หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สะใภ้หัวแดง

สะใภ้หัวแดง ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 24 มีนาคม 2557 15:54 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สะใภ้หัวแดง ตอนที่ 2
       สะใภ้หัวแดง ตอนที่ 2
       
       ด้านนอกบ้านอิริน่า สมุนทั้งหลายของมิคาอิลยังคงรีรอซุ่มอยู่เพื่อที่จะจับตัวอิริน่าไปให้ได้
       
       “พวกมันคงตกใจกันจนช็อคที่เจอข้าวของพังพินาศ ไปบุกจับตัวมันไป ให้นายเลยดีไหม” ลูกน้องคนหนึ่งออกความเห็น
       “มันมีไอ้หนุ่มสถานทูตนั่นมาด้วยน่ะสิ เรื่องราวมันจะบานปลาย รอให้ไอ้หมอนั่นมันกลับไปก่อนดีไหม ค่อยเข้าไปลุยจับนังสองแม่ลูก”
       สองคนและคนอื่นๆพยักหน้ารับรู้กัน
       
       เจตรินพาอิริน่า กับ พริมกลับมาที่บ้าน
       “ที่ผมพาย้อนกลับมาอีกก็เพื่อหาเอกสาร”
       “เอกสารอะไรคะ” พริมสงสัย
       “เพียงคุณพริมมีเอกสารแสดงตัวตนของอิริน่าว่าเป็นลูกของผู้หญิงไทย อะไรอะไรมันจะง่ายขึ้นครับ”
       อิริน่าดีใจมาก
       “แปลว่า ฉันมีทางเลือกไม่ต้องแต่งงานกับนาย ฉันก็ไปเมืองไทยได้”
       “ใช่”
       “แล้วทำไม่บอกแต่แรก มาทำให้ฉันขวัญเสีย”
       “ผมว่าอย่างเพิ่งพูดมาก รีบค้นหาเอกสารเร็วๆเข้า”
       “ค่ะ ฉันจะหาว่ามันไปตกซุกซ่อนอยู่ที่ไหน” พริมหันมาบอก
       “รีบหานะครับ คุณพริม อิริน่า ก่อนที่พวกมันจะย้อนกลับมาถล่มซ้ำ”
       “มันเพิ่งไปคงไม่ย้อนกลับมาตอนนี้หรอกค่ะ”
       “ฉันก็กำลังหาของเก่าของพ่อที่ยังไม่ทันได้ขาย เผื่อจะขายได้เงินมาช่วยแม่”
       “ไม่ต้องอิริน่า คุณรีบพาอิริน่าไปก่อนเถิดค่ะถ้าเจอเอกสารฉันจะเอาตามไปให้เอง อย่าห่วงฉัน รีบไปนะอิริน่า”
       “ไม่คะแม่ อิริน่าไม่ไปโดยไม่มีแม่เด็ดขาดค่ะ”
       “ลำพังแม่คนเดียว มันไม่กล้ามาทำอะไรหรอก แต่ถ้ามีอิริน่าอยู่ด้วยมันทำแน่”
       “คุณพริมพูดถูกครับ เอาแบบนี้ ผมจะโทรตามยูริให้คนส่งมาดูแลคุณและรับคุณไปหลังจากหาเอกสารพบที่นี่ แล้วให้อิริน่าไปกับผม”
       “ขอบคุณมากค่ะ”
       เจตรินยกหูแล้วมองปรากฏว่ามือถือแบตหมด
       “แบตหมด”
       “ของฉัน ก็แบตหมด” อีริน่าหันมาบอก
       “ผมจะออกไปหาที่โทรสาธารณะ แล้วจะรีบกลับมารอจนกว่ายูริจะพาคนมา”
       เจตรินรีบร้อนออกไปกลัวเสียเวลา พริมมองตามอย่างรู้สึกดี
       “เขาช่างดี มีน้ำใจเหลือเกิน นี่ไงแม่เจอกระดาษกับปากกาแล้ว แม่จะเขียนจดหมายให้อิริน่าเอาติดตัวไปหาคุณตา คุณยาย นะลูก”
       “อิริน่ามีคุณตาคุณยายด้วยหรือคะแม่”
       พริมพยักหน้าเศร้าๆ
       
       เจตรินเดินมา หน้าที่พักอิริน่ารีบร้อนส่ายตาหาโทรสาธารณะ สมุนแอบมองหันมาพยักหน้ากัน
       “ไอ้นักการทูตนั่นมันออกมาแล้ว รอให้มันไปให้พ้น แล้วบุกเข้าไปจับนังสองคนนั่น”
       สมุนอีกคนพยักหน้ารับ เจตรินเดินหายไปด้านหนึ่ง หันมามองอย่างกังวล
       
       พริมส่งจดหมายปิดผนึกเรียบร้อยให้อิริน่า
       “อิริน่านี่คือจดหมายถึงคุณตาคุณยายที่กรุงเทพฯ อีกซองคือจดหมายแสดงตัวตนของอิริน่า เพื่อเอาไปใช้ทำพาสปอร์ต เงินที่แม่ได้จากการทำขนมขาย และเอาเครื่องประดับที่แม่ติดตัวมาจากเมืองไทยไปขายผสมกันใช้เป็นค่าตั๋วเครื่องบินก็อยู่ในนี้”
       “แล้วค่าตั๋วของแม่เล่าคะ”
       “แม่จะทำงานกับมาดามที่สถานทูตฝรั่งเศสก่อน รวบรวมได้แล้ว แม่จะรีบตามลูกไป ไม่ต้องกังวลนะคนดีของแม่”
       พูดไปแล้ว พริมเองที่กลับมีกังวล
       
       ในอดีต...หลังจากที่จิรายุถูกปืนลั่นเสียชีวิต พริมหนีมาที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มาพบเพื่อนสนิท เธอร้องไห้เล่าให้ฟัง โผเข้ากอดเพื่อนยังถือปืนอยู่
       “ฉันเห็นข่าวแกออกทีวีกับวิทยุทั่วไปหมด แกกำลังโดนตามล่า ฐานเจตนาฆ่าจิรายุตาย แกฆ่าเขาจริงๆหรือ”
       “โธ่จิรายุ...พริมขอโทษ พริมเสียใจ ฉันไม่ได้ตั้งใจ แต่ปืนมันลั่นเพราะเราแย่งปืนกัน เขาจะขัดขวางไม่ให้ฉันออกมาหาเพื่อนๆ”
       “ฉันเชื่อ แต่พวกนั่นไม่เชื่อ แกต้องหนี หนีไปให้ไกลให้ไวที่สุด หนีเร็ว”
       “หนีไปไหน หนีไปไหนเล่า”
       เสียงรถหวอดังใกล้มาทุกที มอเตอร์ไซด์ตำรวจพุ่งมา
       “นั่นอยู่นั่นมีปืนด้วย” ตำรวจร้องบอก
       “เร็ว หนี” เพื่อนเร่ง
       “แล้วแก”
       “ช่างเถิด”
       “ไม่ได้...เขาจะหาว่าแกร่วมมือกับฉัน ถอยไปแล้วยกมือขึ้น”
       “เฮ้ย…”
       พริมยิงไปใกล้ๆเพื่อน เพื่อนสะดุ้ง
       “หยุดนะ ทิ้งปืน”
       พริมไม่ทิ้งกลับยกปืนขึ้น ตำรวจจึงยิงใส่ทันที พริมหันหน้าม้วนตัวหายลงแม่น้ำไป เพื่อนหวีดร้องอย่างตกใจ ตำรวจกรูกันมาหาเพื่อนพริมที่สั่นไปหมดร้องไห้โฮๆ พลางชะโงกมองหน้าพริมในน้ำ ตำรวจปลอบ
       “โชคดีที่เรามาทันไม่อย่างนั้นเธอยิงคุณตายแน่ๆ”
       “ไม่จริง ไม่จริง”
       “ส่งคนลงไปตามหา แล้วจับตัวมาลงโทษให้ได้”
       
       ในแม่น้ำ เลือดสีแดงฉานทั่วไปหมด บริเวณนั้น แต่ไม่มีวี่แววของพริม

สะใภ้หัวแดง ตอนที่ 2
       พริมน้ำตาร่วงเผาะๆ พึมพำ
       “จิรายุ นี่พริมฆ่าคุณจริงๆหรือนี่”
       อิริน่าเข้ามากอดแม่
       “แม่จ๋า พูดถึงเรื่องเก่าๆแม่ร้องไห้ทุกที อีริน่าจะไม่ถามแม่เรื่องพวกนี้อีกแล้วค่ะ”
       พริมปาดน้ำตา
       “ไม่มีอะไรหรอกลูก แม่แค่คิดถึงบ้าน คิดถึงเมืองไทย ไม่มีที่ไหนสุขใจเหมือนบ้านเราหรอกลูก ที่เมืองไทยลูกจะได้รับความรักความสุข ความอบอุ่นจากครอบครัวของคุณตาคุณยายนะลูก”
       อิริน่าได้แต่สงสัยว่า แล้วแม่มาที่นี่ทำไม แต่เธอตัดสินใจไม่พูดอะไร ได้แต่รับจดหมายไว้
       
       มิคาอิลพูดโทรกับสมุนยินดีปรีดามาก
       “ดีมาก ไปเอามันมาทั้งสองคน อย่าให้พลาด พวกแกจะโดนมิใช่น้อยจำไว้”
       มิคาอิลหัวเราะชอบอกชอบใจ จะได้ตัวอิริน่ากับพริมแล้ว
       
       เจตรินคุยโทรศัพท์กับยูริ
       “ยูรินี่ฉลาดที่สุด ตัดสินใจดีเยี่ยมที่มารับเอกสารของอีริน่า ตอนนี้ไปรอผมที่ที่พักของอิริน่านะ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
       วางสายแล้ว เจตรินวิ่งกลับไปทันที
       
       ยูริมาถึงหน้าที่พักอิริน่า เขาเคาะประตูเรียก สมุนมาถึงด้านหลังชะงัก
       “เฮ้ย...ไอ้นี่ก็คนของสถานทูต มันมาทำไม หยุดก่อน อย่าเพิ่งเข้าไป”
       ด้านใน สองแม่ลูกใจตกใจมาก
       “พวกมัน”
       “พวกมันมาแล้วค่ะแม่ อีริน่าจะสู้ตาย” อิริน่าตั้งท่าทันที
       พริมหันไปฉวยไม้เบสบอลมาถือไว้
       “แม่เอาด้วย”
       สองแม่ลูกตั้งท่า สบตากัน
       “ประตูไม่ได้ล็อค เข้ามาเลย”
       ยูริเปิดพรวดเข้ามาทันที เจอเอาไม้เบสบอลของพริมที่เงื้อง่า เจอกับอิริน่าที่ฟันมือแบบคาราเต้ลงมา
       “โอ๊ย อะไรกันนี่”
       พริมค้าง อีริน่ายิ้มแห้งๆ
       “คุณยูริ”
       “ผมมารอคุณเจตรินครับ จะมาช่วยกันรับคุณพริมกับหนูอิริน่าไปอยู่ที่สถานทูตครับ”
       “ขอโทษค่ะ คิดว่าพวกมาเฟีย”
       มีเสียงเคาะมาอีกครั้ง
       “คุณเจตรินมาแล้วเชิญครับ”
       ทันใด ประตูเปิดออกมาเหมือนโดนถีบ สามคนตกใจ
       “อะไรกันน่ะ”
       ที่พรวดเข้ามา คือสมุนของมิคาอิล สามคนตะลึง
       “เรามาจับตัวแกสองคนแม่ลูกไปหามิคาอิล นอกซะจากว่า แกยอมไปกับเราดีๆอิริน่า”
       “ไปเป็นคุณนายของนายเรา แล้วแม่กับพ่อของแกจะกลายเป็นพ่อตาแม่ยายผู้ร่ำรวย”
       สมุนพากันหัวเราะชอบใจ
       “ไอ้บ้าอย่ามาพล่าม ฉันไม่ไปกลับแก แม่ฉันก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น” อีริน่าตวาด
       “ถ้าอย่างนั้น แกสองแม่ลูกตายพร้อมกัน”
       สมุนชักปืนมาขู่ อีริน่ากระโดดไปบังแม่ไว้
       “ไหนว่ามิคาอิลอยากได้ฉันเป็นคุณนายแล้วทำไมพวกแกถึงกล้าจะฆ่าฉัน ไม่กลัวมิคาอิลฆ่าพวกเอาหรือ”
       สมุนมองหน้ากัน
       “จริงแฮะ พวกเราฉุดมันไปทั้งสองคน”
       สมุนทำท่าจะเข้าไปฉุดสองแม่ลูก
       “คุณยูริพาอิริน่าหนีไป ไม่ต้องห่วงฉัน”
       “ไม่...อิริน่าไม่หนี อีริน่าจะสู้กับมัน แม่ต้องไปกับอิริน่าค่ะ”
       เกิดการสู้กัน พริมพยายามให้ยูริเอาอิริน่าไป แต่ก็ไม่สามารถ เพราะอิริน่าไม่ยอม
       
       เจตรินมาถึง ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากด้านใน
       “แย่แล้ว...พวกมันย้อนกลับมา”
       เจตรินพรวดเข้าไปทันที
       
       ในห้อง...อิริน่ายังไม่ยอมไปพยายามจะช่วยพริม
       “ไปอิริน่า หนี หนีไป”
       “ อิริน่า ไม่หนี อีริน่าจะเอาแม่ไปด้วย”
       เจตรินพรวดมาในห้อง
       “หยุดนะ”
       พริมหันมามองอย่างดีใจ
       “คุณเจตรินช่วยบังคับเอาอิริน่าไปกับคุณให้ได้ ทางนี้ไม่ต้องห่วง พวกมันไม่ทำอะไรฉันหรอก ได้โปรดทำตามที่คุณเคยสัญญากับฉันไว้”
       เจตรินพยักหน้าปราดมาที่อีริน่า กระซิบสั่งยูริ
       “ยูริลงไปเอารถมารอที่ใต้หน้าต่าง เดี๋ยวนี้”
       ยูริงง
       “ทำตามที่บอก”
       ยูริพยักหน้ามึนๆแต่ก็หนีออกไปทันที โดยแกล้งร้องหรอก
       
       “ไปก่อนนะ หนีเอาตัวรอดก่อนไม่ช่วยใครแล้ว”

สะใภ้หัวแดง ตอนที่ 2
       สมุนไม่สนใจยูริหันมาจะจับตัวอิริน่าให้ได้ มีพริมคอยกันถือไม่เบสบอลตีกระหน่ำ พวกนั้นไม่กล้าทำรุนแรงกับสองแม่ลูก
       “เร็วค่ะ พาอิริน่าไป”
       เจตรินรวบตัวอีริน่า แล้วโยนออกไปทางหน้าต่างกระซิบสั่ง
       “ใช่วิชายิมนาสติคนะ อย่างมากก็แค่ขาหัก”
       “ไอ้บ้าๆ”
       อิริน่าหล่นผัวะลงไป
       “เฮ้ย จับไอ้ผู้ชายไว้” สมุนร้องบอก
       เจตรินรีบโดดตามก่อนที่พวกสมุนจะมาจับตัวไว้ ส่วนพริมโยนไม้เบสบอลทิ้ง ยื่นมือไปพวกสมุนจับ
       “พาฉันไปหามิคาอิลสิ ฉันต้องการพบสามีฉัน”
       สมุนพูดไม่ออก วิ่งไปที่หน้าต่างมองออกไป
       “บ้าเอ๊ย จับแม่มันไว้ แล้วตามไปจับนังลูกต่อ”
       ทุกคนพากันกรูออกไปบ้าง ลากพริมไปด้วย พริมยอมไปแต่โดยดี ยิ้มด้วยดีใจที่อีริน่าปลอดภัยแล้ว
       “อิริน่าของแม่ปลอดภัยแล้ว โชดคดีนะอิริน่าของแม่”
       สมุนตบหน้าพริมโดยแรง พริมฟุบลงไปกองแต่ยังยิ้มเยาะหัวเราะใส่หน้า
       
       ยูริเอารถมารอ อิริน่าที่ลอยละลิ่วลงมาจากชั้นสอง แล้วตีลังกาในกลับหลังสองรอบ ลงมายืนแต่แบบเซๆ ยูริผวามาประคอง แล้วกระชากขึ้นรถ
       “โอ๊ย จะกลับไปหาแม่”
       ทั้งสองยื้อยุดกันอยู่ เจตรินสปริงตัวลงมาอีกคน แล้วผวามาผลักอิริน่าใส่รถทันที โดดตามเข้าไปติดๆ
       “ออกรถยูริ”
       ยูริโดดมาที่คนขับกระชากรถออกไป
       
       ตามถนนมุ่งไปสถานทูต...รถสองคันแล่นตามกัน เจตริน อิริน่า ยูริ อยู่ในรถคันหนึ่ง ที่พริมกับพวกสมุนสองคน อยู่ในรถอีกคัน
       “พวกมันตามมาครับ” ยูริมองกระจกข้าง
       เจตรินหันไปมองด้านหลัง
       “ช่างมัน...ไม่กล้าตามเข้าไปในสถานทูตหรอก”
       อิริน่าผงกหัวมา
       “หยุดรถนะ ฉันจะไปช่วยแม่”
       อิริน่าพยายามจะตะกายไปทุบไปบีบคอยูริ
       “โอ๊ย! อย่าครับ รถมันจะชนกันตายครับ”
       “อย่างอแงนะอิริน่า แม่เธอสั่งเอาไว้ยังไง อย่าทำให้แม่เธอผิดหวังสิ” เจตรินปราม
       “เออ สักวันแม่นายโดนจับไปบ้าง ฉันจะพูดแบบนี้ให้นายฟังบ้าง เอาไหม จอดรถนะ”
       เจตรินสุดจะทนความดื้อ กระชากอิริน่ามานั่งบนตั้งแล้วกอดไว้ เธอแก้มแนบแก้มกันไว้ อิริน่าตาเหลือก
       “บอกว่าอย่าดื้อ ไม่เข้าใจหรือเด็กบ้า”
       “เอาหน้าออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้นะ”
       “ใครอยากเอาหน้าไปใกล้หน้าเธอ เด็กดื้อ แต่ฉันกำลังกำราบเธอให้เชื่อฟังฉันต่างหาก จะอยู่นิ่งๆหรือว่าจะบ้าต่อไป เด็กอะไรไม่เชื่อฟังคำสั่งพ่อแม่”
       อิริน่านิ่งไปไม่กล้าโวยวายต่อ เจตรินยิ้มแบบชนะ
       
       ในรถสมุน พริมแหวใส่พวกสมุน
       “ได้ตัวฉันได้แล้ว ทำไมไม่รีบพาฉันไปหานายพวกแก”
       “ฉันอยากรู้ว่าลูกสาวแกไปไหน จะได้กลับไปรายงานนายถูก อย่านึก นะว่าเข้าสถานทูต แล้วฉันไม่กล้า อย่าพูดมาก หรือว่าอยากโดนตบอีกครั้ง เอาหน้ายับเยินไปให้ผัวขี้ยาของแกดู แล้วสมเพชเวทนา นังโง่”
       สมุนเงื้อมมือ พริมไม่หลบยิ้ม
       “นายแก่ไม่มีวันได้ลูกสาวฉันไปครอบครองหรอก จำไว้”
       สมุนตบหน้าพริมอีกครั้ง พริมฟุบลงไปอีก
       
       ประตูสถานทูตเปิดออก รถของยูริพุ่งเข้าไป รถของพวกสมุนตามา แต่ประตูปิดกั้นลงมาก่อนได้เข้าในสถานทูต เจตรินจูงเชิงบังคับเอาไว้เหมือนเด็กๆ มียูริเดินตามยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
       “เธอปลอดภัยแล้ว”
       “แต่แม่ฉันไม่ปลอดภัย”
       อิริน่าหันไปมองรอดผ่านประตูสถานทูตออกไป
       “แม่พริม”
       อิริน่าน้ำตาคลอ
       
       ด้านนอกประตูสถานทูต รถของพวกสมุนจอดอยู่ พริมมองเข้าไปข้างใน น้ำตาคลอด้วยความยินดี
       “อิริน่า”
       ขณะเดียวกัน อิริน่าผวาที่ประตูสถานทูต
       “แม่พริม”
       
        เจตรินตามมาจับบ่าของอิริน่าไว้อย่างปลอบโยน ไม่ได้ห้าม

สะใภ้หัวแดง ตอนที่ 2
       พริมมองลูกใจหายไม่น้อย
       “อิริน่า”
       สมุนคิดแกล้งให้อีริน่าประสาทเสียห่วงแม่ จึงลากพริมลงมาจากรถมาให้อิริน่าดู พริมขัดขืน
       “แกอาลัยอาวรณ์ลูกแกมากนักใช่ไหม ลงไปเลย ลงไปให้มันเห็นว่ามัน ไม่ยอมมากับฉัน แล้วแม่มันมีสภาพยังไง”
       “ไม่นะ อย่าเอาฉันลงไปให้อิริน่ากังวล”
       “ดีสิ ฉันอยากให้มันกังวลแล้วเปลี่ยนใจออกมาหาแก”
       สมุน 2 คนไม่ฟังลากกระชากพริมลงมาจนได้
       “นังเด็กอกตัญญู แกทนดูแม่แกในสภาพนี้ได้ยังไง นังเด็กเห็นแก่ตัว”
       “อย่าไปฟังมันอิริน่า รีบไปข้างในซะ คุณเจตรินขา ฝากอิริน่าด้วย”
       พริมพยายามจะกลับไปในรถ แต่สมุนกลับตรึงไว้ กระชากหัวจนหน้าหงาย
       
       อิริน่าพยายามจะหาทางออกจากสถานทูต
       “แม่พริม แม่พริมจ๋า อิริน่าจะออกไปหาแม่”
       พริมตะโกนบอก
       “ถ้ารักแม่ต้องเชื่อแม่ เข้าไปข้างในนะลูก แล้วเจอกันลูกรัก คุณเจตรินคะ ได้โปรดพาอิริน่าเข้าไปเถิดค่ะ”
       อิริน่าส่ายหน้า จึงโดนเจตรินอุ้มเข้าไป อิริน่าหันมามองแม่ ยื่นมือมาจนสุดเอื้อม
       “แม่ๆ”
       พริมยื่นมือตอบไปยิ้มทั้งน้ำตายกมือโบก
       “ลาก่อน ดวงใจของแม่”
       สมุนกระชากหัวพริมจนหน้าหงาย โยนใส่รถไปอีกครั้ง
       
       ด้านในตัวตึกสถานทูต...ฤดีมองแปลกใจที่เห็นเจตรินอุ้มอิริน่าเข้ามา
       “นั่นอุ้มคนง่อยมาหรือคะ คุณเจตริน”
       “คนอันตรายครับคุณฤดี คนนี้แหละครับอิริน่า”
       เจตรินโยนอิริน่าลงมาอิริน่าดีดตัวยืนหน้างอหงิก
       “เราเพิ่งผจญภัยกันมาครับคุณฤดี” ยูริเล่า
       “นี่คุณฤดีที่ฉันจะฝากให้เธอนอนด้วยอิริน่า”
       อิริน่าตาเขียวใส่เจตริน แต่หันมายิ้มหวานไหว้ฤดี
       “สวัสดีค่ะ คุณฤดี”
       “ยินดีต้อนรับค่ะ”
       “ขอบคุณมากค่ะ”
       เจตรินหันมาบอกอิริน่า
       “ผมฝากไว้กับคุณฤดี เธออยู่ในนี้ปลอดภัยที่สุด ช่วยดูแลเรื่องเสื้อผ้าให้ด้วยนะครับ ขอเอกสาร ด้วยอิริน่า”
       อิริน่าคลำอกเสื้อ ตกใจส่ายหน้า
       “หายไปแล้ว มันต้องตกตอนที่หนูโดนคนบ้าโยนลงมาจากตึกชั้นที่สองค่ะ คุณน้าฤดี”
       “ตายจริง คนเลวที่ไหนใจร้ายมากโยนหนูลงมาได้ มันน่าส่งเข้าคุกจริงๆ”
       ยูริสบตากับเจตริน ยูริหัวเราะ เจตรินหน้างอ
       “หนูจะกลับไปเอามาให้คะ ให้หนูออกไปนะคะ”
       “ไม่ได้ ขืนออกไปไม่ได้กลับมาแน่” เจตรินเสียงเขียว
       “ทำไมต้องดุแกด้วยคะ แกน่าสงสารจะตายไป” ฤดีขัด
       “น่าสงสารจนผมอยากจะตายน่ะไม่ว่า ทำไมไม่เก็บเอกสารให้ดีๆ ยุ่งแท้ๆ”
       อิริน่าจะร้องไห้ ฤดีเข้าไปโอบปลอบ อิริน่ามองมาที่เจตรินสายตาประสงค์ร้าย ฤดีไม่เห็น
       “ผมจะไปเอามาให้เอง หน้าตาเอกสารมันคือยังไง ครับ” ยูริถาม
       “อยู่ในซองสีน้ำตาลสองซองค่ะ ในนั้นมีเงินค่าตั๋วเครื่องบินด้วย ถ้าไม่มี เงินแปลว่าอิริน่าไม่ต้องกลับเมืองไทยแล้วใช่ไหมคะ คุณน้าฤดี”
       “ไม่เกี่ยว อย่าเอามาโยงเป็นเรื่องเดียวกัน สู่รู้” เจตรินแว๊ดใส่
       “ต๊าย ดุร้ายเกินไปแล้วค่ะโอ๋ๆคนดีไม่ต้องกลัวนะ โถดูสิตัวสั่นแล้ว” ฤดีมองค้อยเจตริน
       “เด็กเจ้าเล่ห์ แกล้งร้องไห้เพื่อใส่ร้ายกันทางอ้อม”
       อิริน่าร้องไห้ความจริงห่วงแม่ ฤดีปลอบยกใหญ่
       
       นิโคลัยถูกลูกน้องมิคาอิลล็อคตัว หน้าตานิโคลัยเยินเพราะถูกซ้อมมาก่อนหน้านี้ มิคาอิลใช้ปืนตบหน้านิโคลัย
       “ถ้ายังปากแข็งไม่บอกว่าอิริน่ากับเมียไปสถานทูตไทยทำไม ฉันเอาแกตายแน่ นิโคลัย”
       นิโคลัยเจ็บมาก พูดแทบไม่ออก อยากยาด้วย
       “ไม่รู้จริงๆว่าลูกเมียไปทำอะไรที่ไหนไปทำไม ฉัน...ไม่โกหก ฉัน...ไม่รู้จริงๆ มิคาอิล”
       มิคาอิลใช้ปืนตบอีก
       “บอกมา แล้วฉันจะให้ยาแก ปล่อยแกกลับ”
       “ฉัน...ไม่...รู้...”
       มิคาอิลตบด้วยปืนอีก
       “ให้รู้ไปว่าแกจะทนได้...จัดการ”
       ลูกน้องเข้าซ้อมนิโคลัย มิคาอิลยืนมองดูอย่างสะใจ นิโคลัยโดนเข้าไปหลายมือหลายเท้า สู้ไม่ไหว ล้มแน่นิ่ง
       
       ค่ำคืนนั้น...ภายในห้องนอน...ฤดีและอีริน่านอน ฤดีหลับสนิท อิริน่ายังไม่หลับ เพราะเป็นห่วงพ่อแม่ เธอลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา เดินออกมาจากห้องอย่างเงียบเชียบ
       “เราต้องทำดีกับนายเจตริน เพื่อที่เขาจะยอมพาเราออกไปจากที่นี่ ไปหาพ่อกับแม่ให้ได้ เราต้องหวานสุภาพกับเขา นายคนนี้แพ้คนพูดจาดีๆ”
       อิริน่าปิดประตูอย่างเบามือ แต่ยังมีเสียงคลิก
       
       ห้องนั่งเล่นในที่พักของพนักงานสถานทูต...เจตรินนอน อ่านหนังสืออยู่ที่โซฟา โดยใช้ไฟฉายจิ๋วให้แสงสว่าง เขาละสายตาจากหนังสือมองไปทางเสียงประตู อีริน่ายืนนิ่งใจลอยที่ผนังกระจกใส มองออกไปภายนอก ไม่เปิดไฟ แสงสลัว นุ่มสวยมากจากแสงเมืองภายนอก เบื้องหน้าเป็นภาพมอสโกยามดึก สวย สักครู่เจตรินเข้ามา
       “แปลกที่นอนไม่หลับหรือ”
       อิริน่าตกใจ
       “อุย มาเงียบจังเลยค่ะ ฉันทำคุณตกใจตื่นหรือเปล่าคะ ขอโทษนะคะ”
       “ขอโทษ เป็นด้วยหรือ”
       “ค่ะ ฉันสำนึกผิดมากๆค่ะที่ดื้อกับคุณค่ะ เอ้อคือ ฉันนอนไม่หลับ...เพราะคิดถึงพ่อกับแม่ค่ะ เลยทำให้คุณนอนไม่หลับไปด้วย”
       
       “เปล่าครับ ผมเป็นคนนอนดึก”

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สะใภ้หัวแดง ตอนที่ 3
สะใภ้หัวแดง ตอนที่ 2
สะใภ้หัวแดง ตอนที่ 1
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 5 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 5 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014