หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 8

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 21 มกราคม 2557 09:06 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 8
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 8 (ต่อ)
       
       เขมิกานั่งหน้าหงิกบนเตียง
       
       “ฉันเบื่ออาหารฝรั่ง เชอะ เบื่อแบบไหนถึงได้กอดกันกลมไม่ทราบ”
       ชานนท์เดินปึงๆ เข้ามา
       “เธอตั้งใจหลบหน้าฉันใช่มั้ย ไม่พอใจเรื่องอะไรก็น่าจะคุยกันตรงๆ หรือเพราะฉันต่อว่าเธอเรื่องไม่ไปดูหนัง”
       “ฉันหลบหน้าคุณที่ไหน ฉันกินอิ่มมาก หนังท้องตึง หนังตาก็เลยหย่อน” เขมิกาแกล้งหาว “มันง่วงอ่ะ นอนดีกว่า”
       เขมิกาล้มตัวลงนอน ดึงผ้าห่มคลุมโปงปิดหน้าตาหมด ชานนท์ฉุนเดินไปดึงผ้าห่มออก
       “เรื่องปรียาใช่มั้ย ฉันไม่ได้รับเขาเข้าทำงานนะ อย่าเข้าใจผิด”
       “ฉันง่วงนอนมากเลย ขอฉันนอนก่อนได้มั้ยคุณสามี ขอร้อง” ชานนท์งอน
       “ไม่คุยไม่เป็นไร ฉันไม่ชอบตื๊อใครมากๆ เหมือนกัน”
       ชานนท์น้อยใจเดินออกจากห้อง เขมิกาค่อยๆ ลุกจากเตียงหยิบโน้ตบุ๊กออกมาจากใต้เตียง
       
       ที่บ้านประชา ประชาหันมาหาอู๋
       “หัวขโมยหรือ”
       “มันมาด้อมๆ มองดูลาดเลา แต่ผมยิงขู่มันไปแล้ว คงไม่กล้ากลับมาอีก”
       “แกไปติดสัญญาณกันขโมยไว้ก็ดี ป้องกันไว้ก่อน”
       “ได้พี่ แล้วทางนี้เป็นยังไงบ้าง”
       “โอกาสที่แกรอมาถึงอีกครั้งแล้ว แกไปหารถเก่าๆ ติดทะเบียนปลอมไว้สักคัน พร้อมลงมือเมื่อไหร่ฉันจะบอกอีกที”
       “ได้เลยพี่”
       อู๋รีบออกไปทันที
       
       เขมิกานั่งหน้าจอโน้ตบุ๊ก บันทึกภาพตัวเอง
       “เฮีย พรุ่งนี้เข็มจำเป็นต้องหาทางใกล้ชิดกับประชาเพื่อล้วงเอาความจริงออกมาให้ได้ มันใกล้จะจบแล้วเฮีย ถ้าเข็มพลาด ไม่ได้กลับบ้านกับเฮีย ฝากพ่อกับปู่ด้วยนะ”
       เสียงลูกบิดประตู เขมิกาตกใจรีบปิดฝาโน้ตบุ๊ก ดึงผ้ามาปิด ชานนท์เดินเข้ามาบึ้งตึงยังงอนเขมิกาอยู่ ชานนท์เดินมานอนที่เตียงหันหลังให้เขมิกา เขมิกาทำตัวปกติไม่รู้ไม่ชี้
       “คุณสามีไม่อาบน้ำก่อนหรือ”
       ชานนท์ลุกนั่งทันทีคว้าหมอน
       “ฉันไปนอนตรงอื่นแล้วกัน เธอจะได้ไม่เหม็น”
       ชานนท์งอนเดินไปนอนหงายโซฟา เขมิกาแกล้งพูดกวนๆ เพื่อให้ชานนท์ขำ
       “ไม่ใช่อย่างนั้น ที่ถามเพราะว่าฉันจะได้ไม่อาบด้วย ต่างคนต่างเหม็น จะได้ไม่มาว่ากัน”
       “ฉันไม่ขำ”
       ชานนท์พลิกตัวหันหลังให้ เขมิกาบ่น
       “งอนเยอะไปหรือเปล่า ฉันเป็นผู้หญิงแท้ๆ ยังไม่งอนเลย”
       ชานนท์โมโหลุกพรวด เดินไปปิดไฟหัวเตียง แล้วกลับมานอนที่เดิม เขมิกาเหวอ
       
       วันต่อมา ประชาเดินคู่กับเขมิกามองหาบ้านหมอจีน
       “ใครแนะนำคุณหรือครับว่าการฝังเข็มจะช่วยให้คุณนิลเดินได้เร็วขึ้น”
       “ฉันศึกษาจากเน็ตน่ะ คุณแน่ใจนะว่าบ้านของหมอฝังเข็มที่ว่าอยู่แถวนี้”
       “เพื่อนผมมันเขียนแผนที่ให้มาซอยนี้ ไม่น่าจะผิดนะครับ”
       เขมิกามองแผนที่ในมือประชา ลากนิ้วดู
       “หัวมุมซอย” เขมิกามองไปข้างหน้า รีบชี้ “นั่นไง เขาให้เลี้ยวหัวมุมไป”
       เขมิการีบเดินทันที ประชายิ้มร้าย
       
       เขมิกาเดินมาเจอซอยตันไปต่อไม่ได้
       “อ้าวแล้วกัน ดันมาเจอทางตันแบบนี้เพลียนะเนี่ย เพื่อนคุณมั่วหรือเปล่าฮะ”
       เขมิกาหันมาข้างหลังถามประชา
       “ถามมันดูดีกว่า”
       ประชากดมือถือ แล้วเดินห่างออกมาหันหลังให้เขมิกา พูดเบาๆ กับอู๋
       “มันติดกับแล้ว แกรีบมาเลย”
       “โอ๊ย”
       ประชาหันไปเห็นเขมิกานอนดิ้นกุมหัว
       “โอ๊ย ปวดๆ”
       ประชาตกใจรีบวิ่งไปประคอง
       “ขวัญ เป็นอะไร”
       เขมิกาดิ้นตัวงอ
       “ปวดหัว ปวดมาก” เขมิกาเกาะแขนประชาจ้องหน้า “ฉันเห็น”
       “เห็นอะไร”
       “ภาพในหัวมันย้อนกลับมา ฉันเห็นคุณ”
       ประชาตกใจปล่อยเขมิกา รีบลุกยืน
       “ผมหรือ” เขมิกาลุกยืน
       “ฉันจำได้แล้ว คุณคือ...”
       ประชาเห็นท่าไม่ดีรีบมองไปด้านหลังเขมิกาว่าอู๋มาหรือยัง ประชาเห็นรถอู๋วิ่งตรงมาแต่ยังอยู่ในรถยะไกลจึงพูด
       ถ่วงเวลา
       “คุณจำอะไรได้”
       “พี่ชา” ประชาตกตะลึงที่เขมิกาจำได้จริงๆ รถกำลังพุ่งตรงมาด้านหลังเขมิกา เขมิกากุมมือประชาแน่น ประชามองมือเขมิกาตัดใจดึงมือตัวเองออก “ฉันนึกออกแล้วว่าเอาเงินสินสอดไปซ่อนที่ไหน”
       “อะไรนะ”
       เขมิกาได้ยินเสียงรถเหลียวไปด้านหลังเห็นรถพุ่งเข้าชน ขณะที่เขมิการู้ว่าตัวเองตายแน่ ประชาอยากรู้ที่ซ่อนเงินสินสอดเลยกระชากเขมิกากลิ้งหลบรถ รถพุ่งเข้าชนกำแพงจอดนิ่ง
       เขมิกากับประชานอนหมอบอยู่ข้างทาง ประชากลัวเขมิการู้ว่าตัวเองเป็นคนวางแผนให้รถชนเลยรีบจับมือเขมิกา
       “หนีเร็ว”
       
       เขมิกาวิ่งไปกับประชา อู๋หันมามองด้านหลังรู้ว่าประชาช่วยเขมิกา อู๋โกรธมากถอยรถตั้งใจถอยเหยียบ ประชากับเขมิกาเห็นรถถอยชนอีก รีบวิ่งหนี อู๋กลับรถตรงซอยแยก

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 8
        ประชากับเขมิกาจับมือกันวิ่งหนี ยืนหอบนึกว่ารอดแล้ว แต่รถอู๋พุ่งมาอีกทางไล่ชน ไล่จี้ ประชาเห็นซอยแคบๆ คนเดินได้แค่ 2 คน
       “ทางนี้”
       ทั้งคู่วิ่งเข้าซอย รถอู๋วิ่งมาจอดเข้าซอยไม่ได้ อู๋มองเข้าซอยประชากับเขมิกาหายไปแล้ว อู๋เจ็บใจฟาดมือกับพวงมาลัย
       ประชามองสำรวจไม่เห็นรถอู๋แล้ว ประชาหันมาข้างหลัง เขมิกายืนหอบอยู่ ประชาเดินมาหา
       “มันคงไปทางอื่นแล้ว ผมว่าคุณมณฑาคงส่งมันมา”
       เขมิกาเล่นละครมองหน้าประชา
       “เราเคยรักกันใช่มั้ย”
       ประชาคิดๆ จะเอาไงดี
       “คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมเป็นลูกจ้างจะไปรักกับภรรยาเจ้านายได้ยังไง”
       “แล้วทำไมฉันเห็นภาพลางๆ ฉันกับคุณนั่งอยู่บนเตียง เราถ่ายรูปด้วยกัน” เขมิกาจับแขนประชาเขย่า “ฉันขอร้องช่วยเล่าให้ฉันฟังหน่อย ฉันเป็นชู้กับคุณ เราสวมเขาให้คุณชานนท์หรือ”
       ประชาโมโหชานนท์ ตะโกนออกมา
       “มันต่างหากที่แย่งคุณไปจากผม มันบีบผม บีบคุณ จนต้องยอมแต่งงานกับมัน”
       “แล้วยังไงอีก”
       ประชาชั่งใจก่อนตัดสินใจพูดต่อ
       “คุณเกลียดมันเลยหนีจากงานแต่งพร้อมเงินสินสอด”
       เข็มพูดไปมั่วๆ
       “ฉันจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าหิ้วกระเป๋าเงินออกมา แล้ว...”
       “คุณเอาเงินไปไว้ที่ไหน เราจะได้ไปให้พ้นจากคนร้ายกาจพวกนี้”
       เขมิกาแกล้งปวดหัวจำไม่ได้
       “โอ๊ย พอพยายามนึกมันปวดตุ๊บขึ้นมาทันที”
       “ไม่เป็นไรค่อยๆ นึก ถ้าคุณจำอะไรได้อีก ให้รีบบอกผมก่อนอย่าไปพูดให้ใครฟัง โดยเฉพาะชานนท์ เขาจะฆ่าเราทั้งคู่”
       เขมิกาพยักหน้า
       
       ที่บ้านประชา อู๋โดนตบหน้าหัน ประชาชี้หน้า
       “แกคิดจะฆ่าฉันด้วยหรือไง ไอ้เนรคุณ”
       “เปล่านะพี่ ผมต้องทำให้สมจริงไม่อย่างนั้นมันจะสงสัยพี่ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพี่ไม่ทำตามแผน”
       “มันพูดว่าจำเรื่องเงินสินสอดได้ ฉันถึงต้องเปลี่ยนใจช่วยมัน”
       อู๋ตกใจกลัวว่าจะจำเรื่องที่มันหักหลังประชา
       “จะ จริงหรือพี่” ประชามองหน้าอู๋
       “แกเป็นอะไรทำไมต้องหน้าซีดด้วย”
       “ก็ผมกลัวมันจะจำได้ว่าพี่ให้ผมฆ่ามันไง”
       “มันยังจำได้ไม่หมด ฉันจะหลอกให้มันบอกที่ซ่อนเงินก่อน แล้วค่อยปิดปากมันทีหลัง เราเหนื่อยกับมันมามาก อย่างน้อยก็น่าจะได้เงินล้านเป็นการชดเชย”
       
       เขมิกาเดินเข้ามาในบ้านแล้วชะงักเมื่อเห็นชานนท์ยืนหันหลังอยู่ เขมิกาหันกลับจะเดินหลีกไปทางอื่น ชานนท์หันขวับมาทันที ยังบึ้งตึงอยู่
       “ไปทำความผิดอะไรมาทำไมต้องเดินหนี “
       “อ้าว คุณอยู่ด้วยหรือ ฉันไม่ทันมอง”
       “ฉันคงไม่อยู่ในสายเธอมั้ง ก็เลยมองไม่เห็น”
       “เรื่องเหน็บแหนมแกมประชดนี่ ฉันให้คุณชนะเลิศ”
       “ไปไหนมา หายไปครึ่งค่อนวันฉันติดต่อไม่ได้เลย”
       “มีธุระอะไรกับฉันหรือ”
       ชานนท์บอกเสียงเรียบหน้าตาย
       “ฉันคิดถึงเธอไม่ได้หรือ”
       เขมิกาอึ้ง เขิน พูดไม่ถูก ไหลไปเรื่อยเปื่อย
       “ก็วันนี้เป็นวันเกิดจรรยา ฉันก็เลยซื้อของขวัญไปให้ แล้วก็ไปกินข้าวฉลองกันนิดหน่อย”
       ชานนท์ยิ้มหายโกรธแล้ว
       “ทำไมไม่บอก เราจะได้ไปด้วยกัน”
       “ก็คุณงอนฉันอยู่ ใครจะกล้าชวน”
       “ถ้าเธอชวนฉันก็หายงอน เธอผิดก็ควรจะง้อฉันหน่อย”
       “ง้อยังไงอ่ะ ฉันพูดไม่เป็น”
       “ไม่ต้องพูด” ชานนท์เข้าไปกอดเขมิกา “แค่กอดฉันก็พอ” เขมิกาตัวแข็งสับสนกับชานนท์ไปหมด “ฉันเสียใจนะที่เอาแต่กดดันเธอ เราเพิ่งกลับมาคืนดีกัน เธออาจต้องการเวลาปรับตัว ต่อไปนี้ฉันจะไม่โมโหใส่เธออีก จะใจเย็นให้มากกว่านี้ เราดีกันนะ”
       เขมิกาเจอไม้อ่อนของชานนท์ถึงกับพูดไม่ออก ชานนท์ชูนิ้วก้อย เขมิกายิ้มๆ เพราะชานนท์เคยบอกว่าไร้สาระ เขมิกายอมเกี่ยวก้อยด้วย
       
       วันรุ่งขึ้น เขมิกากับชานนท์เดินเข้าสปามาด้วยกันเห็นปรียาในชุดพนักงานยืนทำงานอยู่ฝ่ายต้อนรับ ปรียาเดินเข้าไปหายิ้มให้
       “วันนั้นพี่บอกปรียาชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือ”
       “พี่นนท์ไม่ต้องให้เงินเดือนปรียาก็ได้ค่ะ ปรียาแค่มาขอเรียนรู้งานจนกว่าจะได้งานที่ใหม่เท่านั้น”
       “พี่จะให้ขวัญเป็นคนตัดสินใจ เขาว่ายังไงก็ตามนั้นแล้วกัน”
       เขมิกาเปิดทางให้ปรียา
       “ถ้าฉันเป็นนางมารคงไล่ตะเพิดเธอไปแล้ว แต่เพราะฉันอยากเป็นนางเอกก็เลยต้องใจดีรับเธอเข้าทำงาน”
       ปรียายิ้มแต่สายตาเกลียดเขมิกา
       “ขอบคุณค่ะ ฉันจะไม่ลืมความกรุณาของคุณขวัญเลย”
       
       เขมิกาเดินคู่กับชานนท์ ชานนท์ดึงมือเขมิกามาคล้องแขนตัวเองไว้
       “เดินเกาะแขนฉันบ้างก็ได้นะ ฉันอนุญาต”
       “ทำไมต้องเกาะด้วยฮะ”
       “ฉันเห็นผู้หญิงทุกคนเวลาเดินกับแฟนเขาก็จะคอยเกาะแขนแฟนไว้ น่าจะรู้สึกอุ่นใจหรือดูสวีทกับแฟนดีมั้ง”
       “ฉันไม่เอาด้วยหรอก เลี่ยน ต่างคนต่างเดินคล่องตัวดี”
       เขมิกาจะดึงมือออก แต่ชานนท์ไม่ปล่อย
       “แต่ฉันกลับชอบนะ มันดูรักกันดี”
       ชานนท์ยิ้มกริ่มมีความสุข เขมิกายิ้มฝืด มีเสียงเตือน sms ในมือถือเขมิกาดัง ชานนท์เลยยอมปล่อยมือ
       เขมิกกดดูข้อความ
       “ถ้าคุณอยากจำได้มากกว่านี้ไปเจอผมที่ห้องซาวน่า ระวังอย่าให้ใครเห็น”
       เขมิกามองชานนท์
       “ใครส่งข้อความมาหรือ”
       “ก็ไอ้พวกโฆษณาให้เรากดไปดูสาวนมอึ๋ม นมโต น่ารำคาญไม่รู้ไปเอาเบอร์เรามาจากไหน ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
       “ไปเถอะ ฉันจะเดินตรวจงานหน่อย”
       
       เขมิกาเลี่ยงไป

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 8
        ที่แผนกต้อนรับ กุ้งก้มดูตะเกียงน้ำมันหอมระเหย
       “ตายแล้วกลิ่นหมด ผู้จัดการมาเห็นโดนว้ากหูชาแน่”
       ปรียารีบอาสา
       “ฉันไปเอาน้ำมันมาเติมให้เองค่ะ”
       “อุ๊ยจะดีหรือคะ ฉันไม่กล้าใช้คุณหรอก”
       “ไม่ต้องเกรงใจค่ะ ฉันฝึกงานต้องทำให้เป็นทุกอย่าง”
       “ไปที่ห้องเก็บน้ำมันนะคะ อยู่ใกล้กับห้องซาวน่า”
       ปรียาเดินไป
       
       เขมิกาเดินมาถึงหน้าห้องซาวน่าเจอประชายืนรออยู่ ประชามองซ้ายขวาปลอดคนแล้วดึงเขมิกาเข้าไปในห้อง
       ปรียาเดินเลี้ยวมุมมาเห็นเขมิกากับประชาหายเข้าห้องไปด้วยกัน
       ประชาเดินไปนั่งในห้องกระจกสำหรับนั่งอบซาวน่า ประชาตบตรงที่นั่งข้างๆ
       “นั่งสิ”
       เขมิกาทำตัวว่าง่าย นั่งลงข้างประชา ประชาจู่โจมดึงเขมิกาเข้ามากอด
       “เมื่อคืนพี่นอนไม่หลับเลย พี่ดีใจมากที่เธอเริ่มจำเรื่องของเราได้ พี่คิดทบทวนหลายอย่างว่าเราควรหยุดเรื่องเก่าๆ ไปดีมั้ย พี่ไม่แน่ใจว่าขวัญยังรักพี่อยู่หรือเปล่า”
       เขมิกาอึดอัดที่โดนกอด ค่อยๆ ดันตัวออกมา
       “เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับเพราะคิดถึงแต่พี่ แบบนี้จะเรียกว่าความรู้สึกเก่าๆ มันกลับมาใช่มั้ย ถ้าใช่ฉันก็คงรักพี่อยู่”
       “งั้นก็พิสูจน์ให้พี่ดูหน่อย”
       “พิสูจน์ยังไง”
       “ขวัญลองนึกดูดีๆ สิ อยู่ในห้องนี้กับพี่ แล้วขวัญนึกอะไรออกบ้าง”
       
       อีกมุมในสปา ชานนท์ยื่นซองสีแดงให้จรรยา
       “เช็คของขวัญ ฉันให้เป็นของขวัญวันเกิด ให้ย้อนหลังคงไม่ว่ากันนะ” จรรยางง
       “ยังไม่ถึงวันเกิดฉันนะคะ อีกตั้งหลายเดือน”
       ชานนท์ชะงักถือเช็คค้าง ทำไมเขมิกาโกหก ชานนท์ยิ้มกลบเกลื่อน
       “งั้นหรือ ฉันคงจำผิดไปเอง”
       ปรียาวิ่งหน้าตื่นมาหาชานนท์ จับข้อมือชานนท์
       “พี่นนท์ ปรียาอยากให้ดูอะไร รีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”
       ชานนท์ดึงมือออก
       “พี่ต้องไปทำงานอีกหลายอย่าง ไว้ทีหลังนะ”
       จรรยายิ้มเยาะปรียา
       “แล้วถ้าเป็นเรื่องคุณขวัญพี่นนท์จะตามปรียาไปมั้ยคะ”
       ปรียาเดินไปก่อน ชานนท์อยากรู้รีบตาม จรรยาเห็นท่าไม่ดีตามไปอีกคน
       
       ภายในห้องซาวน่า เขมิกาส่ายหน้า
       “ฉันคิดแล้วคิดอีก แต่ก็นึกไม่ออกอยู่ดี”
       ประชาเริ่มลูบแขนเขมิกา
       “เราเคยแอบมาคุยกันที่ห้องนี้บ่อยๆ กอดจูบกันอย่างมีความสุข” เขมิกาเริ่มกลัว ประชามองเขมิกาตาเยิ้ม “พี่อยากแน่ใจว่าชานนท์ไม่มีความหมายสำหรับขวัญ” ประชาพยายามจะจูบเขมิกา เขมิกาพยายามดันไว้ “พี่ยังรักเธอนะขวัญตา”
       เขมิกาผลักประชาออก
       “ฉันว่าออกไปจากห้องนี้ดีกว่า มันร้อน มันทำให้ฉันรู้สึกปวดหนึบๆ ที่หัวอีกแล้ว”
       ประตูที่ล็อกไว้ถูกเขย่า ทั้งคู่หันไปมองประตูพร้อมกัน ประตูยังถูกเขย่า
       “เธอรีบไปหลบก่อน พี่จะออกไปรับหน้าไว้เอง”
       ประชาบอก เขมิกาพยักหน้ามองหาที่ซ่อนตัว
       ประตูถูกเปิด ทุกคนเห็นประชายืนหน้าตาปกติ
       “มาทำอะไรกันหรือครับ”
       ชานนท์มองปรียา
       “ฉันเห็นคุณขวัญเดินเข้ามาในห้องนี้ กับคุณ”
       ประชาจะบอกว่าอยู่คนเดียว แต่เสียงเขมิกาแซงขึ้นมาก่อน
       “ฉันอยู่นี่”
       เขมิกาเดินโต้งๆ ออกมา ประชาแทบช็อกที่เขมิกาไม่ยอมซ่อนตัว
       “อยู่ด้วยกันแค่สองคนหรือคะ แถมประตูก็ยังปิดอีกด้วย” ปรียาบอก
       “อ้าว ประตูมันมีไว้ปิดไม่ใช่หรือ จะเปิดอ้าซ่าทิ้งไว้ทำไมเล่า” เขมิกาหันมาบอกชานนท์ “ระบบความร้อนมันมีปัญหา ฉันก็เลยชวนคุณผู้จัดการมาดู”
       ประชารีบสนับสนุน
       “ใช่ครับ นายชิ้นพักงานไป งานซ่อมบำรุงก็เลยขาดคน”
       “ผมอนุมัติให้รับสมัครช่างชั่วคราวเพิ่มอีกสักคน”
       “จะไปจ้างทำไมให้สิ้นเปลือง ฉันจะทำแทนลุงชิ้นจนกว่าแกจะเลิกเหล้าได้แล้วกัน”
       เขมิกาบอก ทุกคนงงกันหมด ชานนท์ยิ้มๆ
       “งานช่างนะขวัญ”
       “ก็งานช่างนี่แหละ จะซ่อมแอร์ ซ่อมไฟ ซ่อมท่อประปา ทีวี วิทยุ ตู้เย็นได้หมด ยกเว้น” เขมิกามองปรียา “หน้าแตกไม่รับซ่อม”
       จรรยาสะใจ
       “แต่คนบางคนหน้าหนายิ่งกว่าถนนเสริมใยเหล็ก คงไม่รู้สึกสะทกสะท้านง่ายๆ หรอก”
       
       ชานนท์มองปรียาแบบไม่ค่อยชอบใจ ปรียาเจื่อนๆ

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 8
        ชานนท์กับปรียาเดินมาหยุดหน้าห้องนวด
       “พี่อยากให้เธอรู้เอาไว้อย่างหนึ่ง พี่กำลังจะเริ่มสร้างครอบครัวกับขวัญตา จะไม่มีใครหรือการใส่ร้ายป้ายสีใดๆมาทำลายความตั้งใจในครั้งนี้ของพี่ได้ ไม่ว่าจะเป็นคุณนม เธอ หรือแม้แต่นิล”
       “พี่นนท์กำลังมองความหวังดีของปรียาผิดหมดนะคะ”
       “ถ้าเธอหวังดีกับพี่จริงๆ ก็ตั้งใจทำงานของเธอไป จะช่วยให้พี่สบายใจกว่า”
       ปรียาเสียใจที่นนท์ไม่เชื่อ แต่ฝืนยิ้มไว้
       “ปรียาจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว ตามที่พี่นนท์ต้องการทุกอย่างเพื่อความรักของเราค่ะ”
       ปรียาเดินผ่านชานนท์ไป ชานนท์ถอนใจกับความดื้อของปรียา
       “เจอตัวปัญหาละ”
       ชานนท์หันไปมองในห้อง
       
       ในห้องนวด เขมิกานั่งอยู่บนสุดของบันไดเหล็กกำลังเช็กหลอดไฟ จรรยาแหงนหน้าลุ้น
       “ที่มันมีเสียงครางเวลาเปิดไฟเพราะขายึดหลอดมันหลวม เดี๋ยวขันสกรูให้แน่นหน่อยก็โอเค”
       “เธอไปฝึกพวกงานช่างตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอทำเป็น”
       เขมิกาชะงักมือไปนิดหนึ่ง มองไปเห็นชานนท์ยืนฟังอยู่ที่หน้าประตู ขันสกรูไปด้วยพูดไปด้วย
       “ฉันเคยฝึกตอนอยู่บ้านเด็กกำพร้า เราต้องช่วยเหลือตัวเองได้ทุกอย่าง แต่พอมาทำงานที่นี่ มีช่างประจำอยู่แล้ว ฉันจะเสนอหน้าแย่งงานเขาทำไมเล่า เรียบร้อย ลองเปิดดู”
       จรรยาจะเดินไปเปิดไฟ เขมิกาก้าวลงบันได ชานนท์เดินเข้าห้องเตือนเขมิกา
       “ระวังตกนะขวัญ”
       เขมิกาเหยียบบันไดพลาด ลื่นตกร้องลั่น
       “เฮ้ยๆ โอ๊ยๆ”
       ชานนท์พุ่งเข้าไปรับตัวไว้ทันในท่าอุ้ม เขมิกาใจหายกอดคอนนท์แน่น พอเงยหน้าเห็นชานนท์จ้องอยู่ชิดหน้าเขมิกามาก เขมิกาเขินหวิวใจ จรรยายิ้มปลื้มเหมือนตัวเองโดนอุ้มเอง
       “ปล่อยฉันได้แล้ว จรรยามองอยู่เห็นมั้ย”
       “ไม่เห็นต้องอายเลย ฉันจะอุ้มเธอโชว์ชาวบ้านให้ดู” เขมิกาดิ้น
       “เฮ้ย บ้าหรือไม่เอา ฉันเดินเองได้”
       ชานนท์อุ้มเขมิกาออกจากห้อง
       
       อึ่ง กุ้ง พนักงานหญิงหิ้วตะกร้าผ้าเดินกันมา ประชาเดินตามหลังห่างๆ ชานนท์อุ้มเขมิกาเดินผ่าน ทุกคนหยุดมอง เขมิกาอายมากผิดกับชานนท์ที่ยิ้มกับพนักงาน
       “คุณขวัญขาเจ็บนิดหน่อยไม่มีอะไร ทำงานกันต่อไปนะ ตามสบายทุกคน”
       ชานนท์เดินผ่านไป กุ้งกับพนักงานยิ้มกันใหญ่
       “เจ้านายเราพักนี้ดูมีความสุขเป็นบ้า อุ๊ย อิจฉาคุณขวัญว่ะ”
       “ทำเป็นดัดจริตเดินไม่ได้ ทุเรศ”
       ประชามองตามชานนท์แล้วหันกลับมาอย่างอารมณ์เสีย
       “ไม่มีงานทำกันหรือไง ฉันจะได้ให้ไปนอนพักอยู่ที่บ้านสักเดือนสองเดือน”
       พวกอึ่งรีบพากันเดินหนีอย่างเร็ว ปากขมุบขมิบด่าประชา ประชาหงุดหงิดที่ชานนท์อุ้มเขมิกา ปาแฟ้มงานลงพื้นอย่างแรง แค้นชานนท์
       
       เขมิกานั่งที่โซฟาในห้องทำงานชานนท์ ชานนท์จับข้อเท้าขยับไปมา
       “เจ็บหรือเปล่า”
       “ไม่รู้สึกอะไรเลย”
       “โชคดีไปที่ข้อเท้าไม่เคล็ด ซุ่มซ่ามนะเรา”
       “ขอบคุณที่ชม”
       “ฉันกำลังว่าเธออยู่ ยังทำหน้าเป็น”
       ชานนท์ลุกยืน เขมิกาลุกตาม
       “ฉันกลับบ้านดีกว่า”
       “รอให้ฉันเซ็นงานเสร็จก่อน แล้วค่อยกลับพร้อมกัน”
       เขมิกาต้องการห่างๆ ชานนท์ไว้
       “คุณก็รู้ว่าฉันถนัดฉายเดี่ยว”
       เขมิกาจะไป ชานนท์ตัดสินใจถาม
       “เพื่อจะได้ลดเลี้ยวไปไหนก็ได้โดยที่ฉันไม่รู้ใช่หรือเปล่า”
       เขมิกาใจหายหันกลับมา
       “ฉันทำอย่างนั้นด้วยหรือ ไม่ยักรู้”
       ชานนท์เดินมาหาเขมิกา แกล้งพูดจริงจัง
       “วันก่อนเธอแน่ใจนะว่าไปฉลองวันเกิดกับจรรยามา”
       เขมิกาอึ้งไป แล้วนึกถึงคำพูดจรรยาตอนที่อยู่ในห้องนวด จรรยากับเข็มยืนอยู่ข้างบันไดเหล็กก่อนที่เขมิกาจะปีนขึ้นไปซ่อมไฟ
       “พักนี้เจ้านายใจดีเป็นบ้า อยู่ๆก็เอาเช็คของขวัญวันเกิดมาให้ฉัน ทั้งๆ ที่ยังไม่ถึงวันเกิดฉันสักหน่อย”
       เขมิกากำลังจะปีนบันไดเหล็ก ตกใจ
       “แล้วเธอบอกไปหรือเปล่าว่าไม่ใช่วันเกิดเธอ”
       “บอก แต่ฉันว่าเขาเอาวันเกิดมาอ้างมากกว่า คงอยากจะเอาใจฉันเพราะเห็นว่าฉันซี้กับเธอ สามีเธอน่ารักเวอร์อ่ะ”
       กลับมาปัจจุบันเขมิกามองหน้าชานนท์แล้วบอกออกมา
       “ฉันซื้อของขวัญไปให้จรรยาจริงๆนะ แต่ฉันจำวันเกิดเขาผิดแล้วที่ฉันไม่พูดกับคุณให้หมดเพราะกลัวหน้าแตก”
       ชานนท์ยิ้มโล่งใจที่เขมิกายอมรับตรงๆ
       “สมองเธอถูกกระทบกระเทือน จำผิดจำถูกบ้างฉันก็ไม่หัวเราะเยาะเธอหรอกน่า”
       “ฉันก็ต้องระวังตัวไว้ก่อน อย่างวันนี้คุณยังเชื่อคนอื่น”
       “ฉันเชื่อใคร”
       “ก็แม่สาวที่คุณซื้อกำไลหมั้นหมายไว้ไง เขาให้คุณมาตามดูฉันที่ห้องซาวน่าไม่ใช่หรือ”
       “ฉันยอมรับว่าอยากรู้ แต่ไม่คิดจับผิด ไม่ว่าใครจะพูดใส่ร้ายเธอยังไงฉันไม่มีวันเชื่อ” เขมิกาอึ้งไป “ส่วนเรื่องกำไล ฉันซื้อให้เขาเป็นของขวัญไม่ใช่ของหมั้น ทำไม หึงหรือ”
       “โอ๊ย อย่างฉันนะหรือจะหึงหวงผู้ชาย ไร้สาระ” เขมิกาโวยวาย ชานนท์ลุกยืน
       “อย่างนั้นฉันก็ควงผู้หญิงอื่นได้สบายเลยสิ เพราะเมียไม่ว่า”
       เขมิกาลุกพรวดเสียงโกรธๆ แต่ปากแข็ง
       “เอาเลยตามสบาย อยากทำแบบนั้นก็เชิญ ไม่ว่ากัน”
       เขมิกาเดินงอนออกจากห้อง ชานนท์ขำ
        
       จบตอนที่ 8 

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 47 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 46 คน
98 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
2 %
ความคิดเห็นที่ 9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รคตุภถพุ
ๆภะถคะพ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขัวญอ๋อมน่ารักมากเลย
ชมรมรักขัวญ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขัวญอ๋อมน่ารักมากมาย
รักขัวญ+อ๋อม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกที่สุดเลย ชอบอ๋อม ขวัญมากกกก
gg
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 -1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากตบปรียามาก หน้าด้านหน้าทน ร้ายยิ่งกว่าแววนิลอีก ปรียาร้ายลึกอยากได้ผัวเค้าจนตัวสั่น
คนอยากตบปรียา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ๋อมกับขวัญเหมาะสมกันจังเลยเนอะ
หน้าตาดี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 -1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ฉันรักคนชื่อไม่รู้ 1/7
เพื่อนไม่รัก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ฉากให้แหวนน่ารักจุงเบย
tingsalatan
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014