หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สามีตีตรา

สามีตีตรา ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 13 กุมภาพันธ์ 2557 07:33 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สามีตีตรา ตอนที่ 3
       สามีตีตรา ตอนที่ 3 (ต่อ)
       
       พิศุทธิ์ค่อยๆ เดินเข้ามาในบ้านช้าๆ กะรัตเดินกอดอกตามมาแบบไม่พอใจ
       
       “บอกให้ไปพักที่บ้านฉันก็ไม่ยอมไป อยู่คนเดียวแบบนี้ ใครจะดูแลคุณ”
       “อย่าทำให้วุ่นวายไปเลย ผมดูแลตัวเองได้” พิศุทธิ์ค่อยๆทรุดตัวนั่งที่โซฟา
       “แต่ที่นี่มันทั้งอุดอู้อึดอัด เก่าก็เก่า ไม่รู้จะหายใจเอาอะไรเข้าไป ถ้าแผลติดเชื้อขึ้นมาจะทำยังไง”
       พิศุทธิ์ทำหน้าเอือมระอา
       “ถ้าคุณกลัวนักก็กลับไปบ้านคุณสิ”
       “เรื่องอะไร เกิดคุณเป็นอะไร ฉันจะได้ถูกจับข้อหาฆ่าคนตาย มานี่ ไปนอนในห้องดีกว่า”
       กะรัตรีบเข้าไปจับตัวจะพาพิศุทธิ์ไป แล้วตกใจมากเพราะตัวเขาร้อนจี๋
       “ตายแล้ว ทำไมตัวร้อนยังงี้”
       “เดี๋ยวกินยาแก้อักเสบแล้วก็หายเองแหละน่ะ ตื่นเต้นไปได้”
       “ยาแก้อักเสบเหรอ”
       กะรัตรีบค้นยาในถุงจนเจอยาแก้อักเสบ อ่านเร็วๆที่หน้าซองแล้วตกใจ
       “หลังอาหาร ตายจริง ตั้งแต่เช้าคุณยังไมได้กินอะไรเลยนี่นา แล้วยานี่ก็ต้องกินหลังอาหาร คุณจะกินตอนท้องว่างไม่ได้เด็ดขาด...งั้นคุณรอฉัน เดี๋ยวนะ เดี๋ยวฉันมา”
       “เดี๋ยว...กะรัต...ไม่ต้อง”
       กะรัตรีบร้อนออกไปโดยไม่ทันฟังคำทัดทานของเขา พิศุทธิ์เหนื่อยใจกับกะรัต
       
       กุนตีออกมาหานวลที่กำลังทำความสะอาดบ้านอยู่
       “นี่ยัยกั้งยังไม่ตื่นอีกเหรอ”
       “ยังเลยค่ะ เงียบๆแบบนี้ค่อยหายห่วงหน่อยนะคะ”
       กะรัตวิ่งเข้ามาร้องเรียกนวลหน้าตาตื่น
       “นวล”
       “ว้าย...คุณกั้ง โผล่มาทางนี้ได้ไงคะ”
       “นั่นสิ แล้วนี่ออกไปไหนมา” กุนตีมองกะรัต
       “อย่าเพิ่งถามอะไรได้ไหมคะ...นวลไปจัดปิ่นโตให้ฉันด่วนเลยนะ” กะรัตร้อนรน
       “โถ...หิวหน้ามืดขนาดนี้เลยเหรอคะ”
       กะรัตโพล่งออกมาตัดรำคาญ
       “คุณพิศุทธิ์โดนแทง อาการสาหัส”
       “หา...คุณพิศุทธิ์โดนแทง” นวลหน้าตื่น
       “อะไรกันยัยกั้ง เขาโดนแทงได้ยังไง...แล้วจับคนร้ายได้มั้ย”
       “คนร้ายก็กั้งนี่ละค่ะ ถ้าไม่อยากให้กั้งกลายเป็นผู้ร้ายฆ่าคน ก็ช่วยหยุดถามแล้ว ไปหยอดข้าวต้มให้เขาเดี๋ยวนี้เลย”
       กุนตีเหวอ นวลถึงกับไม้ปัดฝุ่นตกจากมือ
       
       กะรัตเดินเข้าบ้านมาพร้อมกุนตี มีนวลและสาวใช้หอบข้าวของตามมาเซ็ทใหญ่ ตั้งแต่กับข้าวกระเป๋ายา ผ้านวมยันไมโครเวฟ กุนตีเดินเข้ามามองหาพิศุทธิ์ไปรอบๆแต่ไม่เห็น
       “ไหนล่ะเหยื่อของเราน่ะ”
       กะรัตมองไปเห็นถ้วยข้าวต้มมีข้าวเหลือติดก้นชามและแก้วน้ำวางอยู่ เลยรู้ว่าตัวเองมาช้าไปซะแล้ว
       
       กะรัตแอบชะโงกเข้ามาในห้องนอนเห็นพิศุทธิ์นอนหลับอยู่ กะรัตแอบย่องพากุนตีเข้ามา นวลย่องตามมาติดๆพากันไปยืนข้างเตียงดูพิศุทธิ์นอนหลับไม่รู้ตัว กะรัตส่งเสียงเบาๆ
       “สงสัยจะหลับเพราะฤทธิ์ยา”
       “กั้งนะกั้ง ไปทำอีท่าไหน แล้วแน่ใจนะว่าเขาจะไม่เอาผิดเรา”
       “กั้งก็พยายามแสดงความรับผิดชอบอยู่นี่ไงคะ”
       กะรัตเข้าไปจัดแจงจับผ้าห่มให้พิศุทธิ์อย่างอ่อนโยน กุนตีเหล่มองแล้วก็รู้ว่ากะรัตคิดอะไร เพราะร้อยวันพันปีคนอย่างกะรัตเคยเอาใจใครซะที่ไหน...กะรัตค่อยๆมองไปเห็นผ้าผืนเล็กๆวางอยู่โต๊ะหัวเตียง หยิบมาบรรจงซับเหงื่อบนใบหน้าให้พิศุทธิ์ช้าๆ นวลเห็นท่าทางของกะรัตก็แอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทำเป็นพูดลอยๆกับกุนตี
       “มีคุณกั้งเป็นพยาบาลส่วนตัวแบบนี้ ต้องถือว่าทำบุญมาดีมากนะคะ”
       กะรัตหันไปค้อน
       “ฉันก็แค่รับผิดชอบความผิดของฉันแค่นั้นละย่ะ”
       “รับผิดชอบก็ส่วนรับผิดชอบ แต่อย่า ส่วนตัว ให้มันมากนักละกัน” กุนตีรู้ทัน
       “กั้งก็แค่ไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกผิดเท่านั้นเองพี่กุ้ง”
       “ขอให้มันจริงเท้อะ”
       “ถ้ารู้ว่าคุณกั้งจะดูแลขนาดนี้ เป็นนวลๆยอมให้เชือดฟรีๆเลยค่ะ” นวลแซวยิ้มคิกคัก
       “นวลนี่...” กะรัตเอาผ้าฟาดนวลเขินๆ
       “อ้ะค่ะ...ไม่อยู่เป็นก้างแล้วก็ด๊าย แหม...”
       นวลแกล้งทำท่าเข้าเกียร์ เดินถอยหลังทำหน้าล้อออกไป คำพูดนวล ทำกะรัตถึงกับเขินจนไม่รู้จะวางมือตรงไหน กุนตีลอบมองน้องอย่างสังเกต
       
       พิศุทธิ์รู้สึกตัวตื่นปรือตาที่หนักเพราะพิษไข้ พิศุทธิ์เห็นใบหน้ากะรัตอยู่ใกล้ๆเป็นเงารางๆ กะรัตกำลังค่อยๆถอดเสื้อของพิศุทธิ์ออกอย่างช้าๆ พิศุทธิ์พยายามเพ่งมองอีกครั้ง กะรัตยิ้มหวานให้
       “ตื่นแล้วเหรอ”
       พิศุทธิ์ลืมตาเต็มที่ถึงได้เห็นว่ากะรัตกำลังเช็ดตัวให้เขาอยู่
       “คุณ”
       “อยู่นิ่งๆสิคะ ฉันจะได้เช็ดตัวให้”
       พิศุทธิ์รีบลุกขึ้นแล้วยกมือปัดป้อง
       “อย่าเลย...มันไม่เหมาะหรอก”
       กะรัตเห็นอาการหวงเนื้อหวงตัวของพิศุทธิ์ก็หลุดขำออกมา พิศุทธิ์ยิ่งเสียงแข็งเมื่อเห็นกะรัตหัวเราะ
       “คุณเป็นผู้หญิงนะ รู้ตัวมั่งซิ”
       “แต่เป็นหญิงที่เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว กะอีแค่จะช่วยเช็ดตัวให้คนป่วยไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน”
       “แต่ผมไม่ชินกับการมีผู้หญิงมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ”
       “นี่ ทำยังกับว่าฉันหื่น อยากลวนลามคุณซะเต็มประดางั้นละ”
       “ผมไม่อยากให้คุณเสื่อมเสีย อย่าทำให้ผมลำบากใจเลยดีกว่าผมขอร้อง”
       กะรัตแอบทึ่งในความหนักแน่นเป็นสุภาพบุรุษของพิศุทธิ์
       “โอเค...ในเมื่อเจ้าตัวไม่สมยอม ฉันก็ไม่อยากจะฝืน”
       กะรัตลุกขึ้นแต่เสียจังหวะ ทำให้หน้าทิ่มลงมาทับตัวพิศุทธิ์
       
       “โอ๊ะ”
       

สามีตีตรา ตอนที่ 3
       พิศุทธิ์ส่งเสียงออกมาได้นิดเดียวก็ต้องนิ่งอึ้งไป...ทั้งสองสบตาในระยะประชิด นวลเปิดประตูเข้ามาพอดี
       “บร้ะเจ้า...”
       นวลรีบหมุนตัวเร็วๆหันหลังกลับไป สองคนได้ยิน รีบเด้งหนีออกจากกันแทบไม่ทัน ต่างหน้าเจื่อนกันทั้งคู่
       “ขะ..ขะ...ขอโทษค่ะ นวลไม่เห็นอะไรนะคะ ไม่เห็นเลยค่า”
       กะรัตรีบลุกขึ้นยืนอย่างเขินๆ
       “นวลมาก็ดีละ ช่วยเช็ดตัวให้คุณพิศุทธิ์ต่อที”
       กะรัตรีบเดินไปยัดผ้าขนหนูใส่มือนวล นวลหันมาหรี่ตามองพิศุทธิ์กับกะรัตสลับกัน พิศุทธิ์ถูกล้อ ก็ยิ่งเขินหนัก
       “ไม่ต้องหรอกครับ ผมทำเองได้”
       “แต่...”
       นวลมองหน้ากะรัตแบบไม่รู้ว่าจะเอาไง พิศุทธิ์ผายมือไปทางประตู
       “ทั้งคู่เลยนะครับ...เชิญ”
       กะรัตรีบพยักหน้ากับนวล แล้วทั้งคู่ก็รีบออกจากห้องไป พิศุทธิ์ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ แต่เมื่อหยุดคิด ก็นึกเอ็นดูกะรัตอยู่เหมือนกัน
       
       กะรัตออกจากห้องนอนของพิศุทธิ์พร้อมกับนวล กะรัตยังรู้สึกเขินแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นวลยิ้มเอ็นดูพิศุทธิ์
       “ผู้ชายไรม่ายรุ...น่ารักจังเลยอ้ะ”
       “ยังจะพูดมาก รีบไปเตรียมข้าวเย็นมาเลย” กะรัตแก้เก้อ
       นวลยิ้มล้อกะรัต
       “นั่นๆแน้...นวลแอบแง็บนิดเดียว ต้องหวงด้วย”
       “นี่...” กะรัตยังเขิน
       “ค่า...นวลไปก็ได้ค่า...”
       นวลยิ้มล้อแล้วแกล้งเดินเขินล้อกะรัตไป
       “บ้า...”
       กะรัตดุตามนวล และหันไปเห็นเงาในกระจกของตัวเองที่ใบหน้ามีรอยยิ้ม กะรัตเองก็แปลกใจที่ตัวเอง
       เป็นแบบนี้
       
       ค่ำนั้น...กะรัตป้อนข้าวต้มให้พิศุทธิ์
       “อ้าปากสิคุณ กินข้าวเสร็จ จะได้กินยา”
       กะรัตทำท่าอ้าปาก พิศุทธิ์ยิ้มท่าทางกะรัต
       “ยิ้มอะไร”
       “ผมเพิ่งรู้ว่าคุณหนูเอาแต่ใจอย่างคุณก็เอาใจคนอื่นเป็นเหมือนกัน”
       กะรัตชะงัก เขินๆ กะรัตกลัวเสียฟอร์ม
       “ที่ฉันยอมทำ ก็เพราะว่าฉันเป็นคนทำให้คุณเจ็บ ไม่งั้นอย่าหวังเลยว่าฉันจะทำแบบนี้ให้ใคร พูดมากนักกินเองแล้วกัน”
       กะรัตกระแทกช้อนวางแล้วลุกขึ้นไป พิศุทธิ์สนุกกับการได้แกล้งกะรัต
       “ไหนว่าจะรับผิดชอบ ที่แท้ก็พวกเก่งแต่ปาก”
       กะรัตหันขวับมามองพิศุทธิ์ กะรัตอ้าปากจะเรียกนวล
       “นะ...”
       พิศุทธิ์สวนทันที
       “อย่าแม้แต่จะคิด เรื่องนี้นวลไม่เกี่ยว คุณเป็นหนี้ผม คุณทำให้ผมเจ็บ คุณต้องเป็นคนทำเอง”
       พิศุทธิ์พยักหน้าไปทางข้าวต้ม ส่งสัญญาณว่าให้เธอจัดการป้อน กะรัตมองพิศุทธิ์เบ้หน้าใส่ แต่จำต้องไปหยิบชามข้าวต้มขี้นมา ป้อนข้าวให้เขา
       “ที่เมื่อกี้ล่ะทำเล่นตัว”
       “คนที่เอาแต่อารมณ์อย่างคุณเป็นคนที่มีอารมณ์ หรือวุฒิภาวะทางอารมณ์ต่ำ คุณจะไม่มีทางประสบความสำเร็จในชีวิตไปได้เลย ถ้าไม่รู้จักควบคุมตัวเอง”
       “นี่คุณคิดว่าคุณเป็นใคร มีสิทธ์อะไรมาด่าฉัน” กะรัตฉุน
       “ผมพูดตามหลักจิตวิทยาเท่านั้นเองครับ แล้วเราก็จะไม่ลุกไปใหนจนกว่าคุณจะป้อนข้าวผมเสร็จ ในเมื่อคุณบอกว่าจะรับผิดชอบ คุณก็ต้องทำทุกอย่างที่ผมสั่ง”
       กะรัตหายใจแรงแพ้ทางพิศุทธิ์ แต่ต้องยอมป้อนข้าว ตักข้าวป้อนได้ 2-3 คำ จังหวะที่เธอก้มหน้าลงป้อนตักข้าวผมของเธอตกลงมา พิศุทธิ์เห็น กะรัตเงยหน้าขึ้นจะป้อนข้าว เขาใช้มือปาดผมให้โดยไม่รู้ตัว สัมผัสชองพิสุทธิ์กระตุกหัวใจของกะรัต เธอหลับตาวูบ ก่อนที่จะค่อยๆลืมตาขึ้นมา ตาของคนทั้งสองประสานกัน ความรู้สึกบางอย่างวิ่งเข้ามา ดวงตาของกะรัตเป็นประกาย
       “คิดอะไรกับฉันป่ะเนี้ย”
       พิศุทธิ์ชะงักชักมือกลับฉับพลัน
       “ผมอิ่มแล้วนี่ ค่ำแล้วด้วยคุณกลับบ้านไปเถอะ”
       “คุณยังกินข้าวไม่หมดเลย”
       “กลับบ้านไปซะ”
       “แต่ว่า”
       “นี่เป็นคำสั่ง”
       “ฝากไว้ก่อนเถอะ”
       กะรัตถือถาดข้าวต้มออกไป ปิดประตู เธอถอนหายใจ หัวใจแทบออกจากอก...ในห้องพิศุทธิ์มองมือตัวเอง แล้วถอนหายใจ
       
       นวลล้างชามเสร็จมาบอกกะรัตในห้องรับแขก
       “ดึกมากแล้ว คุณกั้งกลับไปนอนบ้านเถอะค่ะ เดี๋ยวนวลดูแลทางนี้ให้เอง”
       “ฉันจะปัดความรับผิดชอบแบบนั้นได้ยังไง”
       “แต่คุณกั้งก็อยู่มาทั้งวันแล้วนี่คะ”
       เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น กะรัตสะดุ้งแล้วรีบเดินไปรับสาย
       “ฮัลโหล จะพูดกับใครคะ”
       เนื้อแพรพูดอยู่ที่ปลายสาย พอได้ยินเสียงผู้หญิงรับก็เริ่มไม่แน่ใจว่าโทรผิดรึเปล่า
       “ฮัลโหล ได้ยินรึเปล่า” กะรัถามย้ำ
       เนื้อแพรตัดสินใจถามออกไป
       “คุณพิศุทธิ์อยู่ที่นั่นรึเปล่าคะ”
       กะรัตได้ยินเสียงผู้หญิงมาถามถึงพิศุทธิ์ก็อึ้งไปบ้าง เธอพูดเสียงห้วน
       “อยู่ค่ะ”
       “ขอพูดกับเขาหน่อยได้มั้ยคะ พอดีโทรเข้ามือถือแล้วเขาปิดเครื่อง”
       กะรัตลำบากใจเพราะนึกว่าเป็นเสียงคนรักของพิศุทธิ์โทรมา
       “พิศุทธิ์เขาไม่สะดวกคุยตอนนี้ ไว้ค่อยให้เขาโทรกลับได้มั้ยคะ”
       “งั้นบอกให้เขาช่วยโทรกลับบ้านด้วยนะคะ”
       กะรัตเข้าใจว่าอาจเป็นภรรยาของพิศุทธิ์ เลยรีบตัดบท
       “แล้วจะบอกเขาให้ละกัน”
       “เดี๋ยวค่ะ แล้วนั่นใครพูดสายอยู่ไม่ทราบ” เนื้อแพรเริ่มระแวง
       “ดิฉันเป็นเพื่อนบ้าน แค่แวะมาเยี่ยมเขาเท่านั้น...ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้ก่อนนะคะ”
       กะรัตรีบวางสายไปทันที เนื้อแพรแปลกใจที่พิศุทธิ์อยู่กับผู้หญิง พิศุทธิ์เดินออกมาจากห้องนอน ชะงักที่เห็นสองคนยังอยู่นวลหันไปเห็น ร้องถาม
       “อ้าว คุณพิศุทธิ์ลุกขึ้นมาทำไมล่ะคะ หรือว่าอยากได้อะไร”
       “ทำไมยังไม่กลับกันอีกล่ะครับ”
       “ไล่ดีนัก น่าจะปล่อยให้ตายไปเลย แต่ถ้าคุณตาย ฉันจะบอกทางบ้านคุณว่ายังไง” กะรัตประชด
       “บ้านผม” พิศุทธิ์แอบกังวล “ที่บ้านผมโทรมาเหรอ”
       กะรัตเห็นท่าทีของพิศุทธิ์ก็เข้าใจผิด ไม่พอใจ
       “ใช่น่ะสิ”
       “แล้วคุณบอกเขาไปว่ายังไง”
       “นี่ ฉันรู้ดีหรอกน่ะว่าอะไรควรพูดไม่ควรพูด เชิญโทรกลับไปรายงานตัวซะ เดี๋ยวเขาจะห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ...ไปเถอะนวลกลับอยู่ไป เขาก็จะลำบากใจเปล่าๆ”
       
       กะรัตงอนเดินตึงๆออกไป นวลเงอะงะอยู่นิดเดียวแล้วรีบตาม พิศุทธิ์มองตามทั้งสองไปด้วยความกังวล

สามีตีตรา ตอนที่ 3
       นวลกับกะรัตเดินถือไฟฉายออกมาทางชายหาดเพื่อจะเดินเลาะไปที่บ้านตัวเอง
       “สงสัยคนที่โทรมาจะเป็นภรรยา พอคุณพิศุทธิ์รู้ว่าคุณกั้งรับสายถึงได้อึ้งขนาดนั้น”
       “ก็คงงั้นล่ะมั้ง” กะรัตแอบผิดหวังลึกๆ
       “น่าเสียดายจัง อุตส่าห์แอบหวังว่าคุณเขาจะโสด”
       “โสดไม่โสดมันก็เรื่องของเขา จะไปสนทำไม” กะรัตแอบหงุดหงิด
       
       “นั่นสิ ที่แท้ก็หวงตัวเพราะกลัวเมีย ผู้ชายรักเดียวใจเดียวแบบนี้ น่าอิจฉาเมียเขานะคะ”
       กะรัตเริ่มหัวเสียเพราะนวลเอาแต่พูดแทงใจดำกะรัตโดยไม่รู้
       “เขารักกันก็ช่างเขาเถอะน่ะ พูดมากอยู่ได้”
       “ทำไมคุณกั้งของนวลไม่มีผู้ชายดีๆอย่างนี้มารักบ้าง” นวลยังบ่น
       กะรัตอึ้งๆแล้วพูดกลับไปชัดๆ จงใจให้ตอกใจตัวเองด้วย
       “ก็ฉันมันไม่มีวาสนา ผู้ชายดีๆเขาถึงไม่ชายตาแลอย่างนี้ไงเล่า”
       กะรัตโพล่งออกมาแล้วรีบจ้ำพรวดๆไป นวลมองตามกะรัตอย่างสงสาร
       
       วันใหม่...สายน้ำผึ้งนั่งถือผลอุลตร้าซาวด์อยู่ในออฟฟิศที่ทำงาน เธอนั่งมองรูปนิ่งๆไม่แสดงอารมณ์ใดๆเธอมองหน้าจอคอมที่เป็นเวปขายสินค้าสายน้ำผึ้งเลื่อนเม้าส์มาแล้วหยุดลงที่ปุ่มสั่งซื้อ เธอลังเล คำพูดของกันตาแว่วเข้ามา
       “พี่ผึ้งก็อย่าจมปรักกับรักเดิมๆให้นานนักล่ะคะ จมอยู่แค่เก้าเดือนยังพอทน แต่ถ้ายังไม่ออกจากวังวน อาจต้องทนไปทั้งชีวิต”
       เพื่อนที่ทำงานเปิดประตูผลัวะเข้ามา ฤทัยถือหนังสือพิมพ์ติดเดินเข้ามา ภาพในจอคอมพิวเตอร์โชว์หราว่า “ยาสอด ยาทำแท้ง ยาขับเลือด...” สายน้ำผึ้งตัดสินใจกดเม้าส์สั่งซื้อไปทันที แล้วเก็บรูปอัลตร้าซาวด์เข้าลิ้นชัก แล้วรีบปิดคอม ฤทัยกับเพื่อนเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองที่อยู่ใกล้ๆกับสายน้ำผึ้ง
       “มาแต่เช้าเชียวนะคะพี่ผึ้ง”
       “เอ่อ...อ้อ...วันนี้พี่จะออกไปพบลูกค้านะ”
       สายน้ำผึ้งพูดพลางเก็บของด้วยอาการตื่นๆ กลัวคนอื่นรู้ความลับ
       “แหม...ความรับผิดชอบสูงจังเลยนะคะ ทำงานจนวันสุดท้ายเชียว” ฤทัยกัดๆ
       สายน้ำผึ้งชะงัก แล้วสวนกลับไป
       “ก็ดีกว่าพวกที่คิดจะเกาะบริษัทกินไปจนตาย แต่ไม่เคยทำตัวให้เป็นประโยชน์”
       สายน้ำผึ้งคว้ากระเป๋าเตรียมจะออกไป สองสาวค้อนแล้วนั่งลง เปิดหนังสือพิมพ์อย่างไม่ตั้งใจนัก ทั้งสองคนสะดุดตากับข่าวกะรัตในหน้าสังคม เปลี่ยนอารมณ์ทันที
       “ต๊าย เธอดูนี่สิ” เพื่อนบอกเสียงตื่นเต้น
       สายน้ำผึ้งกำลังจะเดินผ่านโต๊ะสองคนไป ได้ยินเสียงสองคนตื่นเต้นกับข่าวกอสซิป
       “งานนี้ทะเลพัทยาคงร้อนฉ่า เพราะแม่ม่ายไฮโซ ชื่อย่อ ก. แอบควงผู้ชายคนใหม่ไปจี๋จ๋า ทั้งที่สามีรายล่าเพิ่งลาโลกไม่ถึงเดือน เห็นทีชาตินี้คงจะไม่เคยรู้จักคำว่าตรอมใจ เพราะหนุ่มหน้าใสพากันเข้าคิวอาสาดามหัวใจให้เธอ”
       เสียงอ่านข่าวของทั้งสองทำให้สายน้ำผึ้งชะงักเพราะรู้ว่าเป็นข่าวของอดีตเพื่อนรัก...กะรัต
       “หึม...นี่ขนาดดวงกินผัว ยังมีคนเสนอตัวมาลองของอยู่เรื่อยๆนะยะ” เพื่อนบอก
       “คนอะไร้ แต่งงานเป็นว่าเล่น ผู้หญิงบางคนจะแต่งสักทียังไม่มีวาสนา” ฤทัยเสริม
       สายน้ำผึ้งฟังแล้วเจ็บจี๊ด มือกำสายกระเป๋าแน่นด้วยความอิจฉาที่รู้ว่ากะรัตกำลังมีความสุขขณะที่
       ตัวเองกำลังทุกข์แสนสาหัส เดินตึงๆออกจากตรงนั้นไป
       
       เย็นนั้น สายน้ำผึ้งเดินกลับออกมา เสียงมือถือดัง เธอกดรับสายฟังแล้วตกใจ
       “อะไรนะ” สายน้ำผึ้งหงุดหงิด “แล้วทำไมเพิ่งจะโทรบอก โอเคๆ ฉันจะรีบกลับเดี๋ยวนี้ละ”
       สายน้ำผึ้งหงุดหงิดรีบวิ่งออกไปเรียกแท็กซี่อย่างร้อนรนมาก แท็กซี่คันแรกไม่ว่าง อีกคันแล่นตรงมาไกลๆ สายน้ำผึ้งดีใจถลาออกไป แต่มีคนวิ่งมาเรียกตัดหน้า
       “โอ๊ย จะรีบไปตายรึไง”
       สายน้ำผึ้งหงุดหงิดจัด แท็กซี่อีกคันมา เห็นไฟว่าง สายน้ำผึ้งแทบจะวิ่งไปโบกกลางถนน
       “จอดด้วย”
       
       แท็กซี่แล่นเข้าจอดหน้าบ้านอย่างเร็ว สายน้ำผึ้งเห็นเเมสเซนเจอร์ยื่นซองกระดาษบรรจุกล่องยาด้านในให้รสสุคนธ์ที่หน้ารั้วแล้วออกรถไป สายน้ำผึ้งตกใจรีบกระหืดกระหอบลงไป โกรธเมสเซนเจอร์ที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ
       “ไอ้บ้าเอ๊ย” สายน้ำผึ้งหันขวับมาหารสสุคนธ์ “น้ารส นั่นของๆผึ้ง”
       รสสุคนธ์เห็นท่าทีสายน้ำผึ้งก็แปลกใจ สายน้ำผึ้งหน้าซีด เหงื่อแตก
       “เป็นอะไร ทำไมต้องหน้าตาตื่นขนาดนี้”
       “ของนั่น ของผึ้ง”
       สายน้ำผึ้งยื่นมือไปจะคว้ามา รสสุคนธ์เอะใจ มองหลานสาว สายน้ำผึ้งเผลอตวาด
       “ผึ้งบอกให้เอามา”
       รสสุคนธ์มองซอง ใจหายวาบเมื่อนึกได้ว่าสายน้ำผึ้งจะทำอะไร นอกจากไม่ยอมส่งคืน ยังฉีกซองออกอย่างเร็ว
       “น้ารส”
       สายน้ำผึ้งจะเข้าแย่ง แต่รสสุคนธ์ไม่ยอม แกะกล่องออก แผงยาหล่นลงบนพื้น สายน้ำผึ้งตกใจ รสสุคนธ์คว้าแผงยาขึ้น หันขวับไปมองหลาน
       “นี่มันยาอะไร”
       สายน้ำผึ้ง อ้ำอึ้ง พูดไม่ออก คว้ายาจากมือน้าแล้ววิ่งเข้าบ้านไป
       “ผึ้ง...ผึ้ง...”
       
       รสสุคนธ์วิ่งตามสายน้ำผึ้งไปทันที

สามีตีตรา ตอนที่ 3
       รสสุคนธ์วิ่งตามสายน้ำผึ้งเข้าห้องมา
       “นี่ผึ้งคิดจะฆ่าลูกอีกแล้วใช่มั้ย ทำไมถึงคิดอะไรโง่ๆอย่างนี้”
       สายน้ำผึ้งยังยืนหันหลังให้น้า
       “น้ารสไม่ต้องมายุ่ง นี่มันชีวิตของผึ้ง”
       รสสุคนธ์เสียใจมาก
       “ใช่...ชีวิตของผึ้ง เป็นชีวิตที่น้าคนนี้ รักยิ่งกว่าตัวเอง น้าต้องทนลำบากแค่ไหน กว่าจะเลี้ยงผึ้งให้มีวันนี้ได้ แล้วเนี่ยเหรอ คือสิ่งที่ผึ้งจะตอบแทนน้า”
       สายน้ำผึ้งหันกลับมา ร้องไห้
       “แต่ผึ้งอายเขา น้ารู้มั้ยว่าสังคมนี้ มันไม่มีพื้นที่ให้คนแพ้ยืนหรอก”
       “ไม่จริง...เราคือคนเลือก ว่าเราจะยืนอยู่ตรงไหน ไม่ใช่คนอื่น” รสสุคนธ์เข้าไปจับไหล่หลานสาวไว้ทั้งสองข้าง “เชื่อน้านะผึ้ง อย่าทำบาปอีก อะไรที่พลาดไปแล้ว ลืมมันซะแล้วเริ่มต้นใหม่ น้าขอนะ”
       สายน้ำผึ้งน้ำตานอง มองหน้าแล้วไม่ยอม วิ่งเข้าห้องน้ำ ปิดประตูโครมพร้อมรสสุคนธ์ที่ถลาเข้าไปที่ประตูทุบประตูเรียก
       “ผึ้ง...อย่านะ ผึ้ง...ผึ้ง”
       
       สายน้ำผึ้งยืนพิงประตูห้องน้ำ ปาดน้ำตาทิ้ง แล้วยกแผงยาขึ้นมอง รสสุคนธ์ยังคงตบประตูร้องเรียก
       “ผึ้ง...เปิดประตูสิ...อย่าทำแบบนี้เลย น้าขอร้อง...ผึ้ง...”
       สายน้ำผึ้งฉีกแผงยาออก เม็ดยาหล่นกระจายเต็มพื้น สายน้ำผึ้งก้มลง กอบเม็ดยาขึ้นมา คำพูดของเพื่อนกับฤทัยดังก้องในหัว
       “หึม...นี่ขนาดดวงกินผัว ยังมีคนเสนอตัวมาลองของอยู่เรื่อยๆนะยะ”
       “คนอะไร้ แต่งงานเป็นว่าเล่น ผู้หญิงบางคนจะแต่งสักทียังไม่มีวาสนา”
       สายน้ำผึ้งมองเม็ดยาด้วยสายตาเคียดแค้น
       
       รสสุคนธ์ทั้งร้องไห้ ร้องเรียกอยู่หน้าห้องน้ำ พลันประตูห้องน้ำถูกกระชากเปิดประตูออก รสสุคนธ์ตกใจ ก้าวพรวดเข้าไป เห็นสายน้ำผึ้งยืนพิงอ่างล้างหน้า หน้านิ่งเดาอารมณ์ไม่ออก รสสุคนธ์มองไปในห้องน้ำเห็นแผงยาหล่นอยู่ที่พื้น เม็ดยาส่วนหนึ่งหล่นอยู่ที่พื้นและฝารองนั่งชักโครก รสสุคนธ์รู้ได้ทันที รีบเข้าไปกอบยาบนพื้น ปัดยาบนฝาลงชักโครกแล้วกดน้ำทิ้งเร็วๆ ก่อนหันมามองหลานดีใจที่สายน้ำผึ้งคิดได้
       “ผึ้งไม่โง่ปล่อยให้กั้งมันมีความสุขอยู่คนเดียวหรอก อย่านึกว่าเกมนี้จะล้มกระดานแล้วหนีไปมีชีวิตใหม่ได้ง่ายๆ มันทำลายชีวิตผึ้งขนาดนี้แล้วยังมีหน้าหนีไปเสพสุข ผึ้งไม่ยอมหรอก”
       รสสุคนธ์ฟังคำพูดของสายน้ำผึ้งไม่เข้าใจ
       “ถ้าผึ้งทุกข์ กั้งก็ต้องทุกข์ ลูกผึ้งจะต้องอยู่เป็นมารความสุขแทงใจดำกั้งมันไปทั้งชีวิต”
       สายน้ำผึ้งประกาศกร้าว ตัดสินใจที่จะเก็บลูกไว้เพื่อใช้ทรมานใจกะรัตต่อไป
       
       กะรัตอยู่ที่โต๊ะกินข้าวกำลังหงุดหงิดกระสับกระส่าย นวลอยู่ใกล้ไม่ห่าง กุนตีคอยลอบมองดูกะรัตที่มีอารมณ์หงุดหงิดอยู่
       “ไม่รีบไปดูอาการนายพิศุทธิ์ผุดผ่องแล้วเหรอ” กุนตีถามเรียบๆ
       “เขาคงไม่ผุดผ่องเหมือนชื่อแล้วละค่ะ” กะรัตน้ำเสียงประชด
       “อ้าว ทำไมล่ะ เมื่อวานเขายังเป็นเจ้าชายแสนดีอยู่ไม่ใช่เหรอ” กุนตีแปลกใจ
       “เจ้าของตัวจริงเขาโทรมาแล้วน่ะสิพี่กุ้ง” กะรัตเซ็งจัด
       “อ้อ...กั้งก็เลยถอดใจมานั่งหงุดหงิดอยู่นี่”
       “อย่างว่า...กั้งยังเปลี่ยนมาแล้วตั้งสามสามี เขาจะมีเมียแล้วก็คงไม่แปลก”
       “อยากรู้จริงๆว่าคนแบบนั้น จะชอบผู้หญิงแบบไหน”
       “คงจะเป็นแม่พระ นางชี หรือไม่ก็กุลสตรีคลานเข่าแบบนั้นล่ะมั้ง”
       นวลฟังมานาน เลยเอ่ยเตือน
       “คุณกั้งคะ แต่ยังไงเราก็ต้องไปทำแผลให้คุณพิศุทธิ์นะคะ ไม่รู้ป่านนี้ลุกมาหาอะไรทานได้รึยัง”
       กะรัตที่ยังเซ็ง แต่ได้ยินคำเตือนของนวลก็ต้องนิ่งคิด
       
       พิศุทธิ์นอนอยู่ในห้องเสียงคนเดินอยู่ด้านนอกทำให้เขาลืมตาตื่นขึ้นลุกขึ้นแบบงัวเงีย
       “ใคร...” เขานึกว่าเป็นกะรัต “กะรัต...นั่นคุณเหรอ”
       ยังไม่มีเสียงตอบ พิศุทธิ์ค่อยๆพยุงตัวออกไปเปิดประตูออก ตกใจเมื่อเห็นเนื้อแพรยืนอยู่
       “แม่...แม่มาได้ยังไงครับ”
       เนื้อแพรเห็นพิศุทธิ์ก็รีบเข้ามาในห้องนอน แล้วมองสำรวจเพื่อจะหาผู้หญิงที่อยู่ในบ้าน
       “ก็มาดูสาวที่ลูกหนีมาอยู่ด้วยสิจ้ะ...ไหนล่ะ เอาไปซ่อนไว้ไหน”
       “ไม่มีหรอกครับ ผมอยู่ของผมคนเดียว”
       “แล้วผู้หญิงคนที่คุยกับแม่เมื่อคืนเป็นใคร”
       พิศุทธิ์พยายามเดินเลี่ยง
       “ก็แค่คนแถวนี้”
       “แน้...อย่าหลบตาแม่นะ”
       เนื้อแพรคว้าแขนของพิศุทธิ์ไว้
       “โอ๊ะ...” พิศุทธิ์กุมแผลทำหน้าเหยเก
       “ชายเป็นอะไรลูก”
       “อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ”
       เนื้อแพรเข้าไปเปิดดูแผลของพิศุทธิ์แล้วก็ตกใจ
       “ตายแล้วชาย นี่มันไม่ใช่นิดหน่อยแล้วนะ ชายเป็นอะไรบอกแม่ซิ”
       “เรื่องมันยาว ไว้ผมค่อยเล่าให้แม่ฟังทีหลังได้มั้ยครับ”
       เนื้อแพรหน้าเสียเมื่อเห็นบาดแผลของลูกชาย
       
       กะรัตเดินจากทางเดินมาถึงหน้าบ้าน นวลหิ้วกล่องอาหารเดินตาม กะรัตเดินนำเข้ามาที่ตัวบ้านเดินผ่านประตูเข้ามา ยืนชะงักกับภาพตรงหน้า นวลที่ยืนหลังพลอยตกใจไปด้วย กะรัตมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เอวบางร่างน้อย ผมยาดำขลับเหมือนสาวรุ่นกำลังทำแผลให้พิศุทธิ์
       “เจ็บมากมั้ย”
       เนื้อแพรที่ทำแผลเสร็จ ยกมือจับที่แก้มลูกปลอบใจ พิศุทธิ์มองแม่อย่างขอบคุณ กุมมือแม่ไว้อย่างอ่อนโยน
       “ไม่ต้องห่วงนะครับ อีกไม่กี่วันก็หายแล้ว”
       เนื้อแพรยืดตัวขึ้นหอมแก้มปลอบขวัญลูกชาย แต่ในมุมมองของกะรัต คือภาพผู้หญิงกับผู้ชายที่กำลังแสดงความรักกันอย่างชัดเจนโจ่งแจ้ง นวลขยับเข้ามองลุ้นจนติดหลังกะรัตที่ยืนนิ่งเหมือนถูกตรึง กะรัตรีบหมุนตัวจะเดินกลับออกจากบ้าน แต่ไม่ทันระวัง เลยชนเข้ากับนวลที่ยืนชิดมาก
       “ว๊าย”
       นวลเซแซ่ด ของในมือตกกระจาย ทั้งพิศุทธิ์และเนื้อแพรตกใจหันมา นวลมัวแต่วิ่งเก็บของ กะรัตเสียใจ ไม่อยากเผชิญหน้า รีบวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้นทันที
       “คุณกั้ง”
       ของหล่นจากมือกลิ้งไปอีก นวลวิ่งตามไปเก็บ
       
       กะรัตจ้ำอ้าวออกมาจากบ้านเพราะไม่ต้องการเผชิญหน้ากับผู้หญิงของพิศุทธิ์ เดินหนี
       ออกมาด้วยอาการยังทำใจไม่ได้ พิศุทธิ์วิ่งประคองแผลตามแล้วร้องตะโกนเรียกไว้
       
        “กะรัต คุณ กะรัต”

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สามีตีตรา ตอนที่ 13 จบบริบูรณ์
สามีตีตรา ตอนที่ 12
สามีตีตรา ตอนที่ 11
สามีตีตรา ตอนที่ 10
สามีตีตรา ตอนที่ 9
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 13 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 13 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลครทุเรศแบบนี้เอามาฉายทำขี้อะไร
ร่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
น่ารักอ่ะ กะรัต พิศุทธิ์
vena
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แต่กรูว่ากระแดระ ฟระ จิง...
กระแดระทั้งนั้น
 
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบุคณสำหรับเรื่องย่อนะคะชอบมากเลย
พระเอก นางเอก น่ารักจัง
แอน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014