทำไมจะไม่ได้ ฉันจะเดินไปถึงที่พัก โดยไม่ต้องอาศัยคุณช่วยให้ดู”
       เขมิกาเดินไปไม่กี่ก้าวชะงัก มองไปข้างหน้า
       สอนกับลูกน้องสองคนเดินกันมา ลูกน้องเห็นเขมิกาก่อน
       “พี่สอน ยัยคนนั้นมันใช่หลานไอ้เถ้าแก่จุมพลหรือเปล่า”
       สอนมองตาม เขมิการีบหันกลับเดินหนี
       “เราไปทางนี้ดีกว่า” เขมิกาบอกชานนท์ สอนวิ่งไปดักหน้า
       “จะรีบไปไหนล่ะ” สอนมองชุดที่เขมิกาใส่ “มิน่าเมื่อวานพายุเข้า เพราะนังทอมมันลุกขึ้นมานุ่งกระโปรงนี่เอง”
       สอนกับลูกน้องหัวเราะ ชานนท์รีบเดินมายืนข้างเขมิกา
       “ช่วยหลีกทางให้เราด้วย”
       “อ๋อ เพราะมีไอ้หนุ่มตาถั่วมาหลี ทอมเลยระทวย ฮ่าๆๆ”
       ชานนท์จะเอาเรื่อง เขมิกาจับมือชานนท์ไว้
       “คุณจำคนผิดแล้ว ไปเถอะ” เขมิกาดึงชานนท์
       “เฮ้ย ฉันไม่ได้สมองเสื่อมถึงจะจำแกไม่ได้ ไอ้เข็ม วันนี้ต้องมาคิดบัญชีกันหน่อย จับมันไปให้เฮียเม้ง”
       สอนสั่ง ลูกน้องจะเข้าไปจับเขมิกา ชานนท์ดึงเขมิกาหลบแล้วซัดเปรี้ยงหมัดซ้ายหมัดขวาใส่ลูกน้องสองคน
       “ขวัญหลบไป” สอนพุ่งเข้าใส่ชานนท์ ชกหมัดใส่ ชานนท์ก้มหัวหลบ หมัดวืดไป ชานนท์ตั้งหมัด พวกลูกน้องสอนล้อมกันเข้ามา “พวกแกนี่มันเป็นอันธพาลขี้ขลาดดีๆ นี่เอง”
       “ไอ้หน้าจืด สงสัยมันอยากตาย เข้าไปสั่งสอนมันสิวะ”
       ลูกน้องสอนจะเข้าเล่นงานชานนท์ ชานนท์บอกเสียงเฉียบ
       “นักเลงจริงเขาไม่หมาหมู่ นายกับฉันมาตัวต่อตัวดีกว่า แต่ถ้าไม่กล้า ก็ไสหัวไปให้หมด”
       สอนรับคำท้า โบกให้ลูกน้องถอย ชานนท์กับสอนเข้าไปต่อสู้กัน สอนแรงเยอะเหนือชั้นกว่า ชานนท์โดนชกไปหลายหมัด เขมิกามองอย่างเป็นห่วงชานนท์โดนอีกหมัดปากแตกทรุดลงไป สอนมองเขมิกา
       “ปอดแหกหรือไงวะ ถึงได้ส่งไอ้อ่อนนี่มาสู้แทน หรือว่าแรงหมด หมดแรง เพราะเสียเหงื่อไปทั้งคืน ฮ่าๆๆ”
       ชานนท์โมโหแทนเขมิกา ลุกยืนวิ่งเข้าใส่ กระโดดถีบอกสอน ลงไปนอนกลิ้ง ลูกน้องสอนเข้าไปจับแขนชานนท์ ชานนท์ชกซ้ายขวากระเด็นไปทั้งคู่ สอนลุกยืนได้ ชานนท์เข้าไปชกหน้าซ้ายขวาหลายหมัด สอนคอพับ ชานนท์ขยุ้มคอ ตะคอกใส่
       “อย่าดูถูกเมียฉัน จำไว้”
       ชานนท์กระแทกอีกหมัดเข้าหน้าเต็มๆ สอนยืนโงนเงนไปมาแล้วล้มตึง ลูกน้องสอนจะเข้าข้างหลังชานนท์ เขมิกาเห็น คว้าขอนไม้แถวนั้นวิ่งเข้าไปตีทั้งสองคน ล้มไปคนละทาง เขมิกาถอยไปยืนหันหลังชนกับชานนท์ ต่างคนต่างเหลียวมามองหน้ากัน เขมิกายิ้มให้ชานนท์ในใจรู้สึกประทับใจชานนท์มาก
       
       ปิ้งตัวเปียกวิ่งเข้ามาบ้านจุมพล ตะโกนลั่น
       “เถ้าแก่ พี่เข็มๆ” จุมพลรีบเดินออกมา
       “ไอ้เข็มกลับมาหรือ ไหน อยู่ไหน”
       “เปล่าเถ้าแก่” จุมพลยกไม้ตะพด ปิ้งยกมือปิดหัว
       “แล้วแกแหกปากเรียกไอ้เข็มทำไมวะ”
       “คือผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาคล้ายพี่เข็มมาก” จุมพลอยู่ไม่ติด
       “เอ็งเห็นที่ไหน พาข้าไปดูสิ”
       “คงไม่ใช่พี่เข็มหรอกเถ้าแก่ เล่นยืนกอดกันกลมกับผู้ชายกลางวันแสกๆ แมนๆ อย่างพี่เข็มทำแบบนี้ไม่เป็นหรอก”
       
       “มันก็จริงของเอ็ง เฮ้ย แต่ยังไงก็ต้องเช็กดูให้แน่ใจ”

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7
        ส่วนที่โฮมสเตย์ โยธินนอนชิดติดขอบที่นอน ปรียานอนเบียด  มือกอดอยู่ที่เอวโยธิน โยธินตื่นก่อน งัวเงีย  มองข้างตัวเห็นปรียากอดเอวอยู่ โยธินตกใจกระเด้งนั่งร้องลั่น
       
       “เฮ้ย”
       ปรียาตกใจตื่น
       “อะไรคะ เกิดอะไรขึ้น”
       “ก็คุณมากอดผม”
       ปรียาเข้าใจไปอีกทาง
       “ตายจริง ฉันนอนติดหมอนข้าง ขอโทษนะคะทำให้คุณนอนไม่หลับหรือเปล่า” โยธินหันไปพูดทางอื่นเบาๆ
       “ใครจะหลับลง มันตื่นอยู่เนี่ย” โยธินรีบหันไปบอกปรียา “ผมว่าเราสายแล้ว รีบแต่งตัวเถอะครับ” โยธินรีบลุกจากเตียง  เสียงมือถือดัง  โยธินรีบเดินไปหยิบดูเห็นชื่อจุมพล  “ปู่” โยธินร้องออกมาอย่างตกใจแล้วรีบบอกปรียา “ปู่ผมเอง”
        
       “เจ้าเข็มมันอยู่ที่ไหน”
       จุมพลอยู่ที่บ้าน ถามมาทางโทรงศัพท์
       “เออ อยู่  อยู่กับผม ผมกำลังจะพาไปส่งที่ห้องอบรม”
       “งั้นเรียกมันมาคุยกับข้าหน่อย”
       โยธินเลิ่กลั่กตกใจที่จุมพลจะขอคุยกับเขมิกา
       “คือ คือเขาเจ็บคอ แล้วก็ไอด้วย สงสัยจะไม่มีเสียง”
       “ไม่มีเสียงก็มาไอให้ข้าฟัง เร็ว! เดี๋ยวปัดยิงหูแตก” จุมพลตวาด โยธินกลัวมาก
       “จ๊าก ใจเย็นๆ ปู่” โยธินมองไปที่ปรียา คิดออก เอามือบังมือถือไม่ให้จุมพลได้ยิน  “ช่วยผมหน่อย ไออย่างเดียวพอ ไม่ต้องพูด”
       โยธินบอกปรียาแล้วยื่นมือถือไปที่ปากปรียา ปรียาเงอะงะ โยธินเร่งๆ ปรียารีบไอใส่โทรศัพท์  โยธินทำมือให้ไออีกดังๆ ปรียาไอแรง ไอหนัก       
        
       จุมพลตัดสายจากโยธินแล้วหันมาทางปิ้ง
       “คนที่แกเห็นไม่ใช่ไอ้เข็มจริงๆ”
       ส่วนโฮมสเตย์ โยธินอธิบายกับปรียา
       “ปู่กลัวผมจะอยู่กับผู้ชาย ก็เลยต้องให้คุณช่วยโกหกว่าผมอยู่กับผู้หญิงจริงๆ เฮ้อ ไม่รู้อะไรนัก โตแล้วก็ยังตามห่วงอยู่ได้” ปรียายิ้มเศร้า
       “ดีออกจะตายไปที่มีคนคอยห่วง ดีกว่าไม่มีเลยนะคะ”
       ปรียาเดินเข้าห้องน้ำ โยธินมองอย่างสงสัย
        
       อีกด้านหนึ่งขณะนั้นชานนท์ประคองเขมิกากลับโรงแรม เขมิกาเดินสะดุด
       “เฮ้ยๆ  หูหลุด”
       เขมิกาบอกอย่างตกใจ ชานนท์งง จับหูเขมิกาพลิกไปมา
       “หลุดที่ไหนกัน ตลกอีกแล้วนะเรา”
       เขมิกาชี้ที่รองเท้าจึงเห็นหูรองเท้าข้างขวาเขมิกาขาด เขมิกาถอดรองเท้าออก
       “ฉันหมายถึงหูรองเท้ามันหลุด เฮ้อ ไรเนี่ย เพิ่งซื้อมาแท้ๆ ไม่รักดีเอาซะเลย”
       “ใส่รองเท้าฉันก็ได้”
       ชานนท์ถอดรองเท้า ก้มลงหยิบวางตรงหน้าเขมิกา เขมิกาอึ้งนิ่งไปชั่วครู่
       “ไม่เป็นไรหรอก เดินเท้าเปล่านี่แหละ เป็นคนติดดินดี”
       เขมิกาจะก้าวเดิน ชานนท์ดึงศอกไว้
       “ข้างหน้ามันเป็นทางปูน พื้นจะร้อนมาก ใส่เถอะ” เขมิกาอึกอัก “เร็วสิ เดี๋ยวฉันเปลี่ยนใจนะ”
       เขมิกายอมใส่รองเท้าของชานนท์ แล้วเดินไปด้วยกัน
       ทางเดินที่เป็นพื้นปูนทางเข้าโรงแรม เขมิกามองเท้าชานนท์ซึ่งท่าทางชานนท์ร้อนเท้าแต่อดทน เขมิกาซึ้งใจ
       พอชานนท์มองมา เขมิกาแกล้งเมินไปทางอื่น
       “เข็ม คือชื่อของใครหรือ” จู่ๆ ชานนท์ก็ถามขึ้นมา เขมิกาชะงักหันมามองหน้าชานนท์ “ฉันได้ยินพวกนักเลงมันเรียกเธอว่าเข็ม แถมพูดจาเหมือนเคยอาฆาตแค้นกันมาก่อน” 
       “พวกมันคงจำคนผิด  ฉันหน้าโหลจะตายไป ชอบมีคนมาทักว่าเหมือนอั้มบ้างล่ะ เหมือนแพนเค้กบ้างล่ะ คุณมีแฟนเป็นคนสวยระดับดารา ก็ต้องทำใจหน่อยนะ”
       เขมิกาแกล้งทำทะเล้นเพื่อกลบเกลื่อน ชานนท์ยิ้มในความตลกของเขมิกาแต่เกิดร้อนเท้าทำปากให้เห็นว่าร้อน
       เขมิกาเกิดไอเดีย หยุดเดิน ถอดรองเท้าออกสองข้าง 
       “ถอดออกทำไม ฉันไม่ร้อนหรอกน่า” ชานนท์บอก เขมิกาใส่รองเท้าตัวเองข้างซ้าย กระเถิบให้ชานนท์ใส่รองเท้าตัวเองทั้งสองข้าง
       “คุณใส่ไปก่อนทั้งสองข้างเลย เร็วสิ ฉันมีอะไรให้เล่น” ชานนท์ยอมใส่รองเท้า เขมิกาวางเท้าข้างขวาบนรองเท้าข้างซ้ายของชานนท์แล้วกอดเอวชานนท์ไว้ “ฉันอยากเดินสามขา คุณเดินเป็นมั้ย” ชานนท์เขิน
       “ฉันไม่เล่นกับเธอด้วยหรอก ยังไม่อยากให้ใครมองว่าบ้า”
       “ไม่อยากรู้หรือว่าเราไปด้วยกันได้มั้ย จะสร้างครอบครัวได้มันต้องใช้ความร่วมมือ ช่วยกันคิดช่วยกันเดินไปด้วยกันไม่ใช่หรือ ลองทดสอบดูมั้ยละ”
       “งั้นฉันนับสามแล้วก้าวพร้อมกัน หนึ่ง สอง สาม”
       
       ชานนท์กับเขมิกาก้าวข้างที่เท้าติดกันไปก่อน คู่เดินสามขากันไปสนุกสนาน เสียงหัวเราะขบขันมีความสุข
       
       จบตอนที่ 7

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 36 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 35 คน
98 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
2 %
ความคิดเห็นที่ 1 +12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พระเอกของเราเริ่มฉลาดแล้ววว ^_^
c
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
น่าสนุก
พัทยา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังฟิน อารมณ์ค้างเลย ไม่เป็นไร รอพรุ่งนี้ๆ เย้ๆ สู้ๆค่ะคนอัพ เป็นกำลังใจให้
รักขวัญ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แหม่.. สปาเกตตี้ขี้เมาทะเล ท่าจะกลมกล่อมนะนี่.. ^_^
c
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังมันส์อ๋อมขวัญฟินๆ
ดดอกอ้อ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตอนที่7มาต่อเร็วน่ะค่ะ กำลังสนุกเลย^^
ขมพู forwoman2323@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พระเอกของเราเริ่มฉลาดแล้ววว ^_^
c
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014